Op woensdag 4 oktober jl. verscheen er in de papieren uitgave van Gazet van Antwerpen een artikel over Koen Volckaerts die afscheid neemt van de politiek onder de titel “Met pijn in het hart en een wrang gevoel”. Het artikel is nogal vaag en algemeen van inhoud. We hebben de indruk dat de auteur meer weet maar het niet publiceert wegens de bruggen niet op te blazen met het huidige gemeentebestuur ofwel een gebrek aan ruimte in de krant.
Wij hadden dan zelf een uitgebreid gesprek met Koen Volckaerts, burgemeester van Hove van 2013 tot en met einde 2021. We mochten alle vragen stellen en publiceren zonder remmen op. Vandaag het eerste gedeelte.
U was 9 jaar burgemeester van Hove. Wat deed dit met een mens ? Levenswijze, veranderingen ?
Koen Volckaerts : “Ik vond het burgemeesterschap een hele eer. Dat mandaat mogen invullen en dat met zo vele voorkeurstemmen. Een mandaat invullen dat door verkiezing is gekregen en niet door interne machtsstrijd en daar ben ik fier op. Het heeft mijn leven inderdaad erg veranderd. Ik kreeg van de gemeentelijke medewerkers te horen dat ik, en dat tot op heden, de meest aanwezige en aanspreekbare burgemeester was. Een waar compliment. Ook de burger gaf mij dat compliment. Kijk naar de voorkeurstemmen voor mijn tweede ambtstermijn. Dank u wel. Mijn echtgenote, Petra heeft mij in die periode heel hard moeten missen. Ik probeer die achterstand nu in te halen.”
U leidde twee bestuurs-coalities : de eerste van 2013-2018 met pH7, vanaf 2019-2021 met Fan van Hove. Welk waren de verschilpunten ? Uw voorkeur ?
K.V. : “De eerste periode was een moeilijke start. De drie N-VA collegeleden waren nieuwelingen en de coalitiepartner probeerde dat te gebruiken maar na enige tijd begonnen we mekaar te kennen. En ja, uiteindelijk bestuurden wij goed. We konden allen realisaties voorleggen, de financiën waren onder controle en de sfeer onder de medewerkers was mee goed geëvolueerd. Spijtig dat toen al na enkele jaren een haar in de boter kwam met een partijgenoot, waardoor we als N-VA niet ten volle konden gaan. Spijtig en een gemiste kans geweest. Voor de tweede periode was het verhaal iets anders. De interne tegenkantingen bleven en we hadden een gewiekste coalitiepartner die dat heel goed wist te benutten. Verdeel en heers zou ik zeggen. De eerste partner was direct. De tweede zakken toe zou ik zeggen. Wie van de 2 de voorkeur ? Op een schaal van 10 krijgt de eerste partner 5,5 en de tweede partner een 4,5.”
De beste herinnering aan uw mandaat ?
K.V. : “Mijn beste herinnering. Het wegwerken van een serieuze achterstand op gebied van openbare werken en dat op een financieel aanvaardbare wijze. De straten lagen er verdomd slecht bij. Met een ondertussen beter uitgeruste eigen wegendienst en goede prijzen van externen was dat een mooie uitdaging. En er is nog veel te doen !”
De slechtste herinnering aan uw mandaat ?
K.V. : “Slechtste herinneringen ? Er zijn er veel. De interne geslepenheid en zelfs achterbaksheid binnen het bestuur. Eerlijkheid was dikwijls ver te zoeken. Eigenbelang en zoektocht naar eigen eer was (is) belangrijker. De verslechtering van de financiële toestand en een terugval van tevredenheid bij de medewerkers.”
Binnenkort leest u deel twee.
Foto’s © Gazet van Hove.