door Jurgen Ceder in ’t Pallieterke .
Ik merkte bij mijn ‘vrienden’ op Facebook gemengde reacties. De enen stoorden zich aan de arrogantie van mevrouw Soundos El Ahmadi. De anderen hadden toch wel plezier beleefd aan hoe ze Bart Schols op zijn plaats zette. Het debat in De Afspraak ging over de veiligheid van vrouwen in de publieke ruimte. Helemaal volgens het gekende patroon in de parallelle wereld van de Vlaamse media, was er niemand aan de tafel bereid de kern van het probleem te benoemen. Zucht. Zeker, het is een mannenprobleem, maar het is vooral een probleem van mannen uit bepaalde culturen.
Bart Schols en Soundos El Ahmadi. Schermafbeelding (c) De Afspraak / VRT.
Het debat zelf was ook al ook een botsing van culturen. Tegenover de Vlaamse, confrontatie-vermijdende timiditeit van Bart Schols en de andere gasten stond de recht voor zijn raapse als-het-niet-klinkt-dan-botst-het-directheid van de Noord-Nederlandse El Ahmadi.
Subjectief gevoel van onveiligheid
Voor het haar beurt was, moeide ze zich al meteen in de discussie over de proliferatie van kernwapens. Ze vroeg Jonathan Holslag hoe het komt dat landen met kernwapens machtiger zijn dan andere landen. Mevrouw El Ahmadi zei ook niet te begrijpen waarom Europa zwakker is dan de VS, terwijl we, met onze diversiteit en migratierijkdom, net veel sterker zouden moeten zijn. Het is een originele visie, moet ik toegeven.
Wat zat El Ahmadi trouwens in De Afspraak te doen ? De comédienne trekt met haar theatervoorstelling door Vlaanderen. Iemand bij de VRT heeft blijkbaar beslist dat die show best wat mag worden gepromoot.
Soundos El Ahmadi is van Marokkaanse afkomst. Het verklaart misschien iets van haar beeld over mannen. Haar show (‘Witte Ruis’) gaat over de onveiligheid van vrouwen in de publieke ruimte. Op de straat, zeg maar. Ze heeft eigenlijk gelijk. Zeker in steden worden vrouwen steeds vaker het slachtoffer van intimidatie, belediging en aanranding. Waarschijnlijk gevolg gevend aan de natuurlijke reflex van links om onveiligheid terug te brengen naar een ‘subjectief gevoel’, probeerde Bart Schols haar bewering af te zwakken. Hij zei heel wat vriendinnen te hebben die dat allemaal overdreven vinden.
De problemen waar El Ahmadi over klaagt zijn slechts in beperkte mate het werk van blanke mannen als Schols
“Witte man”
Daarop werd El Ahmadi boos. Gespeeld boos toch. Ze zei dat hij als man hierover zijn mond moet houden : “Gaan wij nu een discussie voeren over vrouwonveiligheid ? Jij bent een man. Jij hebt wel lef !” Na de uitzending vond Bart Schols het nodig zich te excuseren : “Ik besef nu dat je je als witte man niet in elke discussie kan mengen.”
De kruiperigheid waarmee Schols zichzelf als man diskwalificeert als deelnemer aan een debat over de onveiligheid van vrouwen, is uiteraard zielig. Het interessantste woord in zijn uitspraak is echter niet ‘man’, maar ‘witte’. Waar kom dat plots vandaan ? Wat heeft zijn huidskleur ermee te maken ?
Het idee erachter gaat uiteraard naar de kern van wat woke is. Schols is tweemaal een verdrukker, als man en als autochtoon. El Ahmadi is tweemaal een verdrukte, als vrouw en als allochtoon. Schols had haar dus om twee redenen niet mogen tegenspreken. De ideologie van woke kan wel op haar terugtocht zijn, maar is niet verdwenen.
De kruiperigheid waarmee Schols zichzelf als man diskwalificeert als deelnemer aan een debat over de onveiligheid van vrouwen, is zielig
De waarheid is geen stigma
Het absurde aan de woordkeuze van Schols is dat de problemen waar El Ahmadi over klaagt nog slechts in beperkte mate het werk zijn van blanke mannen als hijzelf. De westerse beschaving heeft al veel meer dan andere beschavingen getracht vrouwen op gelijke hoogte te brengen als mannen. Ze heeft ook mannen systematisch afgeleerd toe te geven aan bepaalde van hun aangeboren impulsen. Theo Francken had gelijk toen hij, naar aanleiding van de moord op de Nederlandse Lisa door een asielzoeker, wees op het “probleem van de ongecontroleerde asielmassamigratie vanuit landen waar vrouwen tweedehandsburgers en meisjes handelswaar zijn”. “Wie daar van blijft wegkijken is naïef, blind of gewoon van slechte wil”, voegde hij eraan toe.
Ja, de roofdieren leven ook nog onder ons, westerse mannen, en ze slaan ook nog toe, zowel op de werkvloer als op de straat, maar de maatschappelijke tolerantie voor dat soort gedrag is laag geworden. We kunnen hetzelfde helaas niet zeggen van vele andere culturen die we systematisch uit andere werelddelen importeren.
En net dat wil El Ahmadi niet gezegd hebben. Ze wil dat we de onveiligheid van vrouwen alleen zien als een mannenprobleem, zeker niet als een migratieprobleem. Zou het bevestigen van een verband tussen immigratie en seksuele misdrijven stigmatiserend zijn voor vreemdelingen ? Niet meer dan ik mij als man moet gestigmatiseerd voelen als ik een statistiek zie waaruit blijkt dat de daders van seksuele misdrijven in overgrote meerderheid mannen zijn. Dat is een harde waarheid, waar ik mij niet persoonlijk door aangesproken voel.
Zou het bevestigen van een verband tussen immigratie en seksuele misdrijven stigmatiserend zijn voor vreemdelingen ?
Stilte is medeplichtigheid
El Ahmadi zegt dat ze zich niet baseert op een gevoel, maar op cijfers. Welke cijfers ? Dat is het nu net. Opvallend voor een maatschappelijk probleem dat zoveel mensen beroert – zowel links als rechts –, wordt er vrijwel geen onderzoek gedaan naar het profiel van de daders. Wat is hun leeftijd ? Hun nationaliteit ? Hun afkomst ? Hun geloof ? Onderzoek zou uiteraard alleen maar bevestigen wat iedereen al weet, uit vele verhalen, uit eigen ervaring, uit gezond verstand. Is er iemand die gelooft dat de collectieve betasting, aanranding en beroving van honderden vrouwen tijdens de jaarwisseling van 2015-2016 in Keulen het werk had kunnen zijn van autochtone Duitsers ?
Vroeger mochten cijfers soms nog wel. El Ahmadi is Amsterdamse. In de jaren 1990 bleek uit politiecijfers dat drie kwart van de verkrachtingen in de Nederlandse hoofdstad werden gepleegd door allochtonen. Is er een reden om te veronderstellen dat dit is veranderd ?
El Ahmadi klonk oprecht, zelfs emotioneel, in het debat, maar haar uitlatingen of show zullen in niets bijdragen aan een grotere veiligheid van vrouwen, zolang ze niet bereid is het over de culturele oorzaken van het probleem te hebben, inclusief bij de mannen van haar eigen Marokkaanse gemeenschap. Integendeel, wie de daders indekt, is medeplichtig.
foto’s (c) Gazet van Hove.