door Paul Bäumer in ’t Pallieterke .

De aanslag met drones tegen de luchthaven van Leipzig vorige week was een oorlogsdaad die honderden slachtoffers had kunnen maken.

Het modificeren en monteren van drones en ontstekers van gesofistikeerde bommen die op afstand tot ontploffing gebracht moeten worden, vereist heel fijne motoriek. ‘Fingerspitzengefühl’ als het ware. Voor drones moet men piepkleine condensatoren, weerstanden, diodes en antenneconnectors solderen of vastklemmen, soms op contactpuntjes die slechts een speldenkop groot zijn, en haarfijne glasvezeldraden heel nauwkeurig afknippen en verbinden. Dat wordt allemaal nog veel moeilijker als men plastic handschoenen moet dragen om geen vingerafdrukken of DNA-sporen na te laten.

Zulke afdrukken of sporen zijn al veel bommenleggers fataal geworden. De handschoenen worden dikwijls achterwege gelaten, zeker als de drone- of bommenbouwers hopen dat de explosie toch alle bewijsmateriaal zal vernietigen. Meestal gebeurt dat ook…, maar niet altijd. De Libische terroristen die in 1988 de aanslag boven Lockerbie pleegden en daarbij 270 mensen vermoordden, zijn zo tegen de lamp gelopen. En als de springlading niet ontploft, zoals in Leipzig/Halle, dan blijven er natuurlijk altijd veel meer DNA-sporen achter.

In dit geval komt het DNA overeen met dat van minstens een van de mannen die in Litouwen in de cel zitten wegens het versturen van brandbommen in DHL-vliegtuigen met postpakketten in 2024. Een van die toestellen had echter vertraging en de brandbom explodeerde in het sorteercentrum bij een tussenlanding in Leipzig. Er ging alleen een vrachtcontainer in vlammen op. Als de bom in volle vlucht was ontploft, zou het vliegtuig neergestort zijn en de hele zaak zou misschien als een onverklaarbaar ‘ongeluk’ zijn afgedaan. DHL had alle pakketten met röntgenapparatuur gecontroleerd, maar dat had niets opgeleverd. Dat wees op een zeer professionele aanslag, vrijwel zeker door een veiligheidsdienst van een grote mogendheid. Amateurs kunnen gevaarlijke bommen maken. Maar alleen specialisten kunnen dat zonder onderdelen te gebruiken die met röntgenstralen gedetecteerd kunnen worden.

Amateurisme en professionaliteit

De drone werd niet opgemerkt door de beveiligingsapparatuur rond het vliegveld. Hij werd toevallig ontdekt door een chauffeur die hem opmerkte tussen twee grote vrachtvliegtuigen met munitie voor Oekraïne en met hun vleugeltanks vol vliegtuigbenzine. Er bestaan verschillende versies over wat die chauffeur deed. Schopte of sloeg hij de drone uit de lucht terwijl die laag over het tarmac vloog ? Of stond de drone al aan de grond en trapte de chauffeur hem kapot ? Hoe dan ook, die impulsieve daad was heel dapper.

De vliegtuigvleugel waarin de brandstoftanks zitten, was door de drone geraakt en licht beschadigd, maar de springkop met semtex – een militaire springstof – was afgebroken en niet ontploft. Zelfs op de zwarte markt is semtex heel moeilijk te krijgen. De drone zelf kan niet rechtstreeks vanuit Rusland of Wit-Rusland gelanceerd zijn, en ook niet vanop een schip van de Russische schaduwvloot in de Oostzee. Daarvoor had hij een te klein bereik. Hij is waarschijnlijk ter plaatse geassembleerd en/of omgebouwd. Een ander DHL-toestel dat op het punt stond op het vliegveld van Leipzig te landen, moest rechtsomkeer maken na de ontdekking van de drone en werd in de lucht geraakt door een ongeïdentificeerd object, waarschijnlijk een tweede drone die niet explodeerde. De schade was onmiskenbaar, maar beperkt.

Nee, dit was dus geen ‘dronehysterie’. Natuurlijk zitten de Russen hier achter. Maar zoals bij vele zulke sabotage- en intimidatie-acties maken zij gebruik van ter plaatse gerekruteerde amateurs die via het darkweb benaderd worden en betaald worden met cryptomunten. Dat verklaart de vreemde mengeling van amateuristische uitvoering, militaire semtex en bommen die niet met röntgenstralen ontdekt kunnen worden. De organisatoren zelf blijven bijna altijd buiten schot. 

Angstvallig stilzwijgen

Vele buitenlandse inlichtingendiensten en Duitse politici – ook de groenen ! – hebben Rusland als de opdrachtgever aangewezen. Het volstaat naar de doelwitten van deze campagne te kijken : allemaal landen of bedrijven die Rusland als vijandig beschouwt en/of die Oekraïne steunen. Maar de Duitse regering durft dat niet hardop te zeggen. Officieel houdt men het bij ‘een buitenlandse mogendheid’. Misschien Patagonië.

foto’s (c) Gazet van Hove.