door Stijn Derudder in ’t Pallieterke .
Onlangs bleek dat de rechtse Waalse partij Chez Nous de populairste is op sociale media in Wallonië. Het was meteen de start van een hele reeks interviews die voorzitter Jérôme Munier (39) deed in de Vlaamse media. Niet in de Waalse. Geen enkel interview. Niet omdat Munier niet zou willen, wel door het heersende ‘cordon médiatique’. We praatten daarover, maar ook over identiteit, de dramatische financiële toestand van Wallonië en de extreemlinkse partijen PS en PTB.
Chez Nous bestaat nu ongeveer anderhalf jaar en we vroegen aan Munier wat de stand van zaken is bij zijn partij. “Wij hebben enorm veel gewerkt aan de structuur, de opbouw en de communicatie van onze partij. Wij leggen de nadruk op communiceren, communiceren, communiceren”, vertelt de perfect tweetalige Brusselaar. “De mensen zijn immers wel al overtuigd van ons programma. Dat zien we ook in de peilingen. Over identiteit en immigratie zitten we op de golflengte van de meeste Walen. Ons probleem is dan ook niet om de Walen te overtuigen, maar wel om ervoor te zorgen dat de Walen ons leren kennen.”
Hoeveel leden heeft uw partij ?
“We hebben nu ongeveer 1.400 leden. Dat zijn mensen die zich op onze website met telefoonnummer, naam en adres ingeschreven hebben. Een maand geleden zijn we begonnen met lidkaarten en daarvan hebben we er nu 250 verkocht.”
Komt er een congres of meeting naar aanloop van de verkiezingen ?
“De bedoeling is om in september en oktober enkele grote meetings te organiseren. Maar makkelijk is dat niet, want zelfs vergaderingen van Chez Nous worden elke keer verboden door de burgermeesters. We zouden elke keer naar de Raad van State kunnen gaan, maar we hebben geen partijfinanciering. Telkens moeten we dan een advocaat betalen om een zaal te bemachtigen en dat is duur.”
Op welke manier werven jullie nu financiële middelen ?
“Dat gebeurt via donaties. Ik heb daar werk van gemaakt vooraleer we de partij opgericht hebben, want dat is het belangrijkste voor een beginnende, opkomende partij. De traditionele partijen krijgen miljoenen per jaar, maar wij krijgen niets en leven van donaties van leden en sympathisanten.”
“De bedoeling bij de volgende verkiezingen is dan ook om één verkozene te halen in de Kamer. Dan krijgen we partijfinanciering, kunnen we beschikken over medewerkers en dan kunnen we onze partij professionaliseren. Momenteel hebben we geen medewerkers of geld. Het zijn allemaal vrijwilligers die voor Chez Nous werken, na hun uren of tijdens het weekend.”
Hoopt u stilletjes op meer dan één verkozene ?
“Ik hoop stilletjes op véél meer, maar één zou al geweldig zijn en bovendien historisch. Ik denk niet dat er in Europa veel partijen begonnen zijn met twee onbekende mensen, namelijk covoorzitter Gregory Vanden Bruel en mezelf, en dan twee jaar later een of meerdere verkozenen zouden hebben.”
Wat zijn uw verwachtingen voor de Waalse partijen tijdens de verkiezingen volgend jaar ?
“Het verschil tussen de twee democratieën zal nog veel duidelijker worden in 2024. De PTB zal heel hoog eindigen, maar we gaan er alles aan doen om dat tegen te houden. Ik kan immers niet geloven dat al die kiezers communisten zijn. Veel van die PTB-kiezers zijn potentiële kiezers voor ons, omdat ze net als wij het systeem beu zijn, geen massa-immigratie willen en hun identiteit willen verdedigen. We hebben bij ons trouwens wel wat ex-leden van de PTB. Onze boodschap aan die kiezers is om goed na te denken vooraleer ze communisten aan de macht brengen.”
“We moeten af van de maffiastaat van de PS”
Wat is voor Chez Nous de ideale coalitie om zelf in mee te stappen ?
“Als we een aantal thema’s op tafel zouden kunnen leggen, zou ik al blij zijn. Praten over onderwerpen als immigratie, identiteit en geldverkwisting zonder hysterisch te doen of zonder taboes. Aan Vlaamse kant komen dan partijen aan bod zoals Vlaams Belang en N-VA, maar zelfs ook Vooruit, dankzij bepaalde uitspraken van Conner Rousseau. Aan Waalse kant is dat dan wellicht de MR van Georges-Louis Bouchez. De grootste kandidaat om mee samen te werken op federaal vlak is in ieder geval Vlaams Belang.”
De financiële toestand van Wallonië is nogal dramatisch. Wat zijn volgens u de belangrijkste redenen daarvoor ?
“De enorme geldverkwisting, het cliëntelisme van de PS en de hoge werkloosheidsgraad. In Vlaanderen werkt bijna 80 procent van de mensen, in Wallonië ongeveer 60 procent. We moeten het warm water niet heruitvinden, maar gewoon ervoor zorgen dat we meer mensen activeren en dat werken meer loont dan niet werken. Ook moeten de geldverkwisting en het cliëntelisme van de PS gestopt worden. De private sector moet opnieuw de bovenhand krijgen.”
Hoe moet dat dan allemaal concreet gebeuren ?
“Eerst de belastingen op arbeid verminderen. Dan kijken waar de geldverkwisting gebeurt. We hebben een grote audit van heel Wallonië nodig, van al die politieke structuren. Vervolgens de kosten van immigratie verminderen door een immigratiestop in te voeren en onze eigen mensen aan het werk zetten. Waarom zouden we immers ‘economische immigratie’ nodig hebben als ongeveer 40 procent van de Walen niet werkt? En op cultureel vlak hebben we al zeker geen immigratie nodig.”
En hoe zit het met de mentaliteit van de Walen ? Moet daar iets aan veranderd worden ?
“Ja, ik denk dat de mentaliteit moet veranderen, maar vooral ook de politieke boodschap. Als Paul Magnette bevestigt dat de Walen inderdaad liever van het ‘lieve leven’ profiteren en dat de Vlamingen willen werken, dan speel je met de toekomst van België en van Wallonië. Het is niet zo dat de Walen lui zijn, het is wel zo dat het politieke systeem ervoor gezorgd heeft dat het gemakkelijker is en financieel beter uitkomt om niet te werken dan om dat wel te doen.”
Is de PS de grote schuldige van die dramatische financiële toestand ?
“Tuurlijk. De PS is al 50 jaar onafgebroken aan de macht en de toestand verbetert niet. De recepten van de socialisten, zoals hun cliëntelisme of via marshalplannen geld pompen in sectoren die geen geld nodig hebben of die geen toekomst hebben, werken gewoon niet. Dus ja, de PS is de grote boosdoener van Wallonië. Maar omwille van het cliëntelisme blijven de mensen stemmen op de socialisten, niet omdat ze geloven in de filosofie van de PS.”
“België is de optelsom geworden van twee democratieën en dat merk je aan de voorstellen van de extreemlinkse partijen”
Waarom stemmen de Walen nu massaal op de PTB ?
“Dat zijn vooral proteststemmen, ook door een gebrek aan een alternatief op rechts. Bij de volgende verkiezingen vullen wij die leemte op en kan dat veranderen. Dat zien we in Noord-Frankrijk, waar dezelfde problemen als hier voorkomen: massa-immigratie, werkloosheid en onveiligheid. Daar stemmen mensen met een migratieachtergrond nog op extreemlinks, maar de arbeiders of de gewone man niet meer. De gewone man stemt op Rassemblement national omdat Marine Le Pen en Jordan Bardella sterk werk geleverd hebben om hun partij op de kaart te zetten.”
“Ik ben ervan overtuigd dat als we met Chez Nous volgend jaar doorbreken op federaal niveau, we de grootste partij van Wallonië worden in 2029. De moeilijkste opdracht is volgend jaar, maar als we slagen dan is ‘the sky the limit’ voor Chez Nous.”
Over de rechterzijde in Wallonië gesproken, de MR beschouwt u niet als ‘rechts’ ?
“Nee, de MR speelt het spelletje van de traditionele partijen mee. Ik ben eens vijf seconden aan het woord geweest op de RTBF en de jongerenvoorzitter van MR vond het ‘schandalig’ dat ‘extreemrechts’ het woord gekregen had in Wallonië. Bij de MR zijn ze nochtans liberaal en zouden ze voor vrije meningsuiting moeten zijn. Maar nee, ze proberen ons – en politiek gezien snap ik dat wel – in de extreemrechtse, fascistische hoek te duwen, zoals al die andere partijen dat ook doen. MR zou inderdaad aan de rechterzijde kunnen staan wanneer het gaat over identiteit en immigratie, maar als ik die reacties ten opzichte van Chez Nous zie, dan blijkt MR in feite ook een verloren zaak. Als bijvoorbeeld Georges-Louis Bouchez zich een keer uitlaat over hoofddoeken, wordt hij al teruggefloten door z’n partij. We hoeven niet te rekenen op de MR om iets te veranderen.”
“De PS is de grote boosdoener van Wallonië”
Zal de economische toestand de beslissende factor zijn voor een eventuele splitsing van België ?
“Ja, dat zal zo zijn. België is de optelsom geworden van twee democratieën en dat merk je aan de voorstellen van de extreemlinkse partijen. Die zijn precies het tegenovergestelde van wat Vlaanderen wil. Een groter staatsapparaat, een kleinere private sector, meer belastingen, meer schulden maken, terwijl Vlaanderen wil saneren en de mensen activeren.”
“We mogen niet vergeten dat ook identiteit een bepalende factor zal zijn. Kijk maar naar de canon die Vlaanderen net uitgebracht heeft. Of je daar nu voor of tegen bent, de debatten zijn wel begonnen. Als er in Wallonië geen identiteit is of leeft, of men er niet voor wil vechten, of men zegt dat men ‘belgicist’ is, maar spreekt geen woord Nederlands, dan is er een identiteitsprobleem. Daarom willen we met Chez Nous ‘identiteit’ weer op de kaart zetten.”
Denk je dat er veel mensen zijn die zich echt ‘Belg’ voelen ?
“In Wallonië toch wel, ja. Nu is er een debat ontstaan over wat onze identiteit is. Onze naam is Chez Nous. We hebben die naam gekozen zodat iedereen die ‘chez nous’ zou kunnen invullen. Wat is ‘bij ons’ ? Is dat bij ons in Luik, in Wallonië, in België ? ‘Identiteit’ voor ons betekent traditie, folklore. Iedereen moet die voor zichzelf invullen, terwijl die dan wel in een breder geheel past. Identiteit is een soort van lasagne met lagen.”
Horen Vlamingen in Wallonië ook bij die ‘nous’ ?
“Als die Vlamingen daarbij willen horen, ja, dan kan dat. Als ze deel willen uitmaken van die brede ‘chez nous’, waarom niet ?”
Kan iedereen dan een Waal worden ?
“Ja, iedereen kan Waal worden als hij zich een Waal voelt. Wij spreken immers over ‘assimilatie’, de mensen moeten zich assimileren. Integratie betekent zich integreren, de taal leren, werken en niet profiteren van de Belgische sociale zekerheid. Assimilatie betekent meedoen aan het sociale leven en aan de tradities van Wallonië. Wij spreken dus over assimilatie en niet over integratie.”
In Vlaanderen wordt niet altijd specifiek gedefinieerd wat een Vlaming is. Er is geen lijst met kenmerken die aangevinkt kunnen worden, anders kan die tegen je gebruikt worden. Maar u heeft wel zo’n lijstje voor wat een ‘Waal’ is ?
“Nee, het is geen lijst, het is zich ‘Waal’ voelen. Je kan bij de club horen, je kan bij ‘nous’ behoren als je je zo voelt. ‘Nous’ kan verschillende zaken inhouden. In Vlaanderen is dat ‘Vlaming’, in Wallonië is dat niet ‘Waal’. In Wallonië zijn er denk ik meer identiteiten dan in Vlaanderen. Het kan ‘Luikenaar’ zijn, ‘Waal’, ‘Belg’. Maar je moet je ‘chez nous’ voelen.”
Je zo voelen is één van de kenmerken dan, maar je kan je dan wel zo voelen, toch ben je het daarom nog niet natuurlijk. Als bijvoorbeeld een man zich ineens een vrouw voelt, dan zal niet iedereen meteen denken of aanvaarden dat die man ineens een vrouw is omdat die zich zo voelt.
“Dat is een ander debat. Dat is biologisch bepaald. Ik kan me bijvoorbeeld 20 jaar voelen, maar dat betekent niet dat ik mijn geboortedatum op mijn identiteitskaart kan gaan veranderen. Er zijn biologische aspecten aan verbonden. Die twee debatten mengen, is wel wat moeilijker. Een identiteit, zich lid van een club voelen, is toch iets anders dan je van een ander geslacht voelen, of een andere leeftijd.”
“Het zijn wel interessante debatten, over identiteit, over geslacht, over het wokisme. Vanuit de conservatieve rechterzijde moet daarop een antwoord geformuleerd worden. De rechterzijde is het debat een beetje aan het verliezen. Ik ben blij dat politici en intellectuelen nu ook het wokisme aankaarten, definiëren en er een antwoord op proberen te bieden. We zijn daar nog niet klaar mee. Het zijn wel debatten die op de voorgrond treden en dat merk je overal. Ze gaan ons nog lang bezighouden.”
“Ik was eens met de VRT op stap in Waterloo. Ik moest aan bepaalde mensen flyers geven zodat ze genoeg beelden had voor haar reportage. De VRT keek er dan zorgvuldig op toe dat er een man, een vrouw, een oudere man, een oudere vrouw, een allochtone vrouw, een vrouw met een hoofddoek en een vrouw zonder hoofddoek in beeld kwamen. Ik dacht achteraf: ‘Waar zijn ze mee bezig? Waarom moet dat en hoever ga je om ‘iedereen’ in beeld te brengen?’ Ik had daar toen geen antwoord op. Het gaat de slechte kant op met de maatschappij, met identiteit, met ‘tolerantie’. We moeten daarop een antwoord zoeken. In debat gaan met mensen is daar de beste oplossing voor, maar dan moet dat op een degelijke manier gebeuren en niet hysterisch. Iedereen moet in debat gaan met iedereen. Het stoort mij dat er in Wallonië zelfs geen debat mogelijk is over al die thema’s.”
“De oplossing in Wallonië is om veel te gaan investeren in communicatie”
En dat komt mede ook door het heersende ‘cordon médiatique’ in Wallonië ?
“Dat cordon médiatique is aberrant, nooit gezien. Wallonië is de enige regio waar dat standhoudt. Ik kom niet op in Vlaanderen, wel in Wallonië, maar ik word geïnterviewd door Vlaamse media en niet door de Waalse. Dat is absurd. Het hele politieke systeem keert zich tegen ons. Dat is ondemocratisch en het zijn gewoonweg communistische toestanden. Wij gaan er alles aan doen om het tij te keren opdat Wallonië weer een democratie wordt. Daar begint het mee. Als er geen vrijheid van meningsuiting is, als er een cordon médiatique is, dan is het heel moeilijk om een impact te hebben. We moeten dus absoluut doorbreken in 2024.”
“Identiteit is een soort van lasagne met lagen”
Behalve op andere mensen en partijen stemmen, hoe zou dat cordon médiatique ook nog doorbroken kunnen worden?
“Ik denk dat sociale media wel een rol spelen. Ik werd de voorbije weken door de Vlaamse media geïnterviewd, omdat een expert in sociale media had ontdekt dat Chez Nous de populairste partij was op sociale media in Wallonië. Op Facebook hebben we tien keer meer interacties, terwijl we tien keer minder uitgeven. Wij zijn dus goed bezig. We zijn zelfs honderd keer beter bezig dan de PS op sociale media. Onze boodschap heeft een bepaald succes bij de mensen. We moeten daarin nog meer investeren, maar om actief te zijn op sociale media en om te professionaliseren, heb je geld nodig.”
“In Vlaanderen doet de rechterzijde dat. Kijk maar naar alle podcast- en YouTube-kanalen die er te vinden zijn. In Frankrijk is er ook enorm veel. Daar worden bovendien mensen als Zemmour en Le Pen wél uitgenodigd door de traditionele media en bestaan ernaast ook nog onafhankelijke media aan de rechterzijde. In Wallonië is echter helemaal niets.”
“De oplossing in Wallonië is om veel te gaan investeren in communicatie. Dat is de basis van al die problematieken die wij opgesomd hebben, namelijk immigratie, wokisme, identiteit. Daarover moeten debatten gevoerd worden, maar op een normale, onafhankelijke manier.”
Op een normale manier praten en debatteren blijkt inderdaad heel moeilijk.
“Ja, in Wallonië bijvoorbeeld, in heel Europa eigenlijk, heb je nu dragqueens die verhaaltjes gaan voorlezen aan kleuters. Als je zegt dat je daar een tegenstander van bent, dan ben je homofoob. Maar je kan je daarbij toch vragen stellen. Is het nodig dat dragqueens komen voorlezen aan kleuters? Welke invloed heeft dat op kleuters? Wat is daar de bedoeling van? Ik ben een heel tolerante man, maar men moet toch oppassen met mensen te gaan beïnvloeden op een bepaalde manier. Dan heb ik daar wél een probleem mee. De privésfeer moet de privésfeer blijven, voor de rest wordt alles best zo neutraal mogelijk gehouden.”
‘LES ENTRETIENS DE CHEZ NOUS’
Hoe zijn de relaties met andere Waalse partijen ?
“Onbestaand.”
Probeert u daar iets aan te veranderen of bent u al gecontacteerd geweest ?
“Er zijn wel leden van andere partijen die naar ons komen, en gekomen zijn, maar kaderleden of voorzitters hebben mij nooit opgebeld. Ik stuur wel uitnodigingen naar politici en partijvoorzitters voor ons programma ‘Les entretiens de Chez Nous’, vergelijkbaar met ‘Toogpraat’ van Vlaams Belang. Jean-Marie Dedecker is langsgeweest, Alain Destexhe ook, maar voor de rest krijgen we geen respons of is er weinig contact. Ik zou graag in debat willen gaan met Raoul Hedebouw, Georges-Louis Bouchez of Paul Magnette, met veel plezier, maar ik krijg geen antwoord.”
