door Julien Borremans in ’t Pallieterke.
Cd&v-voorzitter Sammy Mahdi nagelt partijcoryfee Pieter De Crem zonder blikken of blozen publiek aan de schandpaal, nog voor een intern onderzoek van start is gegaan. Mahdi voert het woord met de ijdelheid van een moraalpaus, maar handelt als een cynische strateeg.
In zijn haast om cd&v te heruitvinden, maakt hij brandhout van zijn interne critici. Mahdi lijdt aan een Goliath-complex : de illusie dat hij en zijn partij nog altijd reuzen zijn in het politieke landschap.
Cd&v-voorzitter Sammy Mahdi spreekt met dubbele tong. In De Zondag van vorige week rekent hij af met burgemeester Pieter De Crem, nog voordat er een deontologische commissie aan te pas is gekomen. Over de 5 procentnorm zei hij dat die “gewoon krankzinnig” is : “Wij zeggen neen, omdat er gewoon geen geld is.”
Maar Mahdi wist maar al te goed dat zijn ministers in de federale regering intussen hadden toegezegd. Hoe hypocriet kan iemand zijn ?
De Crem als zondebok
Het meest schrijnende voorbeeld van Mahdi’s politieke stijl blijft zijn behandeling van Pieter De Crem. Zonder verder onderzoek zowel binnen als buiten de partij af te wachten, liet hij er geen twijfel over bestaan dat hij De Crem liever kwijt dan rijk is.
De cd&v-voorzitter betichtte De Crem er zelfs van “bijna fier” te zijn op vermeende discriminatie. Geen nuance, geen procedure, enkel publieke executie. Om zijn afrekening kracht bij te zetten, gooit Mahdi plots zijn eigen familiegeschiedenis in de strijd. Zijn vader zou als Irakees ooit gediscrimineerd zijn op de huurmarkt. Dat verdriet projecteert hij nu op de vermeende praktijken van De Crem om hem emotioneel te framen.
Het oordeel is al geveld
De deontologische commissie van cd&v is intussen gedegradeerd tot een decorstuk. Mahdi maakte zijn vonnis al bekend. Wat daarna nog volgt, is rituele rechtspraak zonder betekenis. Het feit dat De Crem jarenlang minister was, fractieleider en burgemeester met een stevige lokale machtsbasis, telt blijkbaar niet meer mee. Hij werd als dissident uit de catacomben van de partij gehaald om publiek te worden geslachtofferd.
Wat Mahdi aan Pieter De Crem verwijt, is geen bewezen feit, maar een vermoeden. De langere wachttijden voor inschrijving van vreemdelingen in Aalter zouden voortkomen uit extra controles op woonkwaliteit. “We passen gewoon de wet toe”, zegt De Crem, die zich bereid toont tot een juridische toetsing.
Maar die rechtsstaatlogica telt niet voor Mahdi en co. De linkse media hadden al geoordeeld, de gelijkekansenlobby’s hadden al geëist, en dus volgt Sammy gedwee. Zo werkt de nieuwe cd&v.
Dit alles komt Mahdi overigens niet slecht uit. De Crem was vier jaar geleden nog de man die cd&v hekelde omdat ze zonder garanties over ethiek en communautaire kwesties in de Vivaldi-coalitie stapte. Hij noemde het een “gigantisch geloofwaardigheidsprobleem” en zag hoe de partij haar Vlaamse principes verkwanselde.
Deze crisis komt goed uit om de lastige De Crem op een dood spoor te zetten.
En dan zijn er nog de e-mails waaruit blijkt dat topfiguren op Verlindens kabinet wél op de hoogte waren, wat haar verdediging ondergraaft. De oppositie beschuldigt haar van een doofpotoperatie en een gebrek aan transparantie.
De klassieke politieke logica, dat een minister verantwoordelijk is voor haar kabinet, wordt hiermee op de helling gezet. Verlinden wijst als minister iedere verantwoordelijkheid af, desavoueert daarmee niet alleen haar eigen kabinet maar wast tevens haar handen in onschuld nog voor De Crem wordt terechtgesteld.
Mahdi’s messiascomplex
Mahdi ziet zichzelf als de redder van de christendemocratie. Hij droomt van electorale wederopstanding à la Les Engagés, de Franstalige zusterpartij die zich heruitvond. Mahdi wil een nieuwe, grote volkspartij rond hemzelf. Een nobel streven dat bol staat van de ijdelheid.
De realiteit is dat cd&v vandaag geen reus meer is. Met 13 procent in Vlaanderen werd ze pas de vierde partij, een historisch dieptepunt. Mahdi mag dan dromen van het leiderschap van weleer, maar zijn partij is een schim van wat ze ooit was.
Wat overblijft zijn schaduwoverwinningen in de media, geen macht in de Wetstraat. Cd&v kampt met electorale dwerggroei, maar loopt nog steeds rond in de reuzenkleren van het verleden. In plaats van te luisteren naar kritische stemmen zoals die van De Crem, probeert Mahdi via uitsluiting en profilering de greep op de partij te verstevigen. Wat hij vergeet, is dat een partij niet floreert door interne afrekeningen, maar door visie, vertrouwen en inhoudelijke helderheid.
De prijs van het Goliath-complex
Het Goliath-complex van Mahdi is geen teken van kracht, maar van zelfoverschatting. Een leider die denkt dat zijn oordeel boven de regels staat, die morele standpunten misbruikt om tegenstanders uit te schakelen, die procedures negeert, leidt geen volkspartij, maar een hofhouding.
Zolang Mahdi blijft geloven dat cd&v nog altijd het centrum van de macht is – en dat hij de belichaming daarvan is – zal de partij blijven krimpen. De enige reus die dan nog overblijft is het ego van de voorzitter.
