door Julien Borremans in ’t Pallieterke .
Open Vld-voorzitter Egbert Lachaert wil het land en de democratie redden door het kiessysteem te hervormen waardoor oppositiepartijen niet meer verkozen raken. In het verleden omschreef hij het pleidooi voor volkssoevereiniteit als “gevaarlijk”. Het is duidelijk dat de hervormingsplannen van Lachaert een uitgesproken politieke agenda hebben. Daarmee wil hij niet enkel een aantal democratische partijen uitschakelen, maar ook zijn verkommerende partij redden.
Egbert Lachaert liet weer van zich spreken. Lachaert beseft dat de Vivaldi-regering geen hervormingen meer kan doorvoeren en tot stilstand komt. “We moeten tonen dat de politiek nog werkt, anders zullen we met deze coalitie de oorzaak zijn dat extreemlinks en extreemrechts een enorme uitslag halen”, verklaarde hij vorig weekend aan het Nieuwsblad.
Hervormen kiesstelsel
Om het land weer vlot te trekken wil Egbert Lachaert het aantal partijen inperken. “Dat lukt enkel door het kiessysteem drastisch te hervormen.” De Open Vld’er wil 130 Kamerzetels laten verkiezen in kleine kieskringen. Bovendien wil hij een verkiezing in twee rondes. “Volgens mij houd je dan een viertal partijen over en zullen de extremen minder talrijk aanwezig zijn.” Bovendien pleit hij voor een federale kieskring. Twintig Kamerzetels moeten over het hele land worden verkozen.
De Open Vld krijgt in de Vivaldi-regering niets meer voor elkaar. Alexander De Croo had een aantal Hercules-werken aangekondigd, die voor 21 juli afgerond moeten zijn : een pensioenhervorming, een arbeidsdeal, een akkoord over de koopkracht… De huidige regering slaagt er zelf niet in om te hervormen. Het oeverloze getalm speelt zich af tegen een achtergrond van een op hol geslagen inflatie.
Andermaal staan het zuiden en het noorden van het land diametraal tegenover elkaar. In Wallonië is er geen appetijt om grote hervormingen door te voeren. Hoewel de pensioenen onbetaalbaar dreigen te worden, wil minister Karine Lalieux (PS) in sommige gevallen de pensioenleeftijd weer naar beneden halen, terwijl de loopbanen in effectief gewerkte jaren bij ons tot de kortste van Europa behoren. Sociaaleconomisch zitten de Franstaligen op een andere planeet.
“De Belgische structuren in de huidige vorm werken niet meer”, merkte Isabel Albers in De Tijd op. Alexander De Croo en de Open Vld dreigen door dit onvermogen gedecimeerd te worden. Open Vld-voorzitter Egbert Lachaert voelt de bui al hangen. Bij de Grote Peiling van onder andere Het Laatste Nieuws en VTM zakte de partij naar haar laagste score ooit en strandde op 9,3 procent. Dat is 4,2 procent minder dan de verkiezingen van mei 2019. Om het tij te keren wil Lachaert in naam van de democratie de oppositie uitschakelen door het kiessysteem te hervormen. Ongezien. “Dan zul je sneller een kandidaat hebben die gesteund is door alle democratische krachten”, merkt hij in het Nieuwsblad op.
“Van een liberale naar een communautaire democratie gaan is niet mogelijk zonder de democratie te vernietigen” (Egbert Lachaert)
Gevaarlijke ideeën
Het is niet de eerste keer dat Lachaert uit de bocht gaat. Zo wil hij bij een volgende staatshervorming het federale niveau weer meer macht geven. “Taboes zoals een herfederalisering van sommige bevoegdheden moeten sneuvelen.” Wanneer er conflictsituaties ontstaan tussen deelstaten en/of de federale overheid moet het federale niveau de eindbeslissing kunnen nemen. Daarmee wil Egbert Lachaert de klok terugdraaien naar een periode waarbij een Franstalige minderheid in België de lakens uitdeelde.
Vorig jaar ging hij zelfs nog een stapje verder. “Van een liberale naar een communautaire democratie gaan is niet mogelijk zonder de democratie te vernietigen”, meent de Open Vld-voorzitter. Wil hij daarmee zeggen dat de meerderheid van de Vlamingen antidemocratisch is omdat ze stemmen voor Vlaams-nationale partijen ? Wil de blauwe profeet dan terug naar de periode waar de Vlamingen enkel goed waren voor het betalen van de factuur ? Het lijkt erop, want toen Mark Elchardus in zijn boek ‘Reset’ pleitte om de volkssoevereiniteit te herstellen, omschreef Elchardus dit pleidooi als “ronduit problematisch en gevaarlijk”. Voor de democraat Lachaert zijn in een democratie niet alle ideeën bespreekbaar en moeten een aantal partijen maar liefst verdwijnen.
Om zijn unitair offensief meer kracht bij te zetten, diende Egbert Lachaert samen met Patrick Dewael een wetsvoorstel in voor de invoering van een federale kieskring. Het wetsvoorstel staat vol met technische mankementen. Mark Deweerdt omschreef dit voorstel in Doorbraak als “een liberale broddelwet”. Geen enkel federaal land op aarde heeft een federale kieskring. “Waarom dienen partijen die voor een federale kieskring zijn, dan geen lijsten in het andere landsgedeelte in ? Of fuseren ze niet opnieuw met hun Franstalige tegenhanger ?”, vroeg De Wever zich ooit af.
Mark Grammens had in zijn essay ‘Gedaan met geven en toegeven’ gelijk toen hij schreef dat alle middelen goed zijn om het streven naar meer Vlaams zelfbestuur te fnuiken. De uitschuivers van Egbert Lachaert zijn daar een schoolvoorbeeld van.
Foto’s (c) Gazet van Hove.