door Piet Van Nieuwvliet in ’t Pallieterke .

In een interview met de Franse krant Le Point op 24 mei klaagt Xavier Driencourt de vele voordelen aan die Algerijnse migranten in Frankrijk genieten. Privileges die het resultaat zijn van het migratieakkoord van 1968 tussen Frankrijk en zijn vroegere kolonie, Algerije. Xavier Driencourt was gedurende 7 jaar Franse ambassadeur in Algerije en weet waarover hij het heeft.

De voormalige ambassadeur klaagt de disproportionele voordelen aan die Algerijnen in Frankrijk genieten, terwijl “de context ten opzichte van die jaren volledig veranderd is”. Hij herinnert dat Algerijnen recht hebben “op een certificaat van administratief verblijf voor elk visum van langer dan 3 maand” en “een verblijfsvergunning kunnen verwerven binnen het jaar”. De familiale hereniging is bijzonder gemakkelijk. De Algerijnse migratie “ontsnapt totaal aan de regels van integratie”. Die regels kan men trouwens niet veranderen, want internationale verdragen staan in de Franse juridische orde boven de nationale wetten.

Frankrijk wordt uitgespuwd en toch wil men er zich vrij kunnen bewegen

“Bij de bevolking en bij de Algerijnse leiders bestaat er zoiets als een mentaal ‘recht op visa’, dat wordt aanzien als het spiegelbeeld van 32 jaar kolonisatie”, zegt Driencourt. En in de mate dat “Frankrijk veracht wordt in Algerije, eist men de vrijheid op om er zich in alle vrijheid te vestigen”.

De voormalige ambassadeur klaagt vooral het gebrek aan moed van de Franse politieke klasse aan, die “een analysefout maakt door te denken dat ambassades, spijtbetuigingen en schouderklopjes hun Algerijnse collega’s zullen ompraten”. Algerijnse leiders functioneren op basis van machtsverhoudingen en beseffen eigenlijk maar al te goed dat “het akkoord van 1968 geen enkele reden van bestaan meer heeft en intussen lachen ze om onze naïviteit”. Een Franse regering moet met vastheid opereren en “machtsverhoudingen creëren die onze relatie met Algerije opnieuw definiëren op een gezonde basis, en vooral dan op het vlak van migratie”. “Men moet lucide zijn, er bestaat geen geruststellende manier om dit objectief te bereiken”, besluit hij.

Maar of Macron en de Franse regering hier oren naar hebben ? Men blijft liever in de comfortzone van de (al dan niet gespeelde) naïviteit zitten.

foto’s (c) Gazet van Hove.