COMMENTAAR – door Julien Borremans – www.doorbraak.be .
Op 24 november 1991 zwaaide Filip De Winter tijdens de eerste Zwarte Zondag brutaal met zwart-gele bokshandschoenen. Het establishment wist met zijn verontwaardiging geen blijf. Maar na de shutdown van de Belgische overheid dreigt de onmacht van de kiezer om te slaan in woede. De pikzwarte zondag van juni 2024 zou wel eens een exponentiële variant kunnen worden van die van 32 jaar geleden.
België blijkt niet alleen de draaischijf te zijn van de illegale wapen- en drugshandel, maar ook het mekka van massale en ongecontroleerde migratie. Al jaren blijkt dat deze drie nefaste ontwikkelingen op elkaar inspelen, meer nog, elkaar versterken. De schietincidenten en de afrekeningen in Brussel lopen op. De onderwereld draait op uitbuiting, afpersing, mensenhandel en illegale handel die gevoed wordt door een leger van aangespoelde vluchtelingen, illegalen, gelukzoekers en radicale moslims. De voorwaarden voor een perfecte politieke storm zijn zich aan het voltrekken.
De existentiële crisis van het Belgisch systeem cumuleert opnieuw in een ongezien politiek schouwspel. Aanvankelijk trachtten Vincent Van Quickenborne, Nicole de Moor en Alexander De Croo de meubels te redden door de aanslag van Abdesalem Lassoued af te doen als een geïsoleerde actie van een eenzame jihadist. De aanslag was het gevolg van een samenloop van omstandigheden. Dit ballonnetje ontplofte in eigen gezicht.
Maatschappelijk onbehagen
De criminele Tunesiër kon jarenlang in Europa rondtrekken voor hij zich in Schaarbeek vestigde. De man verbleef er illegaal en kwam verschillende keren in aanraking met de politie zonder dat er knipperlichten gingen branden. De enveloppe met de vraag tot uitlevering van Tunesië bleef op een bureau liggen. Bovendien stuurde Interpol een ‘Red Notice’ – een internationaal arrestatiebevel – uit en kende de politie het adres van Lassoued in Schaarbeek wel degelijk. Het is dus manifeste onzin te beweren dat de politiediensten Abdesalem Lassoued niet ‘op de radar’ hadden, zoals Annelies Verlinden deze week verklaarde.
In 2016 bleek dat de terroristen opgegroeid waren in Molenbeek. Ze hadden de Belgische nationaliteit. Het internationale migratieklimaat was onder druk van de ‘Wir schaffen das’ van Angela Merkel veel vriendelijker. De context is nu helemaal veranderd. De massale en ongecontroleerde migratie staat heel hoog op de agenda en gaat gepaard met een diep maatschappelijk onbehagen. ‘We hebben te weinig rekening gehouden met mensen die in aankomstwijken wonen en in zeer korte tijd hun leefwereld hebben zien veranderen. Die mensen zijn in de steek gelaten’, schrijft Dominique Willaert in zijn boek Een verslag uit de Denderstreek.
Bovendien worden ze geconfronteerd met de uitwassen van een falende overheid : een belabberde overheidsinfrastructuur en ondermaats presterende diensten. Terwijl de mensen zich blauw betalen aan belastingen, zakt België op de concurrentierangschikking van het WEF (Wereld Economisch Forum) verder weg naar ongekende diepten. In hun wijken voelen deze mensen zich tot overmaat van ramp voorbijgestoken door de enorme instroom aan nieuwkomers die leven van de sociale zekerheid en allerlei andere voordelen.
Zelfcensuur
Maken ze hun ongenoegen kenbaar, dan worden ze als onverdraagzaam of racist weggezet. De morele druk op deze mensen ligt zeer hoog. Uit een recente peiling van Ifop in Frankrijk blijkt dat 48 procent van de Franse leraars ‘zelfcensuur toepassen wanneer het over secularisme, kritisch denken of vrijheid van meningsuiting’ gaat. In achterstandswijken stijgt dit percentage tot 65 procent. Veel mensen in deze wijken kennen dan ook maar één mogelijkheid om hun woede en frustraties te kanaliseren. Ze worden daarbij voortdurend op de vingers getikt door onder andere Bart De Wever die stelt dat stemmen voor het Vlaams Belang stemmen is voor de chaos van Vivaldi 2.
Een pikzwarte zondag kan niet alleen orde op zaken stellen, maar kan ook kansen bieden. Het huidig beleid is een doodlopende straat en de kans dat er diepgaande hervormingen komen is nihil. De onwil in Franstalig België is stuitend. ‘Tegen de krachten die per se massale en ongecontroleerde migratie willen, is voorlopig geen kruid gewassen’, schrijft Mark Elchardus terecht.
Er is nood aan een breekijzer, een electorale omwenteling. Pas dan zullen er kansen ontstaan om de structuren diepgaand te hervormen. De angst voor een dijkbreuk is bij de traditionele partijen acuut aanwezig. Begin dit jaar liet Gwendolyn Rutten in haar kaarten kijken toen ze in Knack zei : ‘Als er een politieke meerderheid is om het land te splitsen, is het einde van het land nabij.’ Ze kan alvast beginnen aan de voorbereidingen.
JULIEN BORREMANS
Julien Borremans is leerkracht, columnist en werkt mee aan verschillende internetfora.
foto’s (c) Gazet van Hove.