door Julien Borremans in ’t Pallieterke.
Nu de paars-groene illusie – een derivaat van Vivaldi – frontaal met de realiteit in botsing is gekomen, dreigt de Gentenaar de factuur van het wanbeleid van de afgelopen jaren te betalen. Centen waren voor de illusionisten geen probleem. Het bestuursakkoord was gestoeld op leugens. De gelijkenis met Vivaldi is treffend.
Burgemeester Mathias De Clercq is zeker niet de enige die onwel werd van de puinhopen die het paars-groene experiment nalaat. Die paars-groene pekel heeft de laatste jaren niet alleen de Belgische, maar ook de Gentse stedelijke structuren grondig doortrokken. Morsen met geld vormt de ondertoon van het Gentse bestuursakkoord.
De brede progressieve samenwerking tussen Voor Gent (Open Vld + Vooruit) en Groen was van bij aanvang bedrog. In het bestuursakkoord stond letterlijk te lezen : “We staan voor een gezond financieel beleid… We investeren zonder de belastingdruk te verhogen.” Elke uitgave zal worden gescreend en tegen het licht van de beleidsdoelstellingen worden gehouden. Groteske onzin.
Identiteitspolitiek
Zo werd er budget vrijgemaakt voor het Loket Gents Engagement dat een toegangspoort moet vormen voor alle verenigingen en bewonersinitiatieven. Niemand minder dan schepen Hafsa El-Bazioui (Groen) is verantwoordelijk voor participatie en buurtwerk, waaronder het engagementsloket.
Via het Loket Gents Engagement kan de schepen met een hoofddoek haar identiteitspolitiek met een stevig budget van 6,25 miljoen euro onder de noemer ‘buurtwerk en participatie’ uitrollen. Ze wil een dam opwerpen tegen discriminatie en racisme, tegen alles wat niet progressief is. In haar ogen zijn racisme en discriminatie structurele problemen, geen individuele vergissingen.
Het actieplan tegen racisme en discriminatie moet worden vernieuwd, aangevuld met concrete uitvoering en aanbevelingen uit de werkgroep Dekoloniseer mijn Stad. Daarin staat hoe het stadspersoneel en de burgers gepast moeten reageren op racistisch gedrag. Er zijn praktijktesten voor de arbeids- en de huurmarkt, die momenteel ontaarden in een georganiseerde heksenjacht. Bovendien werden campagnes georganiseerd en een meldpunt opgestart. Daarnaast zijn er non-discriminatieclausules bij aanbestedingen, met jaarcontroles. Er moeten kleurpotloden met diverse huidskleuren in de klas worden gebruikt (ik verzin het niet). De meest ‘racistische’ werken in de kinder- en jeugdbibliotheek worden uit het aanbod verwijderd. Het gaat hier duidelijk om repressie die ruikt naar willekeur en machtsmisbruik.
Activisme
Tal van satellietorganisaties worden stevig gesubsidieerd om dit beleid mogelijk te maken. Ze krijgen flink wat geld toegeschoven, waarmee ze mensen kunnen aanwerven. Wat ze doen, vormt eigenlijk geen punt, als ze zich maar inschrijven in het nobele streven van de stad Gent. Op die manier worden honderden mensen door een netwerk van linkse organisaties aangeworven, waar niemand nog echt zicht op heeft. Net als het ongelimiteerd aanwerven van personeel, is dit ook een vorm van peperdure klantenbinding.
Wat het effect van dit beleid is, heeft men kunnen zien toen er gemobiliseerd werd om het bestuursakkoord met de N-VA te kelderen. De vele miljoenen van onder meer schepen Hafsa El-Bazioui werden gebruikt om de N-VA te culpabiliseren, verdacht te maken, om aan te tonen dat de partij niet in overeenstemming is met “de ziel, het DNA, de grondstroom van de stad”. De nieuwe bestuursploeg zal “werk maken van het herstellen van de breuklijnen en polarisatie die zijn ontstaan binnen de Gentse samenleving”, maar doet net het omgekeerde.
Met vele miljoenen overheidsgeld wordt een bepaald ideologisch klimaat geschapen, waarin de N-VA en het Vlaams Belang niet thuishoren. De haat tegen de Vlaams-nationalisten is in de paars-groene partijen en hun vele satellietorganisaties tastbaar. Het beleid van onder andere schepen Hafsa El-Bazioui zet daar ook op in.
Begroting zonder ruggengraat
Het was eigenlijk nooit de bedoeling van paars-groen om zuinig met de centen om te springen. De budgettaire ontsporingen onder Vivaldi hebben het land tot op de rand van de afgrond gebracht. In Gent is het niet anders. In het bestuursakkoord komt het woord ‘steun’ 64 keer voor. Zowat alle sociale noden worden ondersteund. Als dat nog niet volstaat, worden er zelfs uitgevonden: zo ondersteunt de stad Gent “de mentale weerbaarheid bij onze jongeren”.
Op 30 juni wordt een herdenkingsmoment ondersteund “om de onafhankelijkheid van Congo in de verf te zetten”, maar voor een 11 juli-viering is geen budget voorzien. Het woord ‘subsidie’ komt 15 keer voor in het Gentse bestuursakkoord; ‘besparen’ en ‘bezuinigen’ vallen nergens in de 52 pagina’s tellende tekst te bespeuren, en ‘tewerkstelling’ slechts 3 keer.
Dat de bom nu ontploft, is geen verrassing. De laatste grote budgettaire ingreep dateert van eind jaren 1980, toen meer dan 1.000 ambtenaren moesten vertrekken. Of de aangekondigde besparingen zullen volstaan, is zeer de vraag, gezien de stijgende vergrijzingsfactuur en de vele werklozen die vanaf 1 januari naar het OCMW zullen afzakken. Het Gentse stadsbestuur heeft geen budgettaire ademruimte voorzien om eventuele schokken op te vangen. Paars-groen heeft het PS-model in Gent feilloos geïncorporeerd: er wordt vooral in steuntrekkers en linkse netwerken geïnvesteerd.
foto’s (c) Gazet van Hove .