door Paul Bäumer in ’t Pallieterke .
Rusland heeft een nachtelijke proefaanval met negentien drones uitgevoerd op Pools grondgebied. Wat was de bedoeling ? Politieke intimidatie ? Het uittesten van de Poolse luchtverdediging ?
Als dat laatste het geval was, dan kunnen de Russen tevreden zijn. Drie van hun drones werden door gevechtsvliegtuigen van de NAVO neergehaald, maar daarbij werden geleide raketten gebruikt, die miljoenen dollars of euro’s hebben gekost, om spotgoedkope Iraanse Shahed-drones neer te halen; dezelfde types die al jaren dood en verderf zaaien in Oekraïense steden. Maar op één na waren dit in Polen zogenaamde ‘decoys’, die geen of slechts een zeer kleine explosieve lading bevatten.
Die worden ook tegen Oekraïne gebruikt om de luchtverdediging te misleiden, zodat de drones mét springladingen een grotere kans hebben hun doel te bereiken. In een langdurig conflict, waarbij de Russen grote zwermen van tientallen of honderden drones tegelijk inzetten, is het soort luchtverdediging dat we in Polen hebben gezien, niet vol te houden, niet voor de Europese NAVO-landen en zelfs niet voor de VS. De meeste drones sloegen in dicht bij de grens met Wit-Rusland, maar andere drongen dieper in het Poolse luchtruim binnen, zodat zelfs de vluchten van en naar de burgerluchthaven Frédérik Chopin bij Warschau tijdelijk stilgelegd moesten worden. Zelfs bij de stadjes Olesno en Mniszkov sloeg een drone in, en dat was respectievelijk op ongeveer 300 kilometer en 400 kilometer van de grens met Wit-Rusland.
Dat is alarmerend. Het wijst erop dat het luchtverdedigingssysteem van de NAVO zelfs niet opgewassen is tegen zo’n kleinschalige aanval met 19 drones. Diezelfde nacht hebben de Russen 415 drones en 40 kruisraketten en ballistische raketten op Oekraïense steden afgestuurd. Maar daar zitten geen Arabische terroristen en dus niemand maakt zich daar nog druk over. Het is al bijna routine. Los daarvan is het duidelijk dat zo’n massale aanval op NAVO-gebied niet tegengehouden zou kunnen worden.
Intimidatie
Als het Poetins bedoeling was de Polen te intimideren, dan heeft dat niet gewerkt. De Polen zetten hun politieke twisten opzij en vormden front tegen de oude erfvijand. Zelfs de aartsrivalen Donald Tusk en de nieuw verkozen president Nawrocki sloten de rangen. Polen is dan ook een echt land en de EU … niet. Daar kabbelt het politieke gekissebis eindeloos verder. In plaats van alles op alles te zetten om de economie op oorlogsproductie over te schakelen, blijft de EU obsessief bezig met de vernietiging van industriële capaciteit ‘om de planeet te redden’ en blijft ze zelfs heel hypocriet Russische olie kopen en dus de Russische oorlogskas spijzen.
Binnen honderd jaar
Polen ligt vlak bij Rusland en wij lijken op veilige afstand te liggen. Toch schat ik de overlevingskansen van Polen als natie hoger in dan die van ons. Polen zit niet vol moslims die de zaak geleidelijk aan het overnemen zijn en aan hun buitengrens stoten illegale indringers op prikkeldraadversperringen en gewapende militairen. En het belangrijkste : de Polen zijn nog wel bereid voor hun vaderland te vechten en te sterven. Wij niet meer. Ik vrees dat de meeste Vlamingen alleen nog maar hopen dat het ‘hun tijd nog wel duren zal’ en dat de boel pas helemaal zal ineenstorten als zij al dood zijn.
Ik hoor zulke defaitistische opmerkingen veel te dikwijls. Ik geef hier één gedachte ter overweging. Binnen honderd jaar zijn wij allemaal dood. Maar willen wij dat Vlaanderen dan ook verdwenen is ? Of zijn we nog bereid om desnoods voor ons vaderland te vechten en desnoods wat vroeger te sterven dan binnen honderd jaar ? De Polen, de Finnen, de Israëli’s, de Oekraïners, en ook vele Britten en Amerikanen zullen daarop nog volmondig “Ja !” antwoorden. Zij kunnen nog verder kijken dan hun individuele leven. Ze hebben nog een nationaal perspectief, dat verder reikt dan de levensduur van één mens. En wij ? Willen wij verdwijnen in de nacht van de geschiedenis ?
foto’s (c) Gazet van Hove.