
Er ontbreekt in België een coherent asiel- en migratiebeleid. In landen als Australië, Canada, de USA gebruikt men een gericht migratiebeleid. Niet iedereen komt er binnen (enkel als tijdelijke toerist). Hier modderden de opeenvolgende Belgische regeringen maar wat aan. Sinds 1974 geldt een officiële migratiestop en toch stromen er jaarlijks 65.000 migranten, legaal, het land binnen, door foute politieke beslissingen (de snel-Belgwet) en allerlei (vaak doelbewust open gelaten) achterpoortjes: asiel (25.000 à 35.000 asielzoekers per jaar), gezinshereniging (meer dan 40.000 immigranten per jaar), regularisaties, aangevuld met een generaal pardon (om de 10 jaar) … Ook een georganiseerd terugkeerbeleid ontbreekt. Heel het non-beleid wordt op de belastingbetalers afgewimpeld. Er blijven ook weinig middelen over voor onze eigen armen.
Hoe is dat desastreuse asiel- en migratiebeleid van de opeenvolgende Belgische regeringen er gekomen ? Waar liggen de grootste uitdagingen ? En hoe moet het verder met dat beleid, m.a.w. hoe kan de ommekeer worden ingezet ? Drie centrale vragen, die de auteurs in dit boek proberen te beantwoorden. Met de nodige nuance en permanente aandacht voor de complexiteit van migratie schreven ze dit verhaal, doorspekt met getuigenissen, ervaringen en anekdotes vanuit de allerhoogste politieke regionen van ons land.
Theo Francken en Sarah Smeyers, “België. Land zonder grens. Hoe moet het verder met ons asiel en migratiebeleid ?”, Uitgeverij Davidsfonds, Leuven, 2012, 128 blz., 14,95 euro. – ISBN-nummer: 9789058269133
Luc Van den Weygaert

