door Jurgen Ceder in ’t Pallieterke .
De leden van Voorpost die aan het stadhuis van Mechelen hadden betoogd met het spandoek ‘stop islamisering’ zijn vrijgesproken door het hof van beroep van Antwerpen. In eerste aanleg waren ze nog door de rechtbank van Mechelen veroordeeld. Met die uitspraak is een ernstige aanslag op de vrije meningsuiting vermeden.
Juridisch-technisch gezien is het geen vrijspraak, maar heeft het hof zich onbevoegd verklaard. Dat kon echter alleen door vast te stellen dat de actie van Voorpost niet was “ingegeven door racisme of xenofobie”, waardoor alleen het hof van assisen bevoegd is. Inhoudelijk werd er dus wel degelijk iets gezegd.
Het was opvallend dat ook het Openbaar Ministerie in beroep had gepleit voor een onbevoegdheidsverklaring. In eerste aanleg had substituut Van Ingelgem, een magistraat die al vaker opviel door de geloofsijver waarmee hij vermeende racisten vervolgt, nog enthousiast voor een veroordeling gepleit. Hij werd daarin gevolgd door rechter Suzy Vanhoonacker. De problematische, ideologische gedrevenheid van de Mechelse rechtbank is in dit blad reeds eerder bekritiseerd.
Wereldvreemde veroordeling
Hoe wereldvreemd de veroordeling was, bleek uit de reacties. Die waren onverdeeld negatief, ook vanwege commentatoren en juristen die men bezwaarlijk rechts kan noemen. Zelfs de politiek leek verlegen over het vonnis.
Deze samenleving heeft iets geleerd uit de mislukking en weerslag van de juridische offensieven tegen het Vlaams Belang. De reacties op het vonnis van Mechelen zullen ook het parket en het hof van beroep van Antwerpen niet ontgaan zijn.
Pech met rechters
Of je veroordeeld wordt voor je mening, hangt in dit land vooral af van de opvattingen van de rechter waar je moet voor verschijnen. In eerste aanleg had Voorpost pech, net zoals Jeff Hoeyberghs begin dit jaar pech had. Dan moet je maar hopen op minder fanatieke rechters in hoger beroep.
Je kan betreuren dat rechters hun persoonlijke opinies te veel laten doorwegen, maar het echte probleem zijn natuurlijk de wetten die hen ertoe aanzetten, bijna verplichten, om dat te doen, zoals de wetten tegen racisme en discriminatie.
De islamisering van Roubaix
Het is dus in dit land nog toegelaten om te menen dat de toenemende islamisering van West-Europa een probleem is. De campagne voor de presidentsverkiezingen in Frankrijk toont ook aan hoezeer het thema de publieke opinie beroert.
De reportage over de snel groeiende invloed van de radicale Islam in Roubaix (‘Afghanistan op twee uur rijden van Parijs’) heeft Frankrijk geschokt (zie p. 2). Roubaix is uiteraard geen uitzondering, maar het is een stad die nu symbool staat voor de gevolgen van islamisering. De strijd daartegen is meer dan legitiem.
“Zone Interdite” sur l’Islam : l’émission lynchée après sa diffusion – YouTube
Foto’s (c) Gazet van Hove.