“Persoonlijk standpunt”

Het streven naar een hereniging van Vlaanderen en Nederland oftewel een Groot-Nederland is geen officieel onderdeel van het partijprogramma van de N-VA. Het gaat om een persoonlijk standpunt van De Wever. Naar eigen zeggen koesterde hij die wensdroom al sinds 1993. “Ik was als jongeman al medeorganisator van een Groot-Nederlands studentencongres. Ik heb die droom nooit losgelaten : dat alle Nederlandstaligen ooit in één verband weer zouden samenleven, de zuidelijke en de noordelijke Nederlanden.”

Volgens hem biedt de hereniging heel wat -economische- opportuniteiten. Toch twijfelt De Wever aan de houding van de burger tegenover zo’n hereniging. “Ze zouden samen één van de sterkste economieën ter wereld zijn. De havens van Antwerpen en Rotterdam zouden kunnen fuseren tot dé gateway van de noordwest-Europese economie. Dat lijkt mij een fantastisch verhaal. Er zal natuurlijk nog wat water door de Rijn en de Schelde moeten vloeien en de mensen zijn er mentaal nog niet rijp voor, dat merk ik wel.”, aldus De Wever.

Niet de eerste keer

Het pleidooi dat De Wever houdt is niet uniek. De politieke vereniging van Nederland en Vlaanderen werd doorheen de geschiedenis al regelmatig besproken en bewierookt. De Groot-Nederlandse gedachte put inspiratie uit de Zeventien Provinciën en het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden (1815-1830). Vlaanderen en Nederland worden daarbij idealiter verbonden in een unitaire of confederale Nederlandstalige staat.

“Mocht ik sterven als Zuidelijke Nederlander, ik zou gelukkiger sterven dan als Belg”

Volgens De Wever is een confederatie die zich ent op de voormalige Zeventien Provinciën geen onhaalbare kaart. “Dingen die ondenkbaar zijn, worden soms veel sneller denkbaar dan je zou vermoeden. Het federalisme was in de jaren zestig ondenkbaar in België. In de jaren zeventig was het een realiteit. Confederalisme is vandaag nog moeilijk denkbaar in Wallonië, maar ik denk morgen een realiteit. En dus : een confederatie van de Lage Landen, de Zeventien Provinciën, dat dat terug zou kunnen worden opgebouwd, bottom-up, door concreet samen te werken op heel wat domeinen die ons binden. Ja, misschien wordt dat overmorgen een realiteit. Mocht ik kunnen sterven als Zuidelijke Nederlander, ik zou gelukkiger sterven dan als Belg.”

De burgemeester van Antwerpen laat zich in het interview ook uit over de economische implicaties van de coronacrisis. De werkloosheidsgraad in Antwerpen bevindt zich op het laagste peil in 10 jaar en ook in de haven bloeit de handel weer op tot de niveaus voor de coronacrisis. Toch blijft De Wever sceptisch en waakzaam voor de toekomst. “Er is in de hele wereld een boom van de consumptie. Als ik spreek met de grote reders van onze haven, dan zeggen die: onze schepen varen als een tierelier, dat hebben wij nog nooit gezien. En de prijs om een container over de zee te zetten is verveelvoudigd in korte tijd. Maar die reders waarschuwen ook : in ons economisch boekje betekent dat dat er inflatie zal komen. En reders zijn de kanarie in de koolmijn van de wereldeconomie. Wat in een haven gebeurt, zie je pari passu in de hele economie volgen.”, zo zegt hij.

Volgens De Wever zal de aankomende inflatie vooral weer de werkende en sparende Vlamingen treffen. Hij waarschuwt voor de verspilzuchtige neigingen van de PS. “En de inflatie is – ook al is ze beperkt – veel hoger dan de nul-komma-niks die je nog op je spaargeld krijgt. Alles wat daarbij komt, leidt tot een soort sneeuwbal waar de Vlaamse verworvenheden in worden afgebouwd. Alles wat de Vlaamse mier heeft bijéén-gespaard. En wat mij in dit land heel bezorgd maakt, is dat we samenleven met een krekel en die er belang bij heeft dat dat gebeurt. Tijdens de onderhandelingen heeft Paul Magnette (PS) mij letterlijk gezegd : ‘Les socialistes aiment la crise, Bart, parce qu’alors on peut dépenser de l’argent.’ En als je niks hebt en je bent verbonden met iemand die wél iets heeft, dan win je altijd. Ofwel zal diegene die iets heeft met belastingen de put moeten vullen. Ofwel zal, door inflatie, de berg smelten en ook de put vullen.”, ageert De Wever.

Gedwongen staatshervorming

Volgens Trends zal de Waalse schuld in 2025 stijgen naar 198% van alle regionale inkomsten. Om het gat te dichten kijken de Franstaligen vooral richting de financieringswet. Zo willen ze federaal en vooral Vlaams geld benutten, door een nieuwe staatshervorming.

“Men kan dat balletje voor zich uit blijven schuiven en de oplossing van Daerden is dan de hand openhouden en zeggen dat er een staatshervorming moet komen. Dan moet ofwel de federale ofwel de Vlaamse kassa geplunderd worden om hen uit de nood te helpen. Alleen : die kassa’s zijn leeg.”, zo besluit De Wever.