door Redactie Politiek ’t Pallieterke .
Een toertocht maken door Oost-Europa, in verhouding massa’s Belgisch geld pompen in Oekraïne, enkel nog lange interviews geven als het over EU en NAVO gaat : premier Alexander De Croo (Open Vld) is zijn internationale carrière aan het voorbereiden. Het is meer dan ooit duidelijk dat zijn verblijf in de Wetstraat 16 kortstondig zal zijn.
Het terrein verkennen voor een internationale topfunctie : het mag was kosten. België is goed voor 0,7 procent van het mondiale bbp, maar geeft op een internationale donorconferentie bijna 10 procent van de giften aan Oekraïne, namelijk 800 miljoen euro. Econoom Geert Noels daarover op Twitter : “Wij zijn alleszins guller dan alle andere landen, ofwel tellen de andere landen verkeerd, iets wat tijdens de coronacrisis ook werd beweerd.” Dat bedrag is niet alleen hallucinant omwille van precaire toestand van de publieke financiën hier.
Internationale droom
Het is ook een bron van ergernis omdat het geld vooral één doel dient : de kansen op een internationale loopbaan voor premier Alexander De Croo (Open Vld) vergroten. Al langer dan vandaag wordt door politieke waarnemers geopperd dat de eerste minister droomt van een internationale topfunctie van zodra hij geen premier meer is. Bij de Verenigde Naties of elders. Dat hij een smak geld vrijmaakt op de donorconferentie en er nog eens een filmpje bij laat opnemen : er bestaat geen twijfel meer over, De Croo denkt aan zijn periode na de Wetstraat 16. Het is opvallend hoe goed hij zich voelt wanneer hij het spreekgestoelte van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties mag toespreken. Hij haast zich graag richting pers wanneer er een Europese top of NAVO-ontmoeting is afgelopen.
Voor een deel is het begrijpelijk dat een eerste minister zich op het internationale forum beter voelt dan in eigen land. Zeker als de regering die hij leidt er niet in slaagt een daadkrachtig beleid die naam waardig te voeren. De vlucht op het internationale toneel is comfortabel.
“De bladzijde De Croo hebben de Franstalige socialisten ondertussen omgeslagen”
De wervingstocht is begonnen
Maar de manier waarop hij graag minister van Buitenlandse Zaken speelt steekt toch de ogen uit. Vorige week was De Croo op een driedaagse rondreis langs Slovakije, Polen, Roemenië en Moldavië. De pers werd bijna bezworen om mee te gaan. Het was elke dag een item in het journaal. Wellicht om aan te tonen dat de eerste minister wel degelijk werkt. Zijn partijgenoot Vincent Van Quickenborne (Open Vld) kwam in de VTM-studio’s niet zonder enige trots verkondigen dat hij bij afwezigheid van zijn baas eigenlijk premier mocht spelen in Brussel.
Die gewichtigdoenerij komt niet goed over bij de bevolking. Maar het zal De Croo worst wezen. Hij probeert een internationaal netwerk op te bouwen met het oog op de toekomst. Iets waar de Oost-Vlaming al een tijd mee bezig is. Het is een drietrapsraket richting internationale functie.
De eerste stap was toen hij in 2018 als minister van Ontwikkelingssamenwerking 70.000 Zuid-Afrikanen heeft toegesproken op het Global Citizen Festival in Johannesburg. Daarmee werd de brug geslagen naar mondialistische ngo’s. De nadruk leggen op gendergelijkheid en LGBTQIA-rechten moet hem op de radar van deze organisaties houden. Als beginnend premier begon de tweede fase : goede contacten onderhouden met de Franse president Emmanuel Macron die nu op het Europese toneel de eerste viool speelt. Ook het enthousiasme ten opzichte van de Amerikaanse Biden-administratie werd niet veronachtzaamd. De derde stap is de banden aangaan met Centraal- en Oost-Europa. Die stap is nu bezig. Als je op diplomatiek vlak wil scoren, moet je breed gaan. De Croo was een van de grootste critici van die EU-lidstaten omdat ze de rechtsstaat niet zouden respecteren en de rechten van minderheden te soepel interpreteerden. Daar is nu niets meer van te horen.
Te veel Belgen ?
Eén ding zou de internationale doorbraak van De Croo kunnen tegenhouden en dat is dat al een aantal ‘landgenoten’ zo’n topfunctie hebben. Er is natuurlijk Charles Michel aan het hoofd van de Europese Raad. En Sophie Wilmès gaat nog altijd over de tongen als mogelijk volgende secretaris-generaal van de NAVO. Niet te veel Belgen ? Het hangt er van af welke functie De Croo nastreeft. Sommige zijn minder zichtbaar, zoals bijvoorbeeld een topfunctie bij de Europese Investeringsbank. Bovendien worden internationale postjes aan de VN gelieerde organisaties niet meegeteld in de balans van topfuncties binnen de EU en de NAVO.
“In eigen land zullen velen blij zijn dat hij vertrekt”
Andere partijen vinden het oké
In eigen land zal De Croo weinig tegenstanders hebben. Velen zullen blij zijn dat hij vertrekt. De relatie met de grootste oppositiepartij, N-VA, is vertroebeld, om niet te zeggen onbestaande. In de eigen partij is men wat geërgerd dat De Croo er niet in slaagt een kanseliersbonus op te bouwen en zo de Open Vld uit de onderste regionen van de peilingen weg te halen. Zijn toegevoegde waarde is zoek.
Binnen Vivaldi is het bovendien zoeken naar mensen die nog enthousiast zijn over de premier. Is hij een teamspeler ? Niet echt. Is hij de man die een compromis kan doen afkloppen waarbij elke partij een trofee kan binnenhalen ? Evenmin. De Croo verkiest de problemen voor zich uit te schuiven.
Vlaamse liberale handpop
De PS, die binnen de federale regering nog altijd de eerste viool speelt, heeft altijd graag een Vlaamse liberale handpop gehad die voor de macht buigt wanneer het Waalse socialisme haar eisen op tafel legt. Maar op het PS-hoofdkwartier is het besef gegroeid dat men misschien beter zelf de premier had geleverd. Paul Magnette drong bij de vorming van deze regering niet aan omdat Vivaldi geen Vlaamse meerderheid heeft. Maar nu kijkt men anders tegen de zaken aan. Zeker na de ineenstorting van de zusterpartij in Frankrijk beseft men bij de PS dat zichtbaarheid op de eerste rij van de politiek kan lonen. Niet dat Magnette nu gaat eisen om zelf premier te worden. Maar de bladzijde De Croo hebben de Franstalige socialisten ondertussen omgeslagen.
Foto’s (c) Gazet van Hove.