door Paul Bäumer in ’t Pallieterke .

We gaan het hier niet hebben over de vele islamitische terreuraanslagen tegen kerstmarkten, maar over de geniepige ideologische guerrillaoorlog van linkse politici en woke-drukkingsgroepen tegen het christelijke kerstfeest.

Die oorlog woedt al jarenlang in verschillende westerse landen, ook in Duitsland. Slechts enkele feitjes uit 2003. Onder het motto ‘Orient trifft Okzident’ werd de traditionele Andreasmarkt – een kerstmarkt dus – in Karlstadt geopend met de roep van de muezzin vanop een minaret. Een kinderkoor zong islamitische liederen. Er waren nergens nog kerstliederen te horen. Ook in 2003 weigerde een kleuterschool in Hamburg een kerstboom te plaatsen. In een bericht aan de ouders legde het schoolbestuur uit waarom : “Wij hebben dat besluit als team genomen, omdat geen enkel kind omwille van zijn geloof mag worden uitgesloten.”

Als men die ziekelijke redenering consequent doortrekt, dan moet men álle religieuze tradities en feesten uit de scholen en uit het publieke leven bannen. Een religieus feest is nu eenmaal per definitie bedoeld voor één religieuze groep, niet voor iedereen. Maar bij woke en bij links gaat de logica altijd slechts in één richting, zoals bij alle totalitaire bewegingen trouwens. In vele Duitse scholen in andere steden mogen alleen nog kerstbomen worden geplaatst als ze een neutrale ‘winterversiering’ krijgen, zonder christelijke symboliek. Anders dan bij ons, waar kerstmarkten nu meer en meer ‘wintermarkten’ worden genoemd, blijven zelfs de meest linkse en groen-linkse besturen de term ‘Weihnachtsmarkt’ gebruiken.

De oorlog is nog lang niet verloren

Maar de vlag dekt heel dikwijls de lading niet meer. Ik heb geprobeerd een kleine virtuele reis te maken naar enkele Duitse kerstmarken, zonder de pretentie te hebben dat dat meer is dan een niet-representatief staal. Maar ik kon toch al twee besluiten trekken : ja, er woedt ook in Duitsland een ‘Krieg gegen Weihnachten’. Maar die oorlog is nog lang niet verloren. Vele Duitse steden houden heel dapper vast aan hun oude tradities.

De kerstmarkt in Keulen leek mij nog heel degelijk. Er was bijvoorbeeld een uitgebreide tentoonstelling van prachtige traditionele kerstkribben. Ook in Aken houdt het christelijke feest stand : in de dom was er een ‘Geistlicher Impuls zum Thema Adventliche Symbole’. In de Aula van de Domsingschule werden adventsliederen gezongen, voor ‘kinderen en allen die kinderen gebleven zijn’ en het publiek kreeg de kans mee te zingen. In de dom zelf werd orgelmuziek gespeeld. In andere kerken waren er nog koorzangen en werden er kerstliederen gespeeld. Ik kon niet zien of er nog ergens een kerststal stond.

In de deelstaat Baden-Württemberg bestaat er een oude traditie van kerststallen met levende dieren. Om praktische redenen zijn dat meestal alleen nog schapen en een ezel. Onder druk van dierenrechtenactivisten zijn vele steden al van die traditie afgestapt. Het is ook geen punt van mijn geloof, maar het was wel gemakkelijk om een balans op te maken : als er nog levende dieren waren, dan waren er tenminste nog echte kerststallen, en dat viel best mee, want er waren nog stallen met levende dieren in Andernach, Stuttgart, Tierpark Nordhorn, Wildberg en in het Beierse Kaufbeuren, en waarschijnlijk nog op veel andere plaatsen. Dat laat vermoeden dat er nog veel meer gewone echte kerstkribben met alleen maar beelden waren.

De Duitsers, of ze nu folkloristen zijn, gewoontechristenen, cultuurchristenen of echte gelovigen in de religieuze zin van het woord…, zij geven hun tradities niet zomaar op. Ik heb de indruk dat Weihnachten in Duitsland nog steviger geworteld is dan Kerstmis, Noël of Christmas in andere landen.

foto’s (c) Gazet van Hove .