door Julien Borremans in ’t Pallieterke .
Als het om bestuurlijk onvermogen, integrisme, falende instellingen en illegale trafiek gaat, kan Brussel de vergelijking met de Gazastrook doorstaan. Rond Brussel is evenwel geen hekken gebouwd, zoals dat rond de Gazastrook wel het geval is. Maar de rest van het land heeft het gewest mentaal gesegregeerd in de hoop de problemen te isoleren en te beheersen. Een illusie, zo blijkt.
Brussel behoort tot de rijkste regio’s van Europa. Op nog geen 0,5 procent van het Belgisch grondgebied wordt 18 procent van het bruto nationaal product (bnp) verwezenlijkt. Met een per capita bnp van 66.200 euro (Eurostat) doet Brussel het bijna twee keer zo goed als Wallonië en een stuk beter dan Vlaanderen. Volgens de cijfers van Le Soir behoren de lonen van de Brusselse bedienden tot de top, terwijl de salarissen van de arbeiders verder wegzakken.
Maar wie het glanzende inoxlaagje van rijkdom wegkrabt, stuit op een groeiende onderlaag van gesegregeerde inactieven. Het armoederisico bedraagt 25 procent, wat enkele keren meer is dan Vlaanderen. Zelfs Wallonië doet het beter. Ook de werkloosheid ligt significant hoger. Volgens een studie van de NIDI (Netherlands Interdisciplinary Demographic Institute) is Brussel de enige Europese hoofdstad met grootschalige armoedesegregatie.
Armoedesegregatie
“De armoedesegregatie in Brussel is drie keer zo hoog als in Amsterdam”, toont de studie aan. “Dit komt door een groot aantal naast elkaar gelegen arme buurten.” De studie houdt dan evenwel geen rekening met de tienduizenden illegalen die in de stad aanwezig zijn. Hoe diverser de stad wordt, hoe meer de segregatie en de armoede toenemen. Het epicentrum van de segregatie ligt in Anderlecht en in Sint-Jans-Molenbeek.
De dramatische toename van armoede en segregatie valt samen met de zeer eenzijdige migratie van de afgelopen decennia, een falend integratie- en tewerkstellingsbeleid, het onvermogen van de elkaar beconcurrerende beleidsniveaus en een weinig visionaire en daadkrachtige bestuurs-elite, van wie de loyaliteit eerder bepaald wordt door partijpolitieke belangen en electorale opportuniteiten.
Dat vertaalt zich in ronduit belabberde overheidsdiensten en -administratie die zelfs niet meer in staat zijn om een begroting op te stellen. Het Rekenhof slaagt er zelfs niet meer in om de Brusselse rekeningen te controleren wegens een stuitend gebrek aan gegevens. Brussels minister van Begroting Sven Gatz (Open Vld) heeft het blijkbaar opgegeven, waardoor Brussel het slechtst mogelijke rapport van het Rekenhof krijgt. Intussen neemt de schuldenberg van het gewest exponentieel toe, waardoor het niet meer in staat zal zijn om de schulden af te betalen en zo in een derdewereldscenario terechtkomt.
De ronduit beschamende aanpak van de terroristische aanslag door Abdesalem Lassoued heeft andermaal aangetoond dat Brussel een bestuurlijke puinhoop is en een broeinest van islamitisch fundamentalisme. Lassoued kon onder het toeziend oog van de veiligheidsdiensten en de overheid radicaliseren, contacten leggen en zijn aanslag voorbereiden. Ook werd andermaal pijnlijk vastgesteld dat het zeer eenvoudig is om in Brussel aan oorlogswapens te geraken. Het aantal steek- en schietincidenten in de Brusselse straten is niet meer te tellen.
Abdesalem Lassoued werd gemakshalve als een ‘lone wolf’ voorgesteld, maar uit de feiten bleek dat hij online over een hele schare fans beschikte en offline kon terugvallen op een ondersteuningsnetwerk. De openlijke sympathie voor de terreurdaden van Hamas en het daarmee gepaard gaande antisemitisme nemen verontrustende vormen aan.
Verbrusseling kernsteden
Tijdens de pro-Palestijnse betogingen in Brussel werden leden van de fundamentalistische Samidoun gespot. De afslachting van 1.400 Israëlieten werd als een overwinning gevierd. Onder de Brusselse jongeren groeit een toxische sfeer van radicalisme, wat in het onderwijs duidelijk merkbaar is. De voedingsbodem in Brussel wordt daarbij versterkt door een taboesfeer die daarrond wordt gecreëerd om het Vlaams Belang niet in de kaart te spelen.
Als het om bestuurlijk onvermogen, radicalisering, integrisme, falende instellingen en illegale trafiek gaat, kan Brussel figuurlijk de vergelijking met de Gazastrook doorstaan. De verpaupering van het Gewest spreekt al eveneens tot de verbeelding, evenals de groeiende onderlaag van gesegregeerde inactieven, die zich van de samenleving afkeert en kiest voor isolatie en radicalisme.
Steeds meer Vlamingen keren Brussel de rug toe. De rest van het land heeft het gewest mentaal gesegregeerd in de hoop de problemen te kunnen beheersen. Conner Rousseau gaf zelfs openlijk toe nog nooit over Brussel te hebben nagedacht. Maar wie hoopt daarmee de problemen uit de weg te gaan, vergist zich. De verbrusseling van de Vlaamse kernsteden is in volle gang. Vlaanderen heeft dus alle belang om de strijd tegen sociaaleconomische, bestuurlijke verpaupering en religieuze radicalisering hoog op de politieke agenda te plaatsen.
foto’s (c) Gazet van Hove.