door Karl Van Camp in ’t Pallieterke .
Soms is het moeilijk te volgen : een verliezende partij die zes zetels moet afgeven, wordt uitgeroepen tot grote winnaar. Een winnende partij die 11 zetels extra verovert, wordt door de media afgeschilderd als verliezer.
Allereerst wil ik terugkomen op de hoogstpersoonlijke voorspelling uit mijn column van vorige week. Ik moet ootmoedig toegeven : mijn cijfers zaten er volledig naast. 18 procent had ik voorspeld voor N-VA en net geen 30 procent voor Vlaams Belang. U kent ondertussen het echte resultaat. N-VA hield stand tegen alle tendensen in, terwijl Vlaams Belang sterk vooruitging, maar minder dan verwacht en door de achterban verhoopt. Er waren uiteraard de talrijke peilingen die iedereen op het verkeerde been hadden gezet, maar anderzijds had ik mijn stelling gebaseerd op uitspraken in mijn onmiddellijke omgeving en ook op basis van reacties op Facebook. Ik kreeg enerzijds het gevoel dat N-VA meer ging verliezen dan de peilingen voorspelden. En anderzijds had ik de indruk dat Vlaams Belang dan weer hoger ging scoren dan in de peilingen. Ik zat er dus totaal naast. Ik troost me met de gedachte dat zowat iedereen, van Jean-Marie Dedecker tot Bart De Wever himself, er ook naast zat.
We mogen dus gerust de juistheid van de peilingen in twijfel trekken. Dat was ook zo enkele maanden geleden in Nederland, waar de PVV van Wilders veel meer stemmen haalde dan verwacht. Dat was zo in Vlaanderen voorbije zondag. En ook in Wallonië was een rode vloedgolf aangekondigd van PTB die veel stemmen zou wegkapen bij de Parti Socialiste (PS). In werkelijkheid ging PTB van 10 zetels naar 8 in het Waals Parlement, een verlies van 2 zetels.
In Vlaanderen was er geen enkele peiling die de status quo van N-VA en het mindere resultaat van Vlaams Belang voorspeld had. De afwijking tussen voorspelling en realiteit is ook veel groter dan de foutenmarge. En dus moesten alle politieke commentatoren en Wetstraatjournalisten op zoek naar een verklaring. Zij keken daarbij in de eerste plaats naar de campagnes van de twee partijen en hun boegbeelden. Diezelfde media keken echter niet in eigen boezem. Toegeven dat de opiniepeilingen – door diezelfde media besteld én betaald – ernaast zaten, lag blijkbaar moeilijk.
Maar met 62 zetels op 124, en bijna de helft van de stemmen, hebben de twee V-partijen samen een historische uitslag behaald. Ik duik even in de geschiedenis. In 1995 haalden VU en VB samen 26 zetels in het Vlaams Parlement. Vier jaar later waren dat er al 34. In 2004 haalden N-VA en Vlaams Belang samen 38 zetels. Weer vijf jaar verder steeg dat aantal (nu met LDD erbij) naar 45 zetels. In 2014 behaalde N-VA een monsterscore met 43 zetels en VB leed een zwaar verlies met nog maar 6 zetels. Maar samen gaf dat nog altijd 49 zetels. In 2019 haalden de twee V-partijen 58 zetels. Samengevat : het aandeel Vlaams-nationalistische zetels is bij elke verkiezing toegenomen. Als dat geen goed nieuws is, dan weet ik het ook niet.
Dat moet de boodschap zijn die wij – alle Vlaamsgezinden – massaal en krachtig richting Franstaligen moeten uitsturen. Het moet aan de andere kant van de taalgrens duidelijk worden dat het verlangen naar meer autonomie alleen maar toeneemt in Vlaanderen. En laat iedereen stoppen met te beweren dat er geen draagvlak is voor onafhankelijkheid. Integendeel, het is een opdracht voor de volgende Vlaamse regering om dat draagvlak nog te vergroten.
Daarnaast hoop ik dat er opnieuw een Vlaamsgezinde vleugel opstaat binnen cd&v, Vooruit en Open Vld. 25 jaar geleden ondertekenden de vier traditionele partijen in het Vlaams Parlement de vijf resoluties over de staatshervorming. Het ware goed om de nieuwe generatie politiekers van cd&v, Vooruit en Open Vld daar eens op te wijzen. De drie vernoemde centrumpartijen moeten nu ondertussen toch beseffen dat hun Belgische discours van de voorbije jaren niets heeft opgebracht.
En voor de Vlaamse onderhandelaars heb ik nog een ultieme boodschap : gedaan met geven en toegeven !
