COLUMN – door Luckas Vander Taelen – www.doorbraak.be .
DEZE WEEK IN BRUSSEL
PS-voorzitter Paul Magnette wil zijn partij hervormen. ‘Zonder taboes’ luidt de titel van zijn plan. Zelfs de naam zou veranderen : de Franstalige socialisten zouden zich ‘Les Socialistes’ gaan noemen. Niet echt gedurfd of vernieuwend. Dat zegt veel over de werkelijke intentie van Magnette.
Paul Magnette zegt nieuwe ‘ethische normen’ aan de mandatarissen te willen opleggen die ervoor zouden moeten zorgen dat de PS niet meer wordt geassocieerd met ‘vervelende’ schandalen. ‘Als je een socialist bent, heb je de plicht een absoluut voorbeeld te zijn’, vindt de voorzitter. Dat is een mooie theorie, want in de praktijk valt Magnette niet te horen. Over het schandaal bij de Anderlechtse Haard heeft hij nog niets zinnigs gezegd (buiten het cliché dat iedereen onschuldig is zolang niemand schuldig is bevonden). De meer gepaste suggestie dat het niet slecht zou zijn mocht voorzitter Lotfi Mostefa een stap opzij zetten ? Die kwam er niet.
Een mens vraagt zich af of Magnette de moeite heeft gedaan om de Pano-reportage die het schandaal naar buiten bracht te bekijken. Hij weet natuurlijk ook hoe gemakkelijk het is om de geloofwaardigheid van het werk van Vlaamse journalisten te ondermijnen met een scheut communautair gif.
De verontwaardiging van Ikazban
Maar het is toch moeilijk om de bewijzen die Pano opstapelde te negeren. Je kon duidelijk zien dat Mostefa zijn eigen electorale belang op gelijke voet stelde met het algemene. Bovendien loopt er momenteel een gerechtelijk onderzoek tegen de man.
Maar de Brusselse PS-fractieleider Jamel Ikazban — nooit verlegen om grote verklaringen — weet met zijn verontwaardiging geen weg : hij noemt de aanvallen op de voorzitter van de Anderlechtse Haard ‘een lynchpartij, een volkstribunaal en een klopjacht’.
Ter herinnering : Ikazban is enkel verontwaardigd als het hem goed uitkomt. Hij noemde een Joodse terrorisme-expert ‘zionistisch uitschot’ en zette zich sterk in voor de vrijlating van Oussama Atar uit een Iraakse gevangenis. Atar verdween onmiddellijk na zijn vrijlating en wordt beschouwd als het brein achter de islamistische aanslagen in Brussel. Ikazban heeft zich daar nooit voor geëxcuseerd.
Geen excuses
De PS-kopstukken excuseren zich niet voor misstappen van partijgenoten. Ook niet wanneer hun voorzitter oproept tot het neerhalen van taboes. Dé sterke man achter de Brusselse PS, Ahmed Laaouej, liet deze week nog eens zien hoe hij aankijkt tegen de ‘ethische regels’ die Magnette zegt te willen opleggen. Mostefa, die ook schepen is in Anderlecht, is zijn pion die hij ziet als een stemmenkanon en de toekomstige burgemeester van de Brusselse gemeente.
De raad van bestuur van de Anderlechtse Haard bevestigde dan ook vorige week zijn functie
Dus had hij geen oor naar een aanbeveling of signaal dat hij als minister in de Brusselse regering het meent met goed bestuur. Laaouej had al lang beslist : Mostefa blijft op zijn plaats zitten. De raad van bestuur van de Anderlechtse Haard bevestigde hem dan ook vorige week in zijn functie. De PS haalde toen een nipte meerderheid, met de steun van de vertegenwoordigster van Les Engagés (die eigenlijk uit haar partij was gezet, maar door een administratieve vertraging toch nog haar stem kon uitbrengen). Ondervoorzitter Marcelle Gori (MR) heeft dezelfde dag gedegouteerd ontslag genomen.
‘Geen goed signaal’
In deze woelige omstandigheden zou een normale voorzitter minstens voorstellen dat hij een tijdelijke stap opzij zal zetten. Maar dat kreeg Lotfi Mostefa niet te horen van Magnette of Laaouej. Hij bedankte de raad van bestuur voor het vertrouwen en deed alsof er niets aan de hand was. Zijn bescheidenheid is omgekeerd evenredig met zijn arrogantie, waarvan hij al eerder blijk gaf door in de onderzoekscommissie te weigeren op vragen te antwoorden — zogezegd omdat er een juridische klacht tegen hem lopende is.
De macht van de PS binnen de regering-Dilliès is zo groot dat de partij zonder veel weerstand haar wil kan opleggen aan haar coalitiepartners, gewoon door ermee te dreigen het verdere regeringswerk te saboteren. Zo kon het gebeuren dat de parlementaire onderzoekscommissie rond de Anderlechtse Haard in onmogelijke omstandigheden moest werken.
Het gaat zelfs minister-president Boris Dilliés (MR) wat te ver. Die noemt de bevestiging van het voorzitterschap van Mostefa ‘geen goed signaal’. Dat ‘signaal’ van Ahmed Laaouej is niets anders dan een opgestoken middenvinger tegen elke aantasting van het partijbelang. De geweldige uitdagingen aangaan die zijn regering wachten zal van Dilliès meer vergen dan papieren vermaningen…
Luckas Vander Taelen (1958) is journalist.
foto’s (c) Gazet van Hove.