door Karl Van Camp in ’t Pallieterke .
Verleden week werden de Michelinsterren uitgedeeld. Reden voor de hoofdredacteur van La Libre om de objectiviteit van de Michelininspecteurs in vraag te stellen. Want er is een groot verschil tussen het aantal sterrenrestaurants in Vlaanderen en Wallonië. De taalgrens blijkt ineens ook een culinaire grens te zijn.
Ik citeer hoofdredacteur Dorian de Meeûs : “Het verdict van de Michelingids 2026 voor Wallonië kan in één zin worden samengevat. Van de tien nieuwe eerste sterren die werden toegekend, haalt slechts één Waals restaurant dit jaar een rode ster binnen. Maar deze sterk Vlaams gekleurde erelijst vertoont een onevenwicht dat vragen oproept.”
Eerste probleem : de oorsprong van het onevenwicht ligt bij het team van inspecteurs. Voor de Michelingids Benelux zijn er maar drie inspecteurs en die zijn Nederlandstalig. Dat zou de reden zijn waarom Waalse restaurants benadeeld worden bij de toekenning van sterren, volgens La Libre.
Dat standpunt wordt bevestigd door Philippe Limbourg, voormalig directeur van Gault&Millau : “De Waalse restaurants staan van meet af aan op achterstand.” De Nederlandstalige inspecteurs zouden minder geneigd zijn om richting Wallonië te rijden wegens de afstand, en ze maken die verplaatsing enkel als ‘het de moeite waard is’. En die situatie zou al meer dan 20 jaar duren…
Vlaams overwicht
Dorian de Meeûs : “De vragen stapelen zich op. Is de dekking van het grondgebied door de Michelingids wel eerlijk verdeeld ? Is het aantal inspecteurs vergelijkbaar tussen het noorden en het zuiden van het land ? Officieel is daar niets over bekend, maar de twijfel groeit. Dat onevenwicht zou onder normale omstandigheden al problematisch zijn. Maar het weegt nog zwaarder in een context waarin de sector uiterst kwetsbaar is.”
De regionale spreiding van het aantal sterrenrestaurants is inderdaad totaal verschillend in het noorden en het zuiden, met volgende indeling : restaurants met drie sterren (2 in Vlaanderen), twee sterren (13 in Vlaanderen, 4 in Wallonië, 3 in Brussel) en één ster (63 in Vlaanderen, 34 in Wallonië, acht in Brussel). Er is ontegensprekelijk een opvallend Vlaams overwicht : 78 sterren tegenover slechts 38 in Wallonië en elf in Brussel.
In de Franstalige pers verschenen artikels met titels als : ‘Une édition 2026 très flamande à nouveau’. De Waalse chefs voelen zich onrechtvaardig behandeld door de (Nederlandstalige) inspecteurs en eisen een verklaring van de Michelingids.
Oorzaken
In De Standaard gaat men op zoek naar mogelijke oorzaken. Er is natuurlijk de economische realiteit die er in Wallonië nu eenmaal slechter aan toe is dan in Vlaanderen. In Wallonië zijn er meer langdurig werklozen en langdurig zieken, of anders gezegd, mensen die leven van een tegemoetkoming. Dan is een uitstapje naar een sterrenrestaurant zo goed als onmogelijk. Samengevat : er zijn in Wallonië minder koopkrachtige klanten.
Tweede reden : Vlaanderen hecht veel meer belang aan gastronomie. Antwerpen betaalt al drie jaar om gaststad te mogen zijn voor de uitreiking van Michelin. De bekendste hotelscholen bevinden zich in Vlaanderen. En vooral : er zijn nu eenmaal meer restaurants in Vlaanderen dan in Wallonië. Kortom : de gastronomie in Vlaanderen wordt uitgespeeld als (toeristische) troef.
Toch gaat Philippe Limbourg nog een stap verder. “Iemand uit Noord-Europa sturen om een restaurant in het zuiden van België te beoordelen, strookt niet altijd met de lokale smaak”, vindt hij. “De smaken zijn niet dezelfde in het noorden en het zuiden.” Vrij vertaald : een Vlaamse Michelininspecteur kan enkel een oordeel vellen over Vlaamse restaurants en Vlaamse gerechten. En Waals eten kan dus alleen beoordeeld worden door een Waalse inspecteur. Straf dat de smaakpapillen van een Michelininspecteur regionaal afgestemd moeten zijn. Oordeel dus nooit over de bakwijze van een forel, want u als Vlaming kent daar niets van. En laat de Walen zwijgen over onze hoppescheuten.
Er kan maar één besluit zijn : er loopt nu ook een culinaire grens dwars door België. Smakelijk !
foto’s (c) Gazet van Hove.