De Franse media ondertekenen een handvest om de waarheid over migratie te verbergen.
Op 29 april 2025 onthulde een redactiecomité tijdens de Assises Méditerranéennes du Journalisme een gloednieuw handvest met als doel de berichtgeving over migratiekwesties in de media te “verbeteren”, onder het mom van ethische normen.
Bij nadere bestudering blijkt het handvest een nieuw instrument te zijn om journalisten te controleren en te censureren. Het onderwerp is soms pijnlijk, soms opruiend. Daarom hebben sommige journalisten besloten zichzelf nog meer te censureren. Op 29 april ondertekenden een dertigtal Franse media een gloednieuw ethisch handvest, het resultaat van innige samenwerking tussen journalisten en linkse “onderzoekers”, zeg maar activisten.
Op papier heeft de overeenkomst, die het “Handvest van Marseille” wordt genoemd, als doel om “met striktheid en menselijkheid te reageren op de journalistieke uitdagingen die migratie met zich meebrengt”. In gewone taal beweert het handvest, dat wordt voorgesteld als een gids voor “accurate, volledige en respectvolle” berichtgeving over migratiekwesties in de media, journalisten te willen en kunnen sturen in de richting van een morele behandeling van migratie op basis van “ethische referentieteksten” (waaronder de Handvesten van Rome over de behandeling van migratie en teksten in verband met het Griekse migrantencentrum Idomeni, dat intussen bijna helemaal ontruimd is).
Verbergen van afkomst en religie
In de praktijk is het echter een ware waslijst van instructies gericht op het verder beperken van informatie over immigratie. Die is het werk van een redactiecommissie bestaande uit Guiti News (het eerste “Franco-exile” mediakanaal, gerund door Franse en gevluchte journalisten), de SNJ-vakbond, de vereniging Journalisme et Citoyenneté en het Franstalige International Journalists’ Network (IJNet). Onder het mom van ethiek natuurlijk.
Het handvest is gericht op professionele journalisten en informatieprofessionals en is onderverdeeld in elf principes, het ene nog prijzenswaardiger dan het ander. Op het menu staan respect voor de waardigheid van het individu, de strijd tegen stereotypen en de noodzaak om migratieverhalen in hun correcte context te plaatsen. Maar bij nader inzien is het handvest bedoeld om journalisten een ideologisch kader op te leggen, waardoor hun vrijheid om transparante informatie te verstrekken wordt beperkt, vooral als het gaat om rechtszaken waarbij mensen van buitenlandse afkomst betrokken zijn.
In detail, te midden van talrijke banaliteiten (zoals het bevel aan journalisten om informatie te verstrekken die “geverifieerd, van bronnen voorzien en in context geplaatst” is), beveelt het handvest aan dat journalisten “enkel afkomst, religie of etniciteit vermelden als ze dit relevant achten voor het informeren van het publiek”.
Om het duidelijk te stellen : journalisten die dit handvest ondertekenen, verplichten zich er dus toe om – uitzonderingen daargelaten – de religie of afkomst van migranten die betrokken zijn bij rechtszaken of tijdens verslaggeving te verzwijgen. Wie zal beoordelen of dit relevant is ? Op basis van welke veronderstellingen ? Krijgt een commissie van dit handvest het mandaat om hierover te oordelen ? Dit is een open vraag.
Emotie boven feiten
Verderop in het handvest wordt ook aanbevolen om “migranten niet onzichtbaar te maken” en wordt opgeroepen om “een stem te geven aan de betrokken mensen”. Het maakt dus niet uit of het vertelde verhaal eerlijk is of niet. In 2018 onthulde de Canadese journalist en activist Laurent Southern in een verborgen camera-reeks hoe Ngo’s migranten leerden om te “liegen” en te “acteren”. De eis in de artikelen 5 en 9 om “een stem te geven aan de betrokken personen”, om “stereotypen te bestrijden” en om een “behandeling per geval” te vermijden, blijft bovendien een bevel om “de voorkeur te geven aan meelevende verhalen, waar het moet ten koste van een objectieve analyse van de gevolgen van massa-immigratie”. Letterlijk. Onze zegsman benadrukt dit en wijst erop dat de cijfers, hoe onverbiddelijk ook (zoals de 323.260 eerste verblijfsvergunningen die in 2023 in Frankrijk zijn afgegeven, een record aller tijden) “zelden worden belicht in de ondertekenende media, die de voorkeur geven aan ontroerende portretten boven statistische realiteiten”.
.Journalisten opleiden
Erger nog, het Handvest dringt er bij journalisten op aan om “waakzaam te zijn over de termen” die ze gebruiken om “amalgamen en benaderingen” te vermijden. “Migrant, immigrant, vluchteling, vreemdeling of asielzoeker hebben niet dezelfde betekenis”, herinnert het Handvest journalisten er religieus aan, waarbij het hen aanspoort om “de meest geschikte woorden te gebruiken” en zo de concrete realiteit uit hun discours te weren. Of toch minstens te verwateren.
An Jacobs
bron : Knooppunt Delta vzw.
foto’s (c) Gazet van Hove.