door Piet Van Nieuwvliet in ’t Pallieterke .
In 2024 stemde Italië in het kader van het Europese Dublin-akkoord in met de vraag van Duitsland om 10.402 migranten uit Duitsland terug op te nemen. Na verschillende pogingen van Duitsland om die migranten over te dragen aan de Italianen, werden uiteindelijk slechts drie asielzoekers overgebracht.
Niet alleen de Italianen treden de Dublin-regels met de voeten. Zo blijkt dat Griekenland van de 15.453 aanvragen tot terugname van oorspronkelijke migranten uit Duitsland, 22 migranten daadwerkelijk heeft teruggenomen. Bulgarije nam van de 8.090 aanvragen uiteindelijk 290 migranten terug.
Aan de basis van de terugnameverplichting ligt de Dublin-verordening, die stelt dat asielzoekers hun asielaanvraag moeten indienen in de EU-lidstaat waar ze eerst voet aan wal zetten en dat de asielbehandeling in dat land moet gebeuren.
Geografische en politieke grenzen nabij
Als een EU-lidstaat als Duitsland vaststelt dat een andere EU-lidstaat bevoegd was om over de asielopdracht te beslissen, omdat die lidstaat de plaats was waar de asielzoeker de EU binnenkwam, dan kan Duitsland aan die betrokken EU-lidstaat vragen om de migrant terug te nemen. Maar zoals de realiteit nu uitwijst, blijft de omzetting van de toen vastgestelde verordening veelal dode letter.
De cijfers die nu door het Duitse Bondsagentschap voor Migratie en Vluchtelingen werden bekendgemaakt, leiden tot scherpe kritiek, zeker met de belangrijke parlementsverkiezingen in zicht. In de Duitse krant Bild eiste de algemeen secretaris van CDU, Carsten Linnemann, een fundamentele koerswissel : “We moeten de illegale migratie naar Duitsland stoppen en aan onze grenzen terugwijzen.” De discrepantie tussen opgelegde regels en de realiteit is te groot : de Dublin-verordening botst op haar grenzen, geografisch, maar vooral politiek.
foto’s (c) Gazet van Hove .