door Jurgen Ceder in ’t Pallieterke .
Elke dag zijn gemiddeld zes medewerkers van de NMBS het slachtoffer van agressie, zo blijkt uit een vraag van Kamerlid Tomas Roggeman (N-VA) aan federaal minister van Mobiliteit Georges Gilkinet (Ecolo). Het is een duizelingwekkend cijfer, maar helaas een bevestiging van een trend naar meer geweld in de samenleving, in het bijzonder tegen personen die gezien worden als vertegenwoordigers van de overheid.
Ik vind het goed dat men op zoek gaat naar de idioten die bier gooiden op Mathieu van der Poel tijdens de Ronde van Vlaanderen. Zou men dit beleid van nultolerantie echter ook kunnen uitbreiden naar feiten die zich niet voor de televisiecamera’s afspelen ? Media-aandacht mag niet de doorslaggevende factor zijn bij de beslissing om op te sporen of te vervolgen. In dat verband : waarom halen die feiten zo weinig het dagelijkse krantennieuws en moeten we wachten op een vraag in het parlement om te ontdekken hoe erg het is gesteld ? Wat zijn de trouwens de cijfers over geweldplegingen tegen medereizigers ?
Ik ken zelf een man die voor de NMBS werkt. Hij is er niet fier op, maar hij zei me dat hij, net als verschillende van zijn collega’s, geleerd heeft de potentieel agressieve klanten te herkennen en te vermijden. Hij zou het liefst zijn job goed doen en wil daarvoor zelfs risico’s nemen, maar hij zegt dat dit zinloos is zolang de daders niet opgespoord of vervolgd worden. Dat heeft als pervers gevolg dat de tickets van de ‘brave’ reizigers meer worden gecontroleerd dan die van degenen die het liefst nooit betalen.
Menselijke drama’s
De stijgende lijn is steil. In 2022 waren er 60 procent meer meldingen van agressie tegen spoormedewerkers dan drie jaar ervoor. Vorig jaar startte de NMBS daarom een campagne tegen die evolutie. We mogen vandaag vaststellen dat die niet het gewenste resultaat heeft. Van vijf agressies per dag zitten we nu al aan zes. Achter die cijfers gaan menselijke drama’s schuil. De daden van agressie leidden in 2023 tot de arbeidsongeschiktheid van 348 medewerkers van de spoorwegmaatschappij.
Sophie Dutordoir, baas van de NMBS, zei onlangs nog hoe geschrokken ze is door de toename van het aantal gevallen van verbale of fysieke agressie. Die zorgen trouwens ook elke dag voor vertragingen. Dutordoir vroeg aan de regering om ten minste de veiligheidsagenten van Securail uit te rusten met bodycams. Dat is niet alleen nuttig voor de opsporing, maar heeft ook een sterk ontradend effect op daders die weten dat ze gefilmd worden. De regering vond dat nog niet nodig.
‘L’ensauvagement’
Eigenlijk mogen de cijfers geen verrassing zijn. Ze zijn immers helemaal in overeenstemming met een evolutie die we overal zien. Ook de frequentie van het aantal daden van geweld en bedreiging tegen buschauffeurs, dokters en verplegend personeel, brandweerlui, politiemensen en ambulanciers neemt verontrustende vormen aan. In Frankrijk heeft men een woord voor die evolutie, namelijk l’ensauvagement, de verwildering.
