door Karl Van Camp in ’t Pallieterke .
Eerder toevallig en al surfend op het internet kwam ik een exemplaar tegen van het weekblad WIJ, lang geleden het ledenblad van de Volksunie. Het exemplaar dat voor mij ligt, dateert van donderdag 10 oktober 1985, zo’n veertig jaar geleden.
Mensen met een goed geheugen weten dan onmiddellijk dat dit het nummer was vlak voor de parlementsverkiezingen (Kamer en Senaat) en de provincieraadsverkiezingen van zondag 13 oktober 1985. Toon Van Overstraeten schrijft op p. 1 : “Dat Vlaanderen en Wallonië in totaal verschillende klimaatzones liggen, kan tijdens deze verkiezingscampagne weer eens worden vastgesteld. Bij de Vlaamse traditionele partijen komt Vlaanderen nauwelijks aan bod. De CVP, de SP en nauwelijks nog de PVV doen hoogstens aan enig electoraal Vlaams vlagvertoon als het nu eenmaal niet meer anders kan.” Deze veertig jaar oude inleiding zou ook vandaag nog kunnen dienen. Op dat vlak is er weinig veranderd…
Walibi
Ik vervolg uit het hoofdartikel : “Het ergerlijkste feit van de verkiezingscampagne was het bezoek van Wilfried Martens, verleden zaterdag, aan de conventie van de PSC in het Waalse pretpark Walibi. Nauwelijks enkele weken nadat de PSC de crisis in zijn regering verwekte, de Vlaamse meerderheid voor schut zette en de grondwetsherziening blokkeerde, liet Martens er zich toejuichen, bracht hij collectief en individueel hulde aan de Waalse PSC-ministers – Nothomb, Maystadt en de anderen – en riep hij de Walen op de PSC te versterken.”
De voorbije dagen slaagde Bart De Wever erin om een begroting rond te krijgen na heel veel kneedwerk bij de MR, Vooruit, cd&v en consorten. In België speelt een compromis altijd op drie niveaus : links en rechts moeten overeenkomen, katholiek en vrijzinnig, en Franstaligen en Nederlandstaligen. Wie daarin slaagt, wordt als een groot staatsman beschouwd. Zo ook De Wever, die in de media vergeleken werd met ‘staatsman’ Martens. Nog een stoute vergelijking van mij: in 1985 liet Martens zich dus toejuichen op de PSC-conventie in Walibi. Op 14 september 2025 liet De Wever zich toejuichen op de MR-familiedag in… Walibi. Ook met veertig jaar verschil: l’histoire se répète.
Overheidsfinanciën en zuilen
Op pagina 4 lees ik volgende verkiezingsbelofte van de Volksunie: “Onze aandacht gaat dan ook naar methoden en middelen om de overheidsfinanciën echt te saneren zonder bijkomende fiscale druk.” En verder : “De VU wenst de hervorming van de huidige subsidiepolitiek, die noch efficiënt is, noch renderend. Een ander belangrijk element is de noodzakelijke verlaging van de totale loonlast voor de werkgevers.”
Ook herkenbaar en ook vandaag nog brandend actueel : “De bestaande zuilenstructuren hebben tot gevolg dat tientallen miljarden aan de staat worden onttrokken voor het in stand houden van de verschillende zuilen, die rijkelijk vergoed worden voor diensten die net zo goed door de overheid rechtstreeks kunnen worden uitgevoerd. Denken we maar aan de uitbetaling van de werkloosheidsvergoedingen door de vakbonden, de diverse kassen voor kinderbijslagen, de ziekenfondsen, enzovoort.”
Culturele ontplooiing
Tot slot verwijs ik nog even naar het stukje over cultuur: “Een vrij Vlaanderen betekent voor ons ook ruimte voor de culturele ontplooiing. Onze cultuur is immers onze eigen identiteit. Daarom is het nodig onze cultuur door een vastberaden en doelgericht beleid te vrijwaren.”
Het bovenstaande is natuurlijk allemaal geschiedenis. Maar als ik deze verkiezingsthema’s nog eens herlees, word ik er niet vrolijker van. Vandaag zijn die thema’s immers nog altijd aanwezig in de Wetstraat. Op dat vlak is er weinig veranderd…
Oh ja, dit kon u ook nog lezen in het WIJ-magazine van 10 oktober 1985: het gemiddelde (maandelijkse) pensioen bedroeg in 1983 in Vlaanderen 12.673 frank (314 euro) en in Wallonië 13.240 frank (328 euro).
Vraag: hoe zou het vandaag zijn met het gemiddelde pensioen in Vlaanderen en Wallonië ?
Karl Van Camp is oud-hoofdredacteur van weekblad ’t Pallieterke en nog steeds trouw auteur van tal van opiniestukken.
foto’s (c) Gazet van Hove.