door Paul Bäumer in ’t Pallieterke .
De Joods-Amerikaanse auteur David Joel Horowitz – niet te verwarren met drie andere beroemde mannen met dezelfde naam – schreef ooit het beroemde zinnetje “Inside each progressive is a totalitairian screaming to get out”. Vrij vertaald : “Binnenin iedere progressief zit een totalitaire geest, schreeuwend om naar buiten te kunnen.”
Hij wist waarover hij het had. Zijn voorouders waren uit tsaristisch Rusland naar Amerika geëmigreerd, op de vlucht voor pogroms. Tot 1956 waren zijn ouders fanatieke stalinisten. In hun voetsporen werd hijzelf een linkse extremist. Vanaf 1976 begon hij afstand te nemen van het marxisme, maar pas tien jaar later ging hij helemaal overstag en hij werd een boegbeeld van de vrijheidslievende Amerikaanse rechterzijde. Dat parcours is kenmerkend voor bijna álle oprechte bekeerlingen : zij nemen niet alleen afstand van hun vroegere totalitaire neigingen, zij bestrijden die ook actief, zoals bijvoorbeeld George Orwell dat deed met zijn boek ‘1984’.
Macron is geen socialist, maar ook hij kon zich niet uit die nefaste volksfrontlogica losmaken
Het is een criterium om oprechte bekeringen te onderscheiden van opportunistische. Maar als we dat criterium toepassen op de socialistische, sociaaldemocratische of groene partijen in Europa, dan komen die er heel belabberd uit. De scheiding tussen communisten enerzijds en socialisten en sociaaldemocraten anderzijds is al meer dan een eeuw oud, en het communisme heeft in die periode minstens 100 miljoen mensen afgeslacht. Maar toch slagen de socialisten en de sociaaldemocraten er nooit in ‘the totalitarian inside’ helemaal te temmen of uit te bannen. We nemen Frankrijk en België als voorbeelden.
La douce France
Frankrijk werd van 1936 tot 1938 en nog eens van 1944 tot 1947 geregeerd door ‘volksfrontregeringen’ waarin verschillende linkse partijen een coalitie vormden met de communisten. Na 1947 zaten de communisten in de oppositie, maar… de socialist Mitterrand sloot in 1972 wel een pact met de communisten, dat trouwens maar twee jaar standhield. Erger nog, bij bijna alle presidentsverkiezingen waarin een tweede ronde nodig was, vormden de ‘democratische’ linkse partijen schaamteloos een informeel ‘volksfront’ tegen rechtse kandidaten als bijvoorbeeld Sarkozy, Chirac of Giscard d’Estaing.
De verstrengeling tussen socialisme, sociaaldemocratie en communisme is een voortgezet misdrijf
Hoe kunnen socialisten die zichzelf ‘democratisch’ noemen ooit met communisten samenwerken ? Ik kan mij één extreme situatie voorstellen waarin dat misschien als noodoplossing aanvaardbaar is : als ze front zouden moeten vormen tegen een échte nazipartij die op het punt staat de macht te grijpen. Maar zo’n nazipartijen bestaan in Europa niet meer, tenzij als ongevaarlijke minuscule randgroepjes die voor niemand een bedreiging vormen. Er zijn natuurlijk wel veel partijen – zoals het Rassemblement National in Frankrijk, AfD in Duitsland of het Vlaams Belang in België – die men ‘nazi’s’ of ‘fascisten’ noemt, terwijl ze dat helemaal niet zijn. De valse beschuldiging dient dan als excuus om de verregaande collaboratie van ‘democratisch’ links met communisten goed te praten.
De totalitaire drang zit in elke progressief
Als men het echt meent met de democratie, dan moet men nu een cordon sanitaire instellen tegen álle communistische partijen en een beroepsverbod tegen de benoeming van marxisten in overheidsdiensten, het leger, de politie, het onderwijs en de universiteiten. Wie na Stalin en Mao nog altijd communist is, verdient niet beter. En als er nog echte nazipartijen, groter dan een schoendoos, waren dan zou ik tegen hen juist dezelfde maatregelen bepleiten.
Macron is geen socialist, maar ook hij kon zich niet uit die nefaste volksfrontlogica losmaken. Het is vanuit democratisch oogpunt een schande dat hij zijn verkozenen heeft opgedragen zich uit de tweede ronde voor de presidentsverkiezingen terug te trekken voor de best geplaatste kandidaat, zélfs als dat een communist was. Hij oogst nu wat hij gezaaid heeft : een links front dat Frankrijk elk moment in chaos en onbestuurbaarheid kan storten. Hij heeft dat monster zelf grootgemaakt en de toch al moeizame – eufemisme ! – verhouding met de partij van Le Pen nog verder verziekt. In België betekent ‘onbestuurbaarheid’ meestal een maandenlange regeringsvorming met veel gepalaver. In Frankrijk betekent het dikwijls brandstichting, plunderingen en straffeloos geweld in de straten.
Belgo-Sovjets
Niet dat links in België zo voorbeeldig was. Jos Van Eynde en André Cools waren lid van het ‘Ere-Komitee’ van de toenmalige ‘Belgo-Sovjetse Vereniging’. Piet Vermeylen was medeoprichter van ‘De Vrienden van de Sovjet-Unie’, die zichzelf later omdoopte tot ‘Vereniging België-USSR’. Ook na zijn overstap van de Kommunistische Partij (KP) naar de socialistische Belgische Werklieden Partij (BWP), bleef hij lezingen geven voor die ‘Vereniging België-USSR’.
Zijn dat oude koeien ? De collaboratie is ook een oude koe en die wordt ook nog altijd uit de historische gracht gehaald om de Vlaamse Beweging als verderfelijk af te schilderen. De collaboratie is een afgesloten hoofdstuk. De verstrengeling tussen socialisme, sociaaldemocratie en communisme is een voortgezet misdrijf.
Tijdens de mislukte communistische staatsgreep tegen Gorbatsjov in augustus 1991 was Spitaels in Moskou en bij zijn terugkeer hield hij zich opvallend op de vlakte. Hij weigerde de coupplegers te veroordelen. Het zag er immers nog naar uit dat zij zouden winnen… In 1999 viel één van de PS-congressen samen met de tiende verjaardag van de val van de Berlijnse Muur. De PS verwees daar uitdrukkelijk naar door te zeggen dat het ‘socialisme’ toen dood leek, en dat men er trots op was dat de partij nu toch weer paraat stond. Dat werd geïllustreerd met een oorverdovende versie van het lied ‘Ten Years After’. Het bewees dat de PS geen sociaaldemocratische partij is, maar een socialistische partij, die zich minstens gedeeltelijk identificeert met de vroegere dictaturen in het Oostblok. Het onderscheid tussen socialisme en communisme werd daarbij opzettelijk vaag gehouden. De ondergang van de DDR werd aangevoeld als een nederlaag voor het socialisme. PS’ers als Dehousse zegden toen openlijk : “Je suis un stalinien.”
De voorvader van Vooruit
Ook de SP gaat niet vrijuit. Zij werkte zeer vaak samen met de Belgische ‘Kommunistische Partij’, met de PvdA en met andere extreemlinkse splintergroepen. Numeriek waren die niet belangrijk, maar zij konden nog wel militanten leveren die de SP zelf niet meer kon mobiliseren… Neem een willekeurige petitie tegen de kruisraketten, tegen extreemrechts, tegen het fascisme en het racisme, tegen de bombardementen op Servië, voor ‘sans-papiers’, voor migrantenstemrecht of voor legalisering van softdrugs, en men vindt daar SP-politici, SP-afdelingen en SP-jongeren, broederlijk naast bikkelharde communisten. Idem dito als men nakijkt welke personen en organisaties deel uitmaakten van zulke actiegroepen en koepelorganisaties. Nee, tegen extreemlinks werd duidelijk géén cordon sanitaire opgetrokken.
Oude koeien ? Nee, er is nog niets veranderd. De PS sluit nu in Vorst, Molenbeek en Bergen openlijk volksfrontcoalities met de stalinisten en de maoïsten van de PTB. Daar verdwijnt het laatste dunne laklaagje van democratische hypocrisie. Het gaat de PS helemaal niet om de democratie. Het gaat hen alleen om het behoud van hun machtsposities in het Belgische minderheidsregime dat op zich al een verkrachting van de democratie is. De totalitaire demon komt in Wallonië openlijk naar buiten en bijna niemand geeft daar een kik over. Tegen de stalinisten en de maoïsten wordt geen mediaboycot gevoerd. Ze worden in de media behandeld alsof zij normale politici zijn, alsof er achter de babyface van Jos D’Haese en de vlotte praatjes van Hedebouw niet de tronies schuilgaan van massamoordenaars als Lenin, Stalin, Mao en Pol Pot.
De tweede demon
De totalitaire demon van Horowitz zit natuurlijk ook bij sommige rechtsen die gefascineerd zijn door bloeddorstige dictators als Poetin, Assad of Saddam Hoessein. Maar die ontsporingen hebben nooit dezelfde proporties aangenomen. Ze zijn dikwijls alleen een gevolg van het misleidende, primitieve buikgevoel dat ‘de vijand van mijn vijand mijn vriend is’. Een denkfout die al veel naties en partijen fataal is geworden. Rechts heeft geen gemeenschappelijke ideologie of gemeenschappelijke belangen met die dictators. En rechts is meestal wel immuun voor die andere, niet-marxistische boze geest die vele linksen in de ban houdt : de islam. Hoe onnatuurlijk het ook is, naast de antigodsdienstige, materialistische en fanatiek seculiere geest van het marxisme, die in bijna alle linksen aanwezig is, zijn zij ook in de ban van een primitieve, barbaarse religie als de islam. Misschien omdat zij, net zoals Mark Grammens, denken dat de islam een bondgenoot is in hun strijd tegen het Westen.
Internationale chaos ?
De huidige samenloop van politieke crisistoestanden in Duitsland, Groot-Brittannië en Frankrijk kan natuurlijk ook een positief effect hebben als daardoor een einde komt aan de macht van de huidige elites met hun waanideeën over immigratie, de EU, het klimaat en woke, vergelijkbaar met de ommekeer die nu al in de VS en gedeeltelijk ook in Nederland is begonnen.
Maar het kan ook verschrikkelijk misgaan. Als de miljoenen moslims in Europa van die chaos gebruikmaken om een Europese intifada te ontketenen … Of als de linkse partijen zich zo in het nauw gedreven voelen dat zij de moslims de vrije teugel geven om tegenstanders als Nigel Farage of Le Pen of Wilders af te maken om hun bedreigde machtsposities te redden, terwijl Poetin vanop afstand propaganda-olie op het vuur giet… Ik ben meer bevreesd voor zo’n rampscenario dan voor een atoomoorlog. Het is niet erger, maar wel waarschijnlijker. Misschien waren de rellen en massale brandstichtingen in 2011 in Engeland en in 2005 en 2023 in Frankrijk nog maar een voorproefje.
foto’s (c) Gazet van Hove & Wikimedia Commons.