door Redactie Politiek ’t Pallieterke .
Zijn partij is niet alleen de hete adem in de nek van links in het algemeen en de Parti Socialiste in het bijzonder, ze is tegelijk ook nog de kiezel in hun schoen en het blok aan hun been. De partij maakt Paul Magnette en Elio Di Rupo nerveus en jaagt hen meer dan eens in de gordijnen. Het doel is duidelijk : de PS van de macht verjagen en met een marxistisch discours een verleidelijk beeld van het socialisme creëren. Nu hij zondag als enige kandidaat met een stalinistische meerderheid aan het hoofd van de PVDA/PTB werd verkozen, zal de flamboyante Raoul Hedebouw (44) voluit gaan, zeker nu hij tot het invloedrijke gezelschap van de partijvoorzitters gaat behoren.
Raoul Hedebouw is rad van tong en vlot in debatten. Hij spreekt vlekkeloos Frans en Nederlands en vat er alle nuances van. Dat maakt hem dus een gevreesde tegenstander, ook omdat hij een bevlogen man is die gelooft in zijn idealen en er graag voor uitkomt waar hij maar kan. Hij heeft humor en een brede goedlachsheid, waarachter flink wat intelligentie steekt, maar ook veel ideeën die anderen achter de oren doen krabben of er zelfs manifest afstand van doen nemen. Hedebouw is een volksmenner, maar tegelijk ook een intellectueel die zich volksmens noemt en zich zelfs zo gedraagt. Kortom, een merkwaardig man.
Militantenbloed
Zijn ouders, actieve vakbondsmilitanten bij het christelijke CSC (de Waalse tegenhanger van het ACV) en werkzaam in de Luikse staalfabrieken, zijn Limburgers, maar vestigden zich in een arbeiderswijk in Herstal, bij Luik. Ze evolueren fel naar links en zullen mee aan de wieg staan van de PVDA/PTB. Het Nederlands is dus letterlijk zijn moedertaal, maar hij groeide in het Frans op in Wallonië waar hij school liep in Herstal en nadien bioloog werd aan de universiteit van Luik. Tijdens zijn studentenjaren stond hij mee op de barricaden, geheel in de geest van de communistische studenten, waardoor hij naadloos in de PVDA terechtkwam en het er in 2008 tot nationaal woordvoerder schopte.
In 2014 was hij een van de eerste PVDA/PTB-verkozenen in de Kamer en deed er zich meteen opvallen met spitse tussenkomsten in beide landstalen en met een rebelse schalksheid door zonder verpinken man en paard te noemen, waardoor hij bijvoorbeeld toenmalig Kamervoorzitter Bracke wel eens in naar adem deed snakken. Eens militant, altijd militant, zo lijkt zijn uitgangspunt. Vanaf 2019, wanneer zijn Kamerfractie was gegroeid tot twaalf leden, ging hij voluit als fractievoorzitter.
Achtervolgd door Stalin en Mao
Wanneer hij er op aangesproken wordt dat het voor zijn partij toch moeilijk blijkt om afstand te nemen van het oude communisme en de connectie met China – door bijvoorbeeld te weigeren de vervolging van de Oeigoeren af te keuren -, schakelt hij een versnelling hoger door te zeggen geen koude oorlog te willen zien ontstaan tussen China en het Westen, waarbij Europa aan het handje van de “schurkenstaat” USA loopt… “Het Westen mengt zich zo graag in interne aangelegenheden in andere landen. Zie wat dat gebracht heeft in Irak en Afghanistan”, is zijn verweer. Een vreemde redenering, want als het bijvoorbeeld over Palestina en Israël gaat, bemoeien de Belgische communisten zich er maar al te graag mee. En als aan zijn evenknie in het Vlaams Parlement, Jos D’Haese (ook een kind dat gepokt en gemazeld is in een communistisch gezin), wordt gevraagd om Stalin en Mao publiek af te zweren, kan hij met diens antwoord “Ik ga die historische balans niet maken” leven. “Want,” zegt hij, “er is wel wat misgegaan, maar ik zeg ook dat het Rode Leger ons bevrijd heeft van de fascisten.” Of hoe het donkerrode verleden de partij blijft achtervolgen en hen niet tot klare standpunten brengt. Ook Hedebouw heeft het er duidelijk knap lastig mee.
Stemmen weghalen bij de anderen
Maar zijn ‘lutte finale’ lijkt zich eerder te richten op België. Op de eerste plaats wil hij de eenheid van het land behouden en de Vlaams-nationalisten – die per definitie voor hem allemaal rechts of zelfs extreemrechts zijn – de pas afsnijden. Zo wil hij de stemmen die de socialisten (“die het neoliberalisme zijn gaan omarmen”) aan hen verloren zijn, terughalen in de volksbuurten. Alsof daar alleen de naar het VB en de N-VA gelopen kiezers zitten… En verder voert hij de strijd verder op de linkse flank tegen groenen en vooral socialisten die veel te veel systeempartijen zijn geworden, met cliëntelisme en aanhankelijkheid aan het kapitalisme, en daardoor de armsten in de steek hebben gelaten. Zij worden altijd getroffen, zegt hij, zelfs in de covidcrisis met een “klassenvirus”. Of bij de overstromingen van afgelopen zomer waar de Waalse en federale regeringen afwezig bleven.
Daarnaast is de invloed van vele PVDA/PTB- militanten in de rode vakbonden – vooral in Wallonië – niet te onderschatten. Verder snijdt hij in het groene vel met manifeste steun aan de klimaatbewegingen en het inspelen op jongeren. Comac, de communistische studentenbeweging, alsook RedFox, de scholierenbeweging van de PVDA, spelen daarin een prominente rol.
Raoul Hedebouw lijkt na de wat saaiere en boeken schrijvende Peter Mertens op weg om de nieuwe “grote roerganger” van erg donkerrood in België te worden. Dat hij het Vlaams-nationalisme kan afblokken, valt sterk te betwijfelen. Maar dat hij ‘aan de overkant’ bij de PS en zelfs Ecolo nog voor brokken en miserie kan zorgen, staat in de sterren geschreven. En mogelijk deelt Conner Rousseau zelfs in de klappen…
Foto’s (c) Gazet van Hove.