Süleyman Çelik : ‘Maak van 11 juli eindelijk een betaalde feestdag. En als het van ons afhangt: liefst volgend jaar al.
door Süleyman Çelik – www.doorbraak.be .
Doorbraak publiceert graag en regelmatig artikels die door externe auteurs worden aangebracht. Deze auteurs schrijven uiteraard in eigen naam en onder eigen verantwoordelijkheid.
Ook op deze 11 juli werd ik vol trots wakker bij de gedachte aan de nakende feestelijkheden. Op de Vlaamse feestdag sta ik stil bij de successen en toekomst van onze gemeenschap. Dat zou voor elke Vlaming moeten kunnen. 11 juli is een dag waarop Vlaanderen geel en zwart kleurt, waarop de Vlaamse Leeuw wordt uitgehangen en waarop we onze geschiedenis, onze taal en onze gemeenschap vieren.
Ik maakte me klaar voor de feestelijkheden, trok mijn zomerse stadskledij aan en stapte met volle goesting naar buiten. En dan : een andere realiteit. Op straat waren er gewoon arbeiders aan het werk. Geen feestdag, geen rustdag, geen gemeenschappelijk moment van viering en geen pinten. Gewoon een werkdag.
Happy few
Werken is niet verkeerd. Integendeel, Vlaanderen is groot geworden door mensen die werken, ondernemen en hun verantwoordelijkheid nemen. Maar precies daarom wringt het ook. Als zelfs de Vlaamse feestdag voor een groot deel van de Vlamingen geen vrije dag is, wat zegt dat dan over de ernst waarmee we onze eigen feestdag behandelen ?
Elk jaar opnieuw vieren we op pleinen, in gemeentehuizen, op recepties en tijdens volksfeesten de Vlaamse feestdag. Steeds meer Vlamingen doen dat ook zichtbaar door Vlaamse Leeuwenvlaggen uit te hangen. Tegelijk wordt er uitgebreid gedebatteerd over die feestdag : over de historische realiteit, over de Guldensporenslag, over de kleur van de leeuwen en over de betekenis van Vlaamse symbolen. Maar de Vlaamse feestdag kan enkel gevierd worden door de happy few die verlof krijgen.
Dat is moeilijk uit te leggen. De Vlaamse feestdag is de dag waarop een natie zich haar historische wortels herinnert, met een gepaste dosis strijdvaardigheid. Die staat symbool voor onze geschiedenis, cultuur, taal en politieke volwassenheid. Toch blijft het voor vele werknemers een gewone dag op kantoor, in de fabriek, in de winkel of op de werf. Ambtenaren van de Vlaamse overheid, provincies en lokale besturen hebben zo goed als allemaal vrij. Ook in enkele sectoren werd via cao’s een vrije dag bedongen. Maar de meerderheid van de werknemers in Vlaanderen heeft geen automatisch recht op een vrije dag.
Feestdag op papier
Een feestdag die slechts door een deel van de gemeenschap echt gevierd kan worden, mist zijn doel. Een gemeenschapsfeest moet net de hele gemeenschap omvatten : werknemers, zelfstandigen, ambtenaren, ondernemers, gezinnen, jongeren en ouderen. Vandaag is 11 juli te vaak een feestdag op papier. Wie toevallig in de juiste sector werkt, kan deelnemen aan de viering. Wie dat niet doet, mag hoogstens na de werkuren aansluiten.
Daarom moet 11 juli een betaalde feestdag worden voor alle Vlamingen. Niet als vrijblijvende symboliek, maar als duidelijke politieke keuze. Op het congres Samenleven van Jong N-VA hebben we dat standpunt ook uitdrukkelijk bevestigd : wie Vlaanderen ernstig neemt, moet zijn feestdag ernstig nemen. Het kan niet dat we jaar na jaar spreken over Vlaamse identiteit, Vlaamse autonomie en Vlaamse gemeenschapsvorming, maar tegelijk aanvaarden dat onze feestdag voor veel mensen bijna een dag is als een andere.
Waalse sabotage
Symbolen doen ertoe en eigenlijk is het uitblijven van een vrije Vlaamse feestdag vooral ook een symbool van het Belgische immobilisme. De Vivaldi-regering van Alexander De Croo beloofde in haar regeerakkoord dat elke regio haar eigen betaalde feestdag zou krijgen. Vlaanderen koos snel en duidelijk voor 11 juli. Brussel liet weten dat het 8 mei als betaalde feestdag wilde invoeren. Terwijl Wallonië al een officiële feestdag heeft op 27 september, weigerde de Waalse regering echter een datum te kiezen. Zo voorkwam het dat de Vlaming zijn feestdag kreeg.
Een regering die niets met Vlaanderen te maken heeft, blokkeerde de Vlamingen
De vrees dat de kleinste vorm van erkenning voor Vlaanderen een positieve impact zou kunnen hebben op de Vlaamse identiteitsbeleving was doorslaggevend om elke vorm van Waalse trots te doen smelten als sneeuw voor de zon. Een regering die niets met Vlaanderen te maken heeft, blokkeerde zo de Vlamingen. Dat gebeurt in dit land jammer genoeg voortdurend en dus niet alleen als het over vrije dagen gaat.
Bestaande dag vervangen
Tegenstanders zullen ongetwijfeld aanhalen dat een extra betaalde feestdag geld kost, zeker in een tijd van begrotingstekorten. Dat klopt, maar die discussie moeten we eerlijk voeren. We tellen vandaag tien wettelijke feestdagen. Het is perfect mogelijk om een bestaande dag te vervangen. Wat ons betreft, mogen daarvoor zelfs twee Belgische feestdagen sneuvelen : 1 mei en 21 juli. Maar eigenlijk is dat zelfs niet nodig. Statistisch gezien valt er elk jaar minstens één van die tien dagen in het weekend. Die wordt nu al in de meeste sectoren gecompenseerd door een andere dag. Het is perfect mogelijk om die altijd te compenseren met 11 juli.
Ook de Arizona-regering nam die belofte trouwens op in haar regeerakkoord. Wat de communautaire discussies betreft, wordt er terecht prioriteit gegeven aan de afschaffing van de Senaat, maar de Vlaamse feestdag mag niet opnieuw in de vergeetput terechtkomen. Gelukkig heeft onze huidige eerste minister een sterkere ruggengraat dan de vorige.
Wij hebben er dus vertrouwen in en zijn ook duidelijk : maak van 11 juli eindelijk een betaalde feestdag. En als het van ons afhangt : liefst volgend jaar al. Niet alleen voor ambtenaren. Niet alleen voor wie toevallig in de juiste sector werkt. Maar voor iedereen die Vlaanderen elke dag mee doet draaien. Want wie Vlaanderen mee opbouwt, moet ook de kans krijgen om Vlaanderen te vieren.
foto’s (c) Gazet van Hove.