Door Ebru Umar – ’t Pallieterke.
Er was een moordpartij, op een school aan de rand van mijn keurige woonwijk. Meisje wordt neergestoken door een kerel die niet begrijpt wat ‘NEE’ betekent. Meisje en familie hadden al tig keer bij de politie aangeklopt voor hulp. Meisje zou die middag wederom naar de politie gaan, maar tegen die tijd was ze al vermoord.
Er was een matpartij, op 100 meter van mijn nieuwe woning in het centrum van Rotterdam. Een bruidsstoet belemmerde toeterend en gevaarlijk rijdend het verkeer. De bruiloftsgasten trokken zich niets aan van de politie die aanmaande tot normaal rijgedrag. Ze werden tot stilstand gebracht, en een van de gasten mepte een agent langs achteren neer. De man zit thuis, bij te komen. 
Er zijn ingezonden brieven van ouders en oma’s over de stand van zaken op de scholen van hun (klein)kinderen. Het veelvoud aan nationaliteiten, tot daaraan toe. De normen en waarden die ze met zich meebrengen daarentegen, dat is een drama. Gescheld, gedreig, geruzie en minachting, niet alleen tussen de kinderen onderling, maar ook van ouders richting de leerkrachten.
Geweld
Natuurlijk gaan er ook dingen goed. Er gaan meer dingen goed dan dat er fout gaan, maar het is nu eenmaal een gegeven dat alles wat fout gaat met geweld gepaard gaat. Geweld waar de samenleving geen antwoord op heeft. Hoewel, de samenleving heeft dat wél; het is de politiek die de andere kant opkijkt en nog steeds bootladingen buitenlanders in de vorm van ‘vluchtelingen’ binnenlaat.
Waar het heengaat, is gissen. Nou ja, een ‘educated guess’ dan: medio jaren negentig was ik een van degenen die het ‘probleem’ van meer dan 50 procent allochtone kinderen in de grote steden wegwuifde. Die zouden ‘gewoon’ integreren. Kijk maar naar mij en mijn vrienden. Geen centje pijn. Wie ons hoort, denkt met een kakkineuze Nederlander van doen te hebben. Wie ons ziet, raakt in de war; het plaatje klopt niet. Wij speelden ermee, konden er prima mee leven.
Inmiddels is het zover gekomen dat de enige oorspronkelijke bewoners van een stad als Amsterdam Marokkanen zijn. De van oorsprong blanke Amsterdammer is allang naar Purmerend of Almere vertrokken. De stad is overgenomen door passanten: toeristen en mensen die er tijdelijk verblijven. In mijn geval was tijdelijk achttien jaar, de jaren na mijn studie tot drie jaar terug.
Niemand die ik ken in Amsterdam, komt er vandaan of blijft er. Op de Marokkanen na. Er wordt veel geklaagd dat Amerikaanse investeerders de stad opkopen. Ik wens ze succes en laat ze de mocro’s. In die achttien jaar dat ik in Amsterdam woonde, zijn de Marokkanen veranderd van jongens die herrie maakten op de hoek van de straat – en ‘sorry mevrouw’ zeggend wegliepen als ik uit het raam hing en zei dat ik wilde slapen – tot de mocromaffia die schijt heeft aan alles en iedereen, maar vooral aan de blanke Hollander. De integratie die ik voor ogen had, is aan hen voorbijgegaan. Volgens diverse rapporten die de afgelopen weken werden gepubliceerd, zijn criminele Marokkanen de baas geworden in de stad. Dat is ook een vorm van integratie, zou je kunnen zeggen, maar niet zoals ik voor ogen had.
Neerwaartse spiraal
Inmiddels kan ik niet anders dan vaststellen dat we in een neerwaartse spiraal zitten. Niet omdat veel moslims hun geloof willen uitdragen op een manier die in Nederland en Vlaanderen niet past, maar omdat we niet handhaven, niet corrigeren, niet dwingen, niet mengen. Omdat we niet beseffen hoe waardevol onze vrijheid is. Zo waardevol dat tolerantie tegen anderen die onze vrijheid niet tolereren, niet meer houdbaar is. Geen enkel geloof geeft het recht de ander te minachten en te mishandelen. Geen enkele vorm van tolerantie mag mishandeling toestaan, binnen of buiten het geloof.
De vrijheid moet verdedigd worden door politieagenten en politici. Vandaag al. Anders is het slechts een kwestie van tijd totdat ook hun kinderen op school worden neergestoken en hun beveiligers van achter worden aangevallen tijdens hun werk.
Foto’s (c) Gazet van Hove.
