door Filip Van Laenen in ’t Pallieterke .
Voormalig eerste minister Alexander De Croo staat al meer dan een maand aan het hoofd van het UNDP, het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties. In de pers wordt hij daarbij graag voorgesteld als de nummer drie van de Verenigde Naties, alsof dat veel te betekenen zou hebben. Voor zijn eigen partij Open Vld blijft hij ondertussen vooral een blok aan het been.
Zou het voor veel mensen een groot verschil uitmaken dat Alexander De Croo nu aan het hoofd staat van het UNDP ? Voor hem en zijn familie uiteraard wel, en verder natuurlijk ook voor de rest van de top van de VN en het UNDP. Maar tenzij je zelf in de sector actief bent, vrezen we dat er maar bitter weinig mensen op de hoogte zijn van het bestaan van het UNDP, laat staan dat ze zouden weten wie er de baas van is. Om het belang van de functie even te illustreren : de voorganger van De Croo heette Achim Steiner, een Braziliaans-Duitse milieuactivist waar we nog nooit van gehoord hadden en wiens naam we morgen alweer vergeten zullen zijn.
Postje kost Arizona niets
Uit een interview met De Standaard leren we dat De Croo meer dan een jaar geleden al aangezocht werd voor de functie. Naar eigen zeggen worstelde hij ermee of hij de functie wel zou opnemen, want hij moest er het burgemeesterschap van Brakel voor laten. We laten het aan het oordeel van de lezer zelf over hoe hard de VN werkelijk aan zijn mouw heeft moeten trekken, maar we noteren wel dat het gezin van De Croo tegen de zomer naar New York verhuist. Nochtans laat hij in het interview doorschijnen dat hij de functie net zo goed vanuit het VN-kantoor in Brussel zou kunnen uitoefenen.
Voor alle duidelijkheid : de kandidatuur van De Croo werd eigenlijk niet gesteund door de huidige Arizona-regering. Open Vld maakt daar immers geen deel van uit, en gezien de voorgeschiedenis tussen Bart De Wever en De Croo, mag die laatste al blij zijn dat de eerste zijn kandidatuur niet dwarsboomde. Maar dat De Croo baas is van het UNDP, kost de regering of de regeringspartijen uiteindelijk toch niets. Zelfs als het postje van De Croo toch ergens gewicht zou gehad hebben, maakt het vandaag geen verschil meer uit na de recente Euroclear-saga. Een half jaar geleden kon De Wever dat uiteraard nog niet weten.
“Elk persoptreden van De Croo herinnert de Vlaamse kiezer aan reden waarom hij Open Vld niet meer lustte”
Maar op de keper beschouwd komt de benoeming van De Croo de N-VA en de andere Vlaamse regeringspartijen zelfs goed uit, want het brengt Open Vld in een lastig parket. Uitgespuwd door de kiezer, maakt hij nu immers internationaal carrière, waarbij iedere Vlaming maar al te goed weet dat De Croo belastingvrij veel meer zal opstrijken dan wat de gemiddelde Vlamingen als fictief getal op zijn loonbriefje ziet staan voor er ongeveer de helft afgaat. En dan hebben het nog maar alleen over het loon.
Media-aandacht verzekerd
Voor Open Vld is het natuurlijk onmogelijk om De Croo openlijk af te vallen. Ze moeten zelfs doen alsof ze fier op hem zijn. Maar de partij zal er wel de gevolgen van dragen telkens hij in de pers verschijnt met een commentaar of een langer interview. Partijvoorzitter Frédéric De Gucht zal nog heel hard moeten werken om zijn partij opnieuw op te bouwen, want bij elk persoptreden van De Croo wordt de Vlaamse kiezer er nog eens aan herinnerd waarom hij Open Vld niet meer lustte.
Laat het dan nog net zo zijn dat De Croo op een postje terecht is gekomen waar hij een goede kans maakt om er de komende maanden regelmatig mee in de Belgische pers te komen. Donald Trump heeft geen al te hoge pet op van de VN en is bovendien ook niet zo tuk op ontwikkelingssamenwerking. Voor een Belgische krant is er niets gemakkelijkers dan De Croo om een reactie te vragen bij elk Amerikaans schot voor de boeg van de VN of de afbouw van ontwikkelingssamenwerking.
Officieel heeft De Croo de Belgische politiek dan wel vaarwel gezegd, in de pers zal hij nog lang aanwezig blijven en op die manier Open Vld pijn blijven doen. Bij de N-VA en de andere partijen zien ze het waarschijnlijk allemaal graag gebeuren.
foto’s (c) Gazet van Hove.