door Redactie Politiek ’t Pallieterke .
Cd&v-voorzitter Sammy Mahdi slaat wild om zich heen omdat de federale en de Vlaamse Regering amper reageren op het Gaza-drama. Hij lijkt van geen ophouden te weten. Dat stresseert de N-VA niet. Mahdi’s gedaas komt De Wever en co goed uit. Concurrent Vlaams Belang heeft ook een nieuw doelwit. Het richt de pijlen nu op cd&v en minder op de N-VA.
Sinds zijn aantreden als eerste minister is Bart De Wever (N-VA) kop van jut bij het Vlaams Belang. De kopstukken en militanten van het Vlaams Belang maken er zich vrolijk over dat De Wever, nog altijd een stamboom-nationalist, aan het vervellen is tot een politicus die het Belgische status quo moet verdedigen. Ook de bromance met Vooruit en Conner Rousseau wordt vaak aangegrepen om te schieten op de N-VA : waarom samenwerken met de socialisten als er ook een tweede Vlaams-nationalistische partij is ?
De kritiek van Tom Van Grieken is meer dan terecht, maar op bepaalde momenten leek het in het VB-discours enkel nog over de N-VA te gaan. Op sociale media werd geteld hoeveel keer de verkozenen van het Vlaams Belang de naam van het Vlaams-nationalistische concurrent vermelden. Het inhakken van het Vlaams Belang op de partij van De Wever raakt de premier amper, maar een aantal mandatarissen begon zich er wel aan te ergeren.
“Feestend op de muziek van de Ierse rapband Kneecap, die in het VK wordt vervolgd en de VS en Hongarije niet meer binnen mag wegen Hamas- en Hezbollah-sympathieën”
Ademruimte voor de N-VA
Maar zie, tijdens het zomerreces deed zich een verschuiving voor. Alles begon met de dreigementen van Vooruit-voorzitter Conner Rousseau om het regeringswerk stil te leggen en desnoods de regering te laten vallen indien België niet snel een harder standpunt tegenover Israël zou innemen. Er moeten volgens Rousseau sancties komen tegen de Joodse staat en de Palestijnse staat moet erkend worden. Al werd uit het betoog van Rousseau duidelijk dat dit uiteindelijk niet tot de val van de regering zou leiden.
Wie wel vol op het orgel ging, was cd&v-voorzitter Sammy Mahdi. Hij probeerde Rousseau te overtroeven in hyperbolen over het Gaza-drama. In die mate dat er op N-VA-kabinetten de vrees bestaat dat Mahdi het zo hard gaat spelen dat de federale regering erover kan vallen. Zeker omdat hij met het inhakken op de N-VA van geen ophouden weet. Mahdi begon over morele kompassen en ging totaal los tegen Vlaams minister-president Matthias Diependaele (N-VA) toen die zei “niet te weten wie de ‘grootste smeerlap’ in het conflict is : Hamas of Israël”. Sammy Mahdi vond dat beschamend. Ondertussen ging de therapeutische sessie van de zitting van de Kamercommissie Buitenlandse Zaken van 14 augustus voorbij, maar blijft het Gaza-dossier boven de Wetstraat hangen.
De Wever raakt er blijkbaar niet door gestresseerd. Integendeel, de hysterische houding van Mahdi vinden ze bij de N-VA om twee redenen een cadeau. Ten eerste reageren ze bij de Vlaams-nationalisten met enige kalmte, door minister van Onderwijs Zuhal Demir het veld in te sturen. Zij veroordeelde de aanvallen van Israël en verpakte haar pleidooi voor de erkenning van een Palestijnse staat als een onderdeel van het zelfbeschikkingsrecht der volkeren en wees op de voorwaarden die de N-VA daar altijd aan heeft gekoppeld. Dat moet iedereen binnen de partij kalmeren, ook de pro-Israël flank. Het moet ook voor politieke ademruimte zorgen.
Cd&V-voorzitter fan van Kneecap
Wat ook voor ademruimte zorgde, is dat Mahdi zichzelf in de positie van doelwit van het Vlaams Belang had gemanoeuvreerd. Niet alleen door zijn pro-Gaza houding, maar ook al door een paar onverstandige optredens die gretig de ronde deden op sociale media. Met als gevolg dat VB’ers nu niet langer inhakken op de N-VA, maar op cd&v waar er niets meer van de christelijke wortels zou overblijven.
We hebben het hier dan niet over het feit dat Mahdi’s vader afkomstig uit Irak en dat zijn echtgenote en cd&v-verkozenen Nawal Farih ook van allochtone afkomst is. Wat sommigen op sociale media ertoe heeft verleid om de christendemocraten als ‘moslimpartij’ te bestempelen.
Neen, het gaat over de foto’s van de aanwezigheid van het koppel Mahdi-Farih op Pukkelpop. Meer bepaald lekker feestend op de muziek van de Ierse rapband Kneecap, die in het Verenigd Koninkrijk wordt vervolgd en de VS en Hongarije niet meer binnen mag wegen Hamas- en Hezbollah-sympathieën.
Nog eentje : Sammy Mahdi was deze zomer, in afwachting van de ‘hoogdringende’ Gaza-commissie, met verlof in Turkije. Daar werd getafeld met de voor passieve corruptie veroordeelde Genkse ex-schepen Ali Cagla. Een foto daarvan leidde tot een pak reacties op sociale media waarbij opnieuw de vraag werd gesteld wat er nog christelijk is aan cd&v.
Christendemocraten als geliefkoosd doelwit
Open doelkansen voor het Vlaams Belang. En de partij van Mahdi aanvallen voelt toch nog altijd iets comfortabeler dan te schieten op de N-VA. Akkoord, men ziet de partij van Bart De Wever als een bende opportunisten, maar er heerst binnen het Vlaams-nationalisme nog altijd een onderstroom die wijst op de gedachte achter het ‘Gebed voor het Vaderland’. Vlaams-nationalisten moeten uiteindelijk toch proberen aan één zeel te trekken.
De christendemocraten zijn dan weer historisch een geliefkoosd doelwit door de decennialange machtsdeelname van de CVP die een aantal krakkemikkige staatshervormingen heeft doorgevoerd en de Vlaamse meerderheid via grendels de facto heeft uitgeschakeld. Zo bont heeft de N-VA het nooit gemaakt, ook de Volksunie daarvoor niet. “CVP’ers farizeeërs” was jarenlang een bekende kreet op betogingen.
Daarnaast heeft het Vlaams Belang (en daarvoor het Vlaams Blok) de CVP/cd&v met succes aangevallen op ethische en maatschappelijke thema’s : immigratie die de christelijke maatschappijstructuur van Vlaanderen ondermijnde, het te gemakkelijk laten passeren van de legalisering van abortus in 1990 en een dubbelzinnige houding rond de LGBT-lobby. Sommigen zijn het vergeten, maar eind jaren 1980 begin jaren 1990 was de CVP die teveel naar links opschoof kop van jut. CVP-senator Bob Gijs probeerde de meubelen te redden. Tevergeefs. Vlaams Belang rook zijn kans. Met eerst een Gerolf Annemans en later vooral Alexandra Colen slaagde men erin met succes conservatieve katholieken bij de CVP weg te halen.
foto’s (c) Gazet van Hove.