door Filip Van Laenen in ’t Pallieterke .
“Vooruit en Groen zijn medeplichtig aan de normalisering van het communisme”, zo liet cd&v-voorzitter Sammy Mahdi optekenen in zijn interview met dit weekblad van vorige week. Maar tegelijkertijd verwondert hij er zich over dat er in de media nooit veel ophef is geweest over de samenwerking van Vooruit en Groen met de PVDA in Zelzate en Borgerhout. De vraag is dan ook : is het communisme in de westerse media dan ooit gedenormaliseerd ?
De verwondering van Mahdi geeft eigenlijk meteen al het antwoord op de vraag : neen, zeker in de media werd het communisme nooit gedenormaliseerd. Integendeel zelfs, journalisten hebben er vaak moeite mee om de PVDA te bestempelen als een extreemlinkse partij, terwijl ze niet alleen Vlaams Belang, maar ook N-VA, vlotjes in de hoek van extreemrechts zetten. Zo kon je afgelopen zaterdag in De Standaard nog een interview met Freya Van den Bossche lezen waarin ze meerdere keren waarschuwde voor een extreemrechtse meerderheid in Vlaanderen na 9 juni, zonder dat de journalist van dienst daarop inging.
Het is bekend dat links en extreemlinks oververtegenwoordigd zijn bij journalisten. Maar zelfs wanneer een onderzoek dat voor de zoveelste keer bevestigt, blijft men dat ontkennen, of probeert men te argumenteren dat het toch geen verschil uitmaakt. Soms durft men het zelfs aan te stellen dat dat tot rechtsere berichtgeving leidt, omdat journalisten in hun ijver om neutraal te zijn wel eens zouden kunnen overcompenseren. Maar dat Vooruit en Groen in Zelzate en Borgerhout rustig een bestuursakkoord kunnen sluiten met de PVDA, terwijl Freya Van den Bossche ook N-VA kan wegzetten als extreemrechts, toont aan hoe reëel die overcompensatie wel is.
“Het is bekend dat links en extreemlinks oververtegenwoordigd zijn bij journalisten” Julien Borremans
Berlijnse Muur
Je kan dan ook moeilijk van een normalisering van het communisme spreken als je in de media nog steeds regelmatig tussen de lijnen de frustratie kan opmerken van journalisten die vinden dat de Berlijnse Muur in de verkeerde richting is omgevallen. Dat betekent ook dat men bijvoorbeeld wel het Chinese expansionisme en imperialisme wil aanklagen, omdat het de knusse status quo van de kosmopolitische journalisten bedreigt. Op het daarmee vervlochten communisme van Xi Jinping, dat het expansionisme en het imperialisme voortstuwt, bovenop de binnenlandse schendingen van de mensenrechten, komt echter zelden kritiek, omdat weinig journalisten er fundamenteel een probleem mee hebben.
Diezelfde journalisten schreeuwen echter wel consequent moord en brand telkens een regering in Centraal-Europa rechters die nog benoemd werden door de communisten eindelijk de laan poogt uit te sturen. Of wanneer zo’n regering eindelijk eens orde op zaken wil stellen bij de openbare omroep. Dan heet het dat de rechtstaat en de democratie bedreigd worden, terwijl het natuurlijk net andersom is.
“Zelfs een volledige decommunisatie van West-Europa was nooit aan de orde” Filip Van Laenen
Decommunisatie
Wanneer Poetin de denazificatie van Oekraïne eist, hoeft bij die term nergens een woordje uitleg. En liepen er in Oekraïne inderdaad ook een beduidend aantal nazi’s rond, zouden de westerse media nog hardnekkiger om een denazificatie staan roepen dan Poetin ooit zou kunnen. Het is echter veelzeggend dat de term decommunisatie een pak minder gebruikt wordt, en voor een aantal lezers misschien wel een volkomen nieuw woord is (net zoals voor onze spellingscontrole). We kunnen ons trouwens ook weinig pleidooien voor een grondige decommunisatie van Rusland herinneren, en al zeker niet in de westerse media. De reden daarvoor is natuurlijk niet ver te zoeken.
Zelfs een volledige decommunisatie van West-Europa was nooit aan de orde. Rechtse partijen die nog niet bij benadering fascistische trekken vertonen, worden zonder verpinken toch voor fascistisch versleten en in een cordon sanitaire geplaatst, maar extreemlinkse partijen mogen zich zonder blikken of blozen nog steeds communistisch noemen. Stel dat morgen een partijgenoot van Giorgia Meloni in een onooglijk dorpje in Italië tijdens een hoog oplopende ruzie zou uitkramen dat onder Mussolini de treinen tenminste nog op tijd reden, het zou voorpaginanieuws zijn over heel Europa. Toen PVDA-fractieleider Sofie Merckx in 2022 in een interview zei dat “Stalin een massamoordenaar was, maar het communisme ook goede dingen gerealiseerd had”, was dat even nieuws in België, en dat was het dan.
Er is dan ook weinig of geen normalisering van het communisme nodig om de PTB straks toe te laten tot de Waalse regering Filip Van Laenen
PTB in de Waalse regering ?
Er is dan ook weinig of geen normalisering van het communisme nodig om de PTB straks toe te laten tot de Waalse regering, als dat in het kraam van de PS en Ecolo zou passen. We verwachten ook niet dat zo’n intrede zou leiden tot een hoop hysterische krantenberichten dat het einde van de democratie in Wallonië nu nabij zou zijn, noch in eigen land, noch in het buitenland. We denken dat de toon in de media eerder in de richting van een ‘verfrissend’ of ‘hoopgevend’ ‘experiment’ zou gaan, en dat bij diezelfde media die nu al de democratie in Vlaanderen bedreigd zien door de verwachte goede score van het Vlaams Belang.
We verwachten trouwens ook niet dat een intrede van de PTB in de Waalse regering veel gevolgen zou hebben voor de formatie van de federale regering. Zeker, er zal wat protest klinken bij cd&v, Open Vld en N-VA, maar we kunnen ons amper voorstellen dat zoiets voor hen de aanleiding zou kunnen vormen om uit de federale coalitiegesprekken met de PS te stappen. We kunnen ons nog minder voorstellen dat onze pers hen daarin zou steunen.
foto’s (c) Gazet van Hove .