door Piet Van Nieuwvliet in ’t Pallieterke .
Twee jaar geleden werd François-Olivier Giesbert, een bekend televisiegezicht, in het programma ‘C ce soir’ zwaar gekapitteld toen hij zich kritisch uitliet over de demografische evolutie in Frankrijk : “Ik woon in Marseille, de Franse hoofdstad van het kosmopolitisme, wereldstad waar ik mij best thuis voel. Maar dikwijls, als ik mij te voet naar het treinstation Saint-Charles begeef, door de Canebière, wandel ik met pijn in het hart als ik omzeggens niemand ben tegengekomen die nog Frans spreekt. Wat zal er met onze taal gebeuren ?” Hij kreeg van de ondervragende journalist Laure Adler onmiddellijk het eindoordeel : “U bent een blanke, et alors ?”
De onzekerheid over de toekomst van onze Europese talen is iets wat wel meer mensen bezighoudt. Uit cijfers van het Franse INED (Institut national des études démographiques), gepubliceerd in een boek van Barbara Cassin naar aanleiding van de opening van de ‘Cité de la langue française’ in Villers-Cotterêts, blijkt dat het Arabisch de op een na meest gesproken taal in Frankrijk is geworden en dat meer mensen het Arabisch gebruiken dan er gebruikers zijn van die ‘andere’ talen in Frankrijk, zoals het Occitaans, het Corsicaans, het Bretoens, het Vlaams/Nederlands.
Totaal vreemd
Het werd stil op de banken van politici en academici bij deze nieuwe cijfers. Want bij het Arabisch gaat het niet om een Romaanse taal of een taal die van oudsher op wat nu het grondgebied van Frankrijk is, werd gesproken, maar om een taal die totaal vreemd is aan de ‘Franse ruimte’. Ook de snelle opmars van het Arabisch verrast velen, vooral diegenen die steeds hebben gezworen bij een integratie van de nieuwkomers, zoals Xavier North in de Franse krant Le Figaro schreef. North is voormalig afgevaardigde van de DGLFLF, die zich bezighoudt met het taalgebruik in Frankrijk. Men heeft het in de studie van het INED over 3 tot 4 miljoen dagelijkse gebruikers van het Arabisch. Ook in Frankrijk kan men het dus zonder omwegen hebben over parallelle samenlevingen met eigen regels, eigen gebruiken en een eigen taal.
foto’s (c) Gazet van Hove.