door Redactie Politiek ’t Pallieterke .
Björn Rzoska werd koploper in een alsmaar langer wordende rij van groene politici die in 2024 zeker niet zullen terugkeren naar de Wetstraat, dat we als verzamelnaam gebruiken voor de diverse parlementen die in Brussel gehuisvest zijn. De grote leegloop lijkt ingezet, het zinkende schip wordt verlaten. De grote principes doen er niet meer toe. Het gaat om de eigen zielenroerselen die men veinzend op een ander politiek niveau probeert te projecteren teneinde een nieuwe, politiek veiligere toekomst op te bouwen.
Enkele jaren geleden leken de bomen nog tot in de hemel te groeien voor Groen. Het was de tijd dat Kristof Calvo nog in een zeepbel leefde, die altijd maar hoger opsteeg en hem zot van glorie maakte. Hij verklaarde toen in 2017 in De Standaard : “Groen kan tegen 2025 rond de 25 procent halen.” Meer nog : “rond die tijd een groene premier aan het hoofd van de regering”, was volgens hem eveneens perfect mogelijk. Ondertussen is de zeepbel uit elkaar gespat, staat hij weer met de voeten op de grond en likt zijn partij de ene wonde na de andere door onderlinge onenigheid, maar vooral door haar rampzalige deelname aan Vivaldi.
Kiesdrempel dreigt
Recente peilingen – akkoord, dat zijn geen verkiezingen – geven een somber beeld voor de Vlaamse groenen. Ze worden herleid tot de kleinste partij van Vlaanderen en tegelijk wekt de lage score het doembeeld van het debacle van 2003 weer op. Toen – na deelname aan de regering-Verhofstadt, tijdens dewelke de kernuitstap werd goedgekeurd, maar ook de invoering van de kiesdrempel -, werden de groenen ongenadig afgestraft en verdwenen ze uit de Wetstraat ‘dankzij’ precies… hun kiesdrempel.
Nu, na het Vivaldi-avontuur, komt hetzelfde scenario in beeld. Opnieuw maken de groene ministers van Groen/Ecolo een slechte beurt. Het geklungel in en de sabotage van het kernenergiedossier door Tinne Van der Straeten die het overigens nooit goed uitgelegd krijgt, het bpost-schandaal waarin de onaantastbare Petra De Sutter plots heel aantastbaar werd, de leugens van Sarah Schlitz die op kosten van de staat persoonlijke reclame maakte en daarover kwam liegen in het parlement, Georges Gilkinet die er geen graten inziet dat de NMBS zijn chauffeur betaalt,… Het zijn toestanden die niet echt stichtend zijn om nog voor een groene partij te kiezen.
Overigens zijn er veel linkse jongeren die zich liever laten verleiden door gehaaide populisten als Conner Rousseau en Raoul Hedebouw, die veel media-genieker zijn. Bovendien is een deel van de gegoede middenklasse dat zijn stem aan het ‘vooruitstrevende’ Groen gaf, het beu van de pineut van de strapatsen van Vivaldi te zijn als het over de belastingdruk gaat.
Allerlei argumenten
En dus worden er conclusies getrokken die in principe erg persoonlijk zijn om een smadelijke afgang te vermijden. Na Björn Rzoska, Kamerlid Barbara Creemers, Vlaams Parlementsleden An Moerenhout en Elisabeth Meuleman, en Brussels parlementslid Juan Benjumea, was het vorige week Kristof Calvo die zijn vertrek uit de nationale politiek aankondigde. Er worden argumenten aangehaald als gezondheidsredenen, frustratie omdat men als oppositielid tegen de muren van een regering loopt of omdat men in een regering een aantal principes toch niet gerealiseerd krijgt. Ook wil men zich plots op het lokale niveau gaan smijten omdat men daar naar eigen zeggen wél iets kan realiseren ‘in verbinding’ met andere partijen.
De groene partijtop legt daarbij uit dat ook de rotatieregels spelen die zeggen dat men maar twee legislaturen in een parlement mag zetelen om dan plaats te ruimen voor anderen. Maar uitzonderingen konden blijkbaar heel rekbaar gemaakt worden, want bijvoorbeeld Calvo deed al drie termijnen en Almaci en De Vriendt zelfs vier. Ook zegt men dat de strenge decumulregels verhinderen dat men lokaal een uitvoerend mandaat mag opnemen en dat sommigen daarom nu een keuze maken. Men kan zich afvragen of die leegloop ook zou gebeurd zijn mochten het politieke gesternte en de kiezer gunstiger geweest zijn. De vraag stellen is ze beantwoorden.
Wel valt één constante op. Hoewel ze allemaal zeggen aan het einde van hun parlementaire Latijn te zijn, stapt niemand vandaag al op om een opvolger zich te laten inlopen. Zou de riante uittredingsvergoeding daar voor iets tussen zitten ? Het is een vraag die overigens ook geldt voor politici uit andere partijen, die eveneens hun aftocht al aankondigden. Het zou interessant zijn mochten we ook daar hun ‘eerlijke’ mening eens over vernemen.
foto’s (c) Gazet van Hove.