door Drieu Godefridi in ’t Pallieterke .
De opkomst van N-VA op de Waalse politieke kaart is interessant. Ik maak er geen geheim van dat ik veel vrienden heb in de MR, ook al heb ik nooit een persoonlijke relatie gehad met de familie Michel. Die vrienden maken zich zorgen. Ze weten dat de N-VA’ers serieuze mensen zijn met aanzienlijke financiële middelen (op Belgische schaal). Ze vrezen dat door MR enkele zetels te ontnemen, het voor N-VA uiteindelijk makkelijker zal maken om een linkse/extreemlinkse coalitie te vormen in Wallonië en op federaal niveau.
Dat is kritiek die we moeten horen, maar we moeten naar het grotere plaatje kijken. De situatie in Wallonië is rampzalig. Wat het Waalse socialisme toelaat te overleven, na 50 jaar zogenaamd federalisme, is dat jaar na jaar de rekening wordt gepresenteerd aan de Vlaamse belastingbetaler. Zes miljard, zoveel wordt er elk jaar van Vlaanderen naar Wallonië overgeheveld. Het bedrag lijkt bescheiden. In vergelijking met de Waalse begroting is het een olifant. Maak een einde aan die sponsoring en Wallonië gaat onmiddellijk failliet – letterlijk, niet figuurlijk. Als Wallonië de politieke middelen had om zichzelf te hervormen en de jaarlijkse rekening niet langer te presenteren aan de Vlaamse belastingbetaler, dan had het dat al in 1970 gedaan.
MR lijkt momenteel geen oplossing voor het Waalse probleem
Hernieuwing van de Waalse meerderheid
In dat grote spel van dupes is MR, na PRL, nooit méér geweest dan een accessoire van de PS. Dat geldt des te meer omdat het Bouchez-effect, dat verwacht werd, zich op zijn zachtst gezegd traag heeft laten voelen. Opiniepeiling na opiniepeiling beloofde MR 20 procent, zowel in Brussel als in Wallonië. Bouchez mikte op 30 procent. Daar zijn we nog ver van verwijderd. Nederigheid is geboden. Als alle andere zaken gelijk blijven – met andere woorden : zonder de opkomst van de ‘Waalse N-VA’ -, kunnen we in het beste geval een hernieuwing van de huidige Waalse meerderheid verwachten, met of zonder Les Engagés in de plaats van Ecolo, om hetzelfde kleingeestige, middelmatige en cliëntelistische beleid te voeren dat al een halve eeuw in Wallonië wordt gevoerd, waarvoor de Vlamingen ‘te goed, te dom’ keer op keer de rekening zullen betalen.
De MR lijkt momenteel geen oplossing voor het Waalse probleem. De komst van een serieuze en vernieuwende rechtse partij zou het Waalse politieke debat een boost kunnen geven. Alles is beter dan de huidige politieke stagnatie.
Bovendien is het niet op MR-grond dat de N-VA zou moeten jagen. Het is op PTB-grond. Vandaag is de Waalse proteststem volledig voor de PTB – zelfs op rechts – bij gebrek aan een alternatief. Een Waalse N-VA zou een welkome uitlaatklep zijn voor die rechtse kiezers die het afschuwelijke Waalse systeem dat werkende mensen uitbuit en hen tegelijkertijd beledigt, verwerpen. De PTB is de tegenstander van de Waalse N-VA, niet de MR.
PTB is de tegenstander van de Waalse N-VA, niet MR
Wat zijn de resultaten in functie van zetels ?
Laten we de zetels in detail bekijken. Op federaal niveau bepaalt de Kamer alles. Maar er zijn slechts 150 zetels in de Kamer, waarvan 62 Franstalige (inclusief Brussel) en de zetels zijn duur. Onder voorbehoud van een verkiezingswonder, zie ik N-VA niet meer dan een paar Waalse zetels in de Kamer winnen. En als ik zeg ‘een paar’, dan bedoel ik 2 of 3. Dus die paar zetels kunnen natuurlijk het verschil maken, door N-VA onvermijdelijk te maken op federaal niveau. Dat is waarschijnlijk het hoofddoel van Bart De Wever. Niets op aan te merken, de aanpak is rationeel.
Waar de impact van een Waalse N-VA het grootst zou kunnen zijn, is echter op het niveau dat Bart De Wever het minst interesseert : het Waalse niveau. Er zijn 75 zetels in het Waals Parlement. Door serieuze kandidaten met een offensief programma naar voren te schuiven, zou N-VA een diepgaande, massieve en blijvende impact kunnen hebben op het eindresultaat.
Dat zou natuurlijk de dynamiek van het Waalse politieke debat veranderen. Laten we eerlijk zijn : het Waalse politieke debat is waarschijnlijk het meest middelmatige van Europa. Het is niet zozeer de oneindige platheid van de Waalse media die opvalt, als wel de totale afwezigheid van pluralisme. Met uitzondering van het weekblad PAN, is er gewoon geen rechtse media aan Franstalige zijde, wat in het internettijdperk een kosmische anomalie is. Met een tot op het bot gepolitiseerde RTBF heeft het Waalse socialisme een medialandschap gevormd dat vergelijkbaar is met dat van Cuba en Venezuela – zelfs Poetin zou dat niet durven. Nogmaals, de MR laat af en toe van zich horen, maar volgt in wezen de beweging, volgzaam en onderdanig.
De komst van een uitgesproken, maar welbespraakt rechts – dat van Theo, Sander Loones, Darya Safai -, zou dat uitgeputte schaduwtheater op zijn kop zetten. Het zou het Waalse debat nieuw leven inblazen door het te injecteren met pluralisme. Het zou Walen die walgen van het verval van hun regio een duurzaam alternatief bieden voor de hatelijke communisten van de PTB.
Dat veronderstelt natuurlijk dat Bart de Wever serieus is. Met andere woorden, hij wil een nieuwe partij op de Waalse verkiezingskaart zetten voor de lange termijn, en geen ‘stunt’ uithalen die beperkt zou blijven tot de federale verkiezingen van 2024.
MR, na PRL, is nooit méér geweest dan een accessoire van de PS
Een realistisch scenario
Naar alle waarschijnlijkheid wordt 2024 het jaar van de waarheid voor Bart De Wever. Ofwel zal hij vooruitgang boeken in de richting van autonomie voor Vlaanderen, ofwel zal hij de geschiedenis ingaan als een goede burgemeester van Antwerpen. De vorming van een N-VA-Vlaams Belang-regering op Vlaams niveau, lijkt waarschijnlijk, in lijn met de hardnekkige wil van het Vlaamse electoraat, en zonder serieus alternatief. Dat vanwege de ineenstorting van de partijen die als traditioneel worden omschreven, maar die niets traditioneels meer over zich hebben. Het idee is om genoeg Franstalige zetels te winnen om van de N-VA ook op federaal niveau een kracht te maken om rekening mee te houden. De laatste peilingen tonen aan dat de vreselijke Vivaldi-regering geen federale meerderheid meer heeft. De nu mogelijke, zo niet waarschijnlijke, val van Open Vld onder de kiesdrempel zou die trend alleen maar versterken.
Ik herhaal echter en dat zal mijn conclusie zijn : de N-VA zal pas geloofwaardig worden op Waals niveau door een echt alternatief te bieden aan de Waalse bevolking, en dus ook door lijsten voor te stellen voor het Waals Parlement, als onderdeel van een duurzame aanpak.
Dat is al het goede dat we Wallonië – en Vlaanderen – toewensen.
Met een volledig gepolitiseerde RTBF heeft het Waalse socialisme een medialandschap gevormd dat vergelijkbaar is met dat van Cuba en Venezuela
Drieu Godefridi is ondernemer en essayist. Hij heeft een dozijn essays gepubliceerd, waaronder De Groene Utopie, dat in een dozijn talen is vertaald. Hij levert regelmatig bijdragen aan het Gatestone Institute (New York), ’t Pallieterke, Atlantico (Parijs), Contrepoints, Dreuz en Pan (Brussel).
foto’s (c) Gazet van Hove .