door Redactie Politiek ’t Pallieterke .
Dat de beleidsmakers in 2021 geen begin van antwoord hadden op problemen als de coronapandemie, hoge inflatie en de energievoorziening is niet enkel het gevolg van de inerte Belgische politieke structuren en de onvoorspelbaarheid van een aantal gebeurtenissen. Ook en vooral werd dit jaar duidelijk hoe zwak en onbekwaam het gros van de huidige politieke generatie is.
Dat er paniek is omdat de politieke wereld niet weet wat de impact van de omikronvariant op de coronapandemie zal zijn, is niet verwonderlijk. Er zijn hier nog tal van onzekerheden. Maar dat mag niet doen vergeten dat de beleidsmakers al maanden achter de feiten aanlopen. Men slaagt er maar niet in een doortastend en efficiënt beleid te voeren. Uiteraard spelen onzekerheden hier een rol, maar het is een feit dat ook andere dossiers mismeesterd worden. De hoge inflatie en stijgende energieprijzen zijn een reden tot bezorgdheid. En het is eerlijk gezegd niet anders met het dossier van de energiebevoorrading en de kernuitstap.
Een gevolg van gebrek aan vooruitziendheid van de vorige generaties is slechts één verklaring. Daarnaast zijn er de inerte Belgische politieke structuren die maken dat dit ‘een gestold land’ is zoals veel economen beweren. De lezers van ‘t Pallieterke zijn niet verbaasd en weten allang dat dit land niet werkt. Toch is er een extra element dat we niet uit het oog mogen verliezen. We worden geconfronteerd met zeer zwak politiek personeel. Niet dat de loodgieterspolitici uit de tijd van Jean-Luc Dehaene beter waren. Het zou verkeerd zijn de jaren ’80 en ’90 van vorige eeuw te idealiseren. We dragen nog altijd het gevolg van ‘malgoverno’ uit die periode. Maar wie in 2021 de Belgische en Vlaamse politiek volgde, kan met recht en reden stellen dat ‘men het niet aankan’.
“Elk heikel dossier wordt op de lange baan geschoven. Men kan zich eigenlijk afvragen waar premier De Croo hele dagen mee bezig is”
Een uitgebluste premier
We beginnen bij premier Alexander De Croo (Open Vld) die in de loop van het jaar steeds meer een uitgebluste indruk naliet. De Vlaamse liberalen hadden gehoopt op een of andere manier te kunnen profiteren van een kanseliersbonus waardoor een einde zou komen aan de neergang van de partij in de peilingen. Verkeerd gegokt. De Croo wordt op de sociale media bijna dagelijks belachelijk gemaakt. Er worden quotes bovengehaald met zijn voorspellingen van het voorjaar van 2021 waarin hij gouden tijden na de coronapandemie voorspelde. Wat uiteraard niet gebeurd is.
Wanneer de eerste minister in tv-studio’s komt, dan ontwijkt hij vragen over zijn partij en probeert hij een presidentiële pose aan te nemen, waarbij hij zich boven de partijen stelt. In een land als Frankrijk werkt dit misschien, maar niet in België. Zoals in deze rubriek al is beschreven, denkt De Croo nu al aan zijn internationale carrière na 2024.
Elk heikel dossier, of het nu over energie, klimaat, pensioenen of fiscaliteit gaat, wordt op de lange baan geschoven. Men kan zich eigenlijk afvragen waar de premier hele dagen mee bezig is. Want de partijen in zijn regering op één lijn krijgen lukt ook al niet. De Croo is tien jaar actief in de Wetstraat en blijkt inderdaad een zeer zwak figuur te zijn.
Over de rest van de Open Vld wordt beter niet te veel gezegd. Minister van Justitie Vincent Van Quickenborne klopt zichzelf graag op de borst en doet stoer over de aanpak van de criminaliteit, maar eigenlijk beseft hij zelf dat dit zijn laatste periode als minister is. Staatssecretaris voor Begroting Eva De Bleeker is een absoluut lichtgewicht en heeft meer interesse in woke-thema’s dan in de publieke financiën.
“Bij de CD&V is de politieke armoede nog groter”
Sommige figuren in Vlaamse regering zijn sterker
Bij de andere partijen is het niet veel beter. Vooruit kan het gebrek aan politiek talent nog wat maskeren door bijna elke dag federale minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke te laten opdraven in de media. De man roept sinds een aantal maanden steeds meer aversie op en voorzitter Conner Rousseau moet opletten dat dit zich niet tegen de partij gaat keren.
Bij de groenen overheerst de dogmatiek van minister van Energie Tinne Van der Straeten. Om nog maar te zwijgen van het optreden van Ecolo-voorzitter Jean-Marc Nollet tijdens een interview op de nieuwszender LN24. Nollet bestond het om te zeggen dat de nieuwe Belgische gascentrales die veel CO2 uitstoten geen probleem hoeven te zijn. Als men in andere EU-landen maar vervuilende centrales sluit. Enkel de lachband ontbrak.
Bij de CD&V is de politieke armoede nog groter. De ‘miscasting’ van Annelies Verlinden is totaal. Ze raakt na meer dan een jaar in de federale regering niet verder dan het afratelen van persberichten. Vincent Van Peteghem zou in alle stilte aan een grote fiscale hervorming werken, maar ook hier ontbreekt het nodige ‘sérieux’. De voorbije weken werd duidelijk dat de federale CD&V-excellenties en voorzitter Joachim Coens amper overleg plegen. De figuren in de Vlaamse regering zijn sterker met Wouter Beke en Hilde Crevits.
De N-VA heeft paradoxaal genoeg misschien het geluk dat ze slechts in één regering zit. Op die manier wordt minder duidelijk dat ook deze partij op de grenzen botst van de kwaliteit van het politieke personeel. Over de zeer licht wegende minister-president Jan Jambon valt niet veel meer te vertellen. Ook minister van Onderwijs Ben Weyts is uit de gratie van de kiezer aan het vallen. Enkel ministers Zuhal Demir en Mathias Diependaele houden stand. Bij de Vlaams-nationalisten is de spoeling eveneens dun. Welke sterke figuren zou men eigenlijk naar een federale regering kunnen sturen, Theo Francken uitgezonderd ?
“Onverkozen ambtenaren vullen autoritair het vacuüm op”
Ambtenaren vullen autoritair het vacuüm op
Gevolg van dit alles is dat we het voorbije jaar gezien hebben dat een aantal onverkozen ambtenaren zowaar geprobeerd heeft dat politieke vacuüm op te vullen. De provinciegouverneurs en meer bepaald die van West-Vlaanderen (Carl Decaluwé) en Cathy Berx (Antwerpen) beleven sinds de coronapandemie hun gloriemomenten. Men was hen bijna vergeten. Maar is het in een democratie normaal dat figuren die de facto richting een ceremoniële functie aan het evolueren waren met hun autoritarisme dermate wegen op de beleidsbeslissingen ?
Foto’s (c) Gazet van Hove – cover : Wetstraat 16, kabinet van de Premier.