door Redactie Politiek ’t Pallieterke .
Hij loopt er de jongste dagen niet echt vrolijk bij. Met een sombere blik en een pruillip schuifelt hij haastig door de wandelgangen van de Kamer. Veel Kamerleden uit de oppositie, maar ook uit de meerderheid maken er zich vrolijk over, vooral omdat hij zijn hand overspeeld heeft als voorzitter van ‘zijn’ Bijzondere commissie ‘Koloniaal verleden’, ook wel de Congocommissie genoemd. Groene Wouter De Vriendt (45) beet in het zand toen de aanbevelingen geen goedkeuring kregen van een deel van zijn coalitiepartners.
In de zomer van 2020 startte de commissie. Wouter De Vriendt, heraut van de moreel hoogstaande pedante linkse elite, voelde zich vanaf minuut één geroepen om deze opdracht te realiseren: “Het koloniaal verleden van België onder ogen te zien, het trachten te verwerken en maatregelen te voorzien om het veroorzaakt leed te herstellen”. Concreet ging het over Congo, Rwanda en Burundi. Zo’n dertig maanden werd er vergaderd. In hoorzittingen kwamen 144 ‘experten’ allerhande – waaronder zelfs ‘verzoeningsexperten’ -, getuigen uit de diaspora, professoren, politici, historici en noem maar op hun zeg doen, want de opdracht was voor de voorzitter duidelijk : er moeten uiteindelijk excuses komen vanuit België en als het even kan ook flink wat zogenaamde ‘herstelbetalingen’. Het schuldgevoel moest compleet zijn.
Minderheidsdelegatie
Het stond in de sterren geschreven dat de liberalen, maar ook cd&v, het zover niet wilden laten komen. Toen de Belgische koning in juni zijn ‘diepste spijt’ ging betuigen in Congo, met de premier op de achtergrond, wist men dat dat de grens zou zijn. De Croo zei daarover in De Standaard: “Persoonlijk zie ik absoluut niet wat een discussie over excuses nog kan bijbrengen. DeCongocommissie moet haar werkzaamheden nog afronden. Ik geef alvast een richting aan.” Toch bleef de grote staatsman en voorzitter van de Oostendse gemeenteraad geloven dat hij méér kon doen via zijn commissie. Daartoe plande hij zelfs een reis naar Congo om ter plaatse ‘studiewerk te verrichten’, die onevenredig veel geld kostte en niets substantieels bijbracht aan wat men al wist. Slechts vijf commissieleden vertrokken, de andere zes van N-VA, VB en Open Vld bleven thuis. Het was dus een minderheidsdelegatie. Maar dat zou De Vriendt een zorg wezen. Als nazomers uitstapje werd het naar verluidt wel gesmaakt.
Totale mislukking
Hij werkte verder aan zijn rapport dat uiteindelijk maar liefst 681 bladzijden en 128 aanbevelingen telt. Alles strandde, zoals voorspeld, op aanbeveling 69 waarin gesteld werd dat België zich formeel moest verontschuldigen. Open Vld, MR en cd&v wilden het liever houden bij een spijtbetuiging zonder meer, zoals koning Philippe in juni al had gedaan. Maar de PS vond dat niet kunnen, zij het vanuit een heel andere optiek: deze partij nam het op voor de vele potentiële kiezers uit de diaspora, overgoten met de saus van het commissierapport… Alles voor het kiesvee, zoals we van hen gewoon zijn. Het pakte anders uit, want er werd geen meerderheid gevonden, waardoor het commissieavontuur op een sisser en een mislukking uitdraaide. De Vriendt was chagrijnig en boos geworden omdat hij met de staart tussen de benen moest afdruipen en zich niet kon profileren. In zijn colère suggereerde hij dat het koningshuis hierin de hand had gehad, wat hem niet in dank werd afgenomen. En hij sprak grote woorden: “Vandaag heeft de Kamer de afspraak met de geschiedenis gemist.” In elk geval heeft hij wél geschiedenis geschreven, want het komt zo goed als nooit voor dat een commissie niét tot een gestemd eindrapport komt… Bovendien maakte hij de fout dat al voor de ‘finale’ in de media te brengen zonder instemming van de coalitiepartners. Hij sprak dus voor zijn beurt.
Toch geld via een omweg
De Vlaamse socialisten lieten weinig protest horen, want ze halen toch nog een slag thuis. Uitgerekend de voorbije dagen werd een samenwerkingsakkoord met Congo gesloten ter waarde van 250 miljoen euro en daar mag Caroline Gennez van Vooruit, de nieuwe sinterklaasminister van Ontwikkelingssamenwerking, mee uitpakken. Vlaams Belang had het meteen over een “een heimelijk verholen herstelbetaling op kosten van de belastingbetaler” om de pil te vergulden.
Het is duidelijk dat het imago van De Vriendt een forse deuk heeft gekregen en dat hij van (centrum)rechts niet (meer) op krediet kan rekenen. Misschien moet ook hij het groene gedram maar eens achterwege laten, zodat de politieke wereld weer op adem kan komen.
foto’s (c) Wikipedia.