door Filip Van Laenen in ’t Pallieterke .
In Antwerpen is een kind gestorven als gevolg van het oplaaiende drugsgeweld. Zoiets raakt een gevoelige snaar, en eigenlijk past dan alleen maar sereniteit. Dat was echter buiten de Vlaamse media en de politiek gerekend, want zij vonden dit een uitgelezen moment voor een stevig rondje politieke spelletjes rond dit dossier.
De strijd tegen drugs ligt politiek uiterst gevoelig. De reden is dat het dossier zich bevindt op een kruispunt tussen het recht op zelfbeschikking (“Waarom zou ik geen lijntje cocaïne mogen snuiven of een spuit heroïne mogen zetten als ik daar zelf voor kies ?”), gezondheidszorg (“Wie betaalt voor de gevolgen van de verslaving, of zelfs de verslaving zelf ?”), moraliteit (“Het gebruik van verdovende en opwekkende middelen is verwerpelijk”), openbare orde en criminaliteit. Een partij moet zich al bijzonder strikt tot één enkel thema beperken om niet op een of andere manier een mening over drugs te hebben.
Sla de hond in het Antwerpse stadhuis
De media spelen de politieke spelletjes uiteraard graag mee. Niet dat we de drugsproblemen in Antwerpen willen minimaliseren, maar het valt op hoe gretig de media berichten over elk drugsprobleem in die stad. De verklaring is eenvoudig : drugsproblemen in Antwerpen zijn uitgelezen stokken om de hond in het stadhuis te slaan. In Antwerpen is de burgemeester verantwoordelijk voor alles wat er binnen de stadsgrenzen fout loopt, ook wat niet onder zijn bevoegdheid valt, terwijl in Gent en Brussel net het omgekeerde het geval is.
Cocaïne heeft het imago een ‘succesdrug’ te zijn
Het liet zich dan ook raden dat de media absoluut niet te spreken waren over de oproep van Bart De Wever om het leger in te zetten in de strijd tegen drugs. Feitelijk bekeken klopt het dat het leger daar noch competent noch bevoegd voor is. En naargelang de achtergrond van degene die de oproep lanceert kan men dan concluderen dat de oproep idioot is, of dat het een schande is dat het leger ook hiervoor niet competent genoeg is om het er bevoegd voor te kunnen maken. Maar even feitelijk is de observatie dat wie voor het eerste kiest, en dus het voorstel omwille van partijpolitieke redenen afwimpelt, ook in de kaart van de drugsmaffia speelt. Die observatie geldt niet alleen voor de media, maar ook voor eerste minister Alexander De Croo die het voorstel van Bart De Wever minachtend afkeurde als “de politiek van de Facebook-likes”.
Groen cultiveert net iets te graag het beeld van de arme Zuid-Amerikaanse cocaboer of Afghaanse papaverkweker tegenover de stoute grote Amerikaanse tabaksproducent
Dubbele tong van Open Vld
En met Alexander De Croo zijn we bij de Open Vld aanbeland, die in dit dossier bijzonder gewrongen zit. Enerzijds zou Open Vld zich graag in de kijker zetten als de partij van ‘law and order’ met minister van Justitie Vincent Van Quickenborne, die zelf persoonlijk bedreigd wordt door de drugsmaffia. Maar net wat cocaïne betreft, is het jonge en hippe stadspubliek, dat de partij zo graag opvrijt met een kosmopolitische en groene agenda, niet vies van een ‘lijntje’ om het weekend in gang te trekken. Of de arbeidsdag, want cocaïne heeft het imago een ‘succesdrug’ te zijn. Maar herinner u anderzijds toch ook de Genste burgemeester Mathias De Clercq die deze zomer tijdens de Gentse Feesten in het openbaar aan een joint trok. Achteraf bleek de joint vals te zijn, maar het statement was ondertussen wel gemaakt.
Wat dat hippe stadspubliek betreft, dat is ook de sociologische groep waartoe nogal wat journalisten behoren en waarop de meeste Vlaamse media zich richten. Geen wonder dat de onzin dat de cocaïnegebruiker geen schuld zou hebben aan het drugsgeweld, en dus ook niet aan de dood van het 11-jarige meisje, de eindredactie doorstond en dus de krant haalde. Rij je met een auto met een benzinemotor, dan ben je schuldig aan elke mogelijke natuurramp tot aan de andere kant van de wereld toe. Maar cocaïne snuiven zou dus niets te maken hebben met drugsgeweld in je eigen stad.
Groen : tabak verbieden en heroïne uitdelen
Nog gekker wordt het bij Groen : daar wil men zo snel mogelijk tabak verbieden naar Nieuw-Zeelands voorbeeld, maar flirt men met het idee om de heroïne gratis uit te delen. Alsof heroïne, marihuana of cocaïne minder schadelijk voor de gezondheid zouden zijn dan tabak. Groen cultiveert net iets te graag het beeld van de arme Zuid-Amerikaanse cocaboer of Afghaanse papaverkweker tegenover de stoute grote Amerikaanse tabaksproducent om een ernstige drugspolitiek bij mekaar te kunnen schrijven.
Daar komt nog bij dat er aan de top van de drugsmaffia iets te veel leden van ‘gemarginaliseerde minderheidsgroepen’ rondlopen om te kunnen verwachten dat Groen eist dat tegen hen even streng opgetreden wordt als tegen pakweg Niels de autobezitter. Daar ligt ook de reden waarom Vooruit en PVDA met de handrem op maatregelen eisen tegen het drugsgeweld, terwijl Vlaams Belang en N-VA dus wel voluit kunnen gaan.
O ja, en dan is er ook nog cd&v die met Annelies Verlinden de minister van Binnenlandse Zaken levert. Toch wel een betrokken partij, zou je denken, maar uit die hoek bleef het vooral oorverdovend stil. Hebben die dan werkelijk nergens meer een mening over, behalve over zichzelf ?
foto’s (c) Gazet van Hove.