door Karl Van Camp in ’t Pallieterke .
Vorige week werd mijn aandacht getrokken door een interview in De Standaard met ene Edwin De Boeck. De naam van de man zal u waarschijnlijk weinig zeggen, maar hij was tot voor kort hoofdeconoom bij de N-VA en adviseur van Bart De Wever. De aanleiding voor het interview was het feit dat De Boeck in juni met pensioen is gegaan.
De Boeck startte in 2016 als directeur van de N-VA-studiedienst. Daarvoor was hij dertig jaar lang verbonden aan KBC als hoofdeconoom en economisch adviseur. Binnen de bank had hij vooral naam gemaakt met zijn macro-economische analyses, vooruitzichten en prognoses. Bij de N-VA was zijn cijferwerk uiterst belangrijk voor het beleid van De Wever. Nochtans zegt De Boeck in het interview dat hij niet echt opgewonden raakt van de Vlaamse Leeuw en alle symboliek errond. “Ik ben altijd een klein beetje flamingant geweest. Ik ben in Brussel opgegroeid als Vlaming, dus ik weet waarom.” Maar met leeuwenvlaggen zwaaien en dat allemaal uitvergroten, daar past hij voor. Uit het gesprek blijkt verder dat hij eerder minachtend neerkijkt op de Vlaamse Beweging: “Je had wel eens mensen van de Vlaamse Volksbeweging die kwamen zeuren bij ons over een samenwerking, maar dat is een uitstervend ras.”
Marrakesh
Eén passage in het interview is toch wel ontluisterend. Het gaat over het Marrakeshpact, waarover de N-VA de regering-Michel in 2018 liet vallen. Daarover zegt De Boeck : “Ik heb me nooit zo beschaamd gevoeld voor mijn werkgever als toen. Onze (N-VA-)communicatie was in die periode bovendien ook echt gortig. Dat was een zware politieke fout die ons stemmen heeft gekost. En dat was niet de fout van De Wever, maar vooral die van andere kastaars in de partij, die hierover aan introspectie mogen doen. Ik ga hier nu geen namen noemen. Gelukkig heeft dat amper impact gehad op wat de N-VA vandaag is. Wij zijn geen gore Vlaams Belangers geworden.” Voor de aandachtige lezers : De Boeck doelt met ‘kastaars’ wel degelijk op partijgenoot Theo Francken, toen staatssecretaris voor Asiel en Migratie.
Onafhankelijk
Op de vraag “Gelooft u in een onafhankelijk Vlaanderen, zoals omschreven in artikel 1 van de N-VA-statuten ?” volgt dit antwoord van De Boeck : “Maar de verschillen tussen noord en zuid zijn zo groot dat we eigenlijk het best op een geordende manier zo veel mogelijk zouden moeten scheiden. Het confederalisme is in dat opzicht voor mij goed genoeg. De publiekrechtelijke rechtspersoon België zal toch altijd blijven bestaan. Want zonder die rechtspersoon krijgen we de grootste crisis ooit, met dank aan onze schulden. Premier De Wever ligt trouwens ook niet meer wakker van een echte scheiding, maar wil vooral dat het land bestuurbaar wordt. Ook elders in de partij is dat besef gegroeid. Maar nog niet genoeg om artikel 1 uit de statuten te schrappen. Dat zou politiek misschien ook niet verstandig zijn. De fanfare moet luid genoeg blijven klinken.”
Artikel 1
Dankzij het interview in De Standaard wordt nogmaals bevestigd hoe sommigen binnen de N-VA over de ‘klassieke’ Vlaamse Beweging denken. De Boeck is zeker niet de enige. Natuurlijk weet men in de partij dat de stemmen elders moeten worden gehaald. De Vlaamse Volksbeweging telt maar enkele duizenden leden, van wie we weten dat ongeveer 50 procent op de N-VA stemt. De slagkracht van de niet-partijpolitieke beweging is beperkt. Van alle Vlaamse verenigingen die ik ken, zoals bijvoorbeeld Marnixring, Vl@s, Davidsfonds, Cultuurlab, de Beweging Vlaanderen-Europa en Pro Flandria, zijn er maar weinig die echt werken rond Vlaamse onafhankelijkheid. Af en toe zie ik wel eens iets van het Vlaams Belang passeren op Facebook, maar laten we eerlijk zijn : ook die partij communiceert meer over andere onderwerpen dan over Vlaamse onafhankelijkheid. Anderzijds bereiken beide partijen zo’n twee miljoen kiezers en die hebben zich alvast niet laten afschrikken door de onafhankelijkheidsgedachte die bij beide partijen nog altijd als artikel 1 in de statuten staat. Zeg dus niet dat er geen draagvlak is…
Begroting
Ondertussen staat ons een uiterst moeilijke begrotingsronde te wachten. Edwin De Boeck zegt daarover : “Misschien heeft België wel een stevige financiële crisis nodig. Dan wordt alles vloeibaar, ook het communautaire. Bij een stevige crisis komen er meestal fundamentele veranderingen.” In De Tijd formuleerde hij het zo : “De begroting saneren zal nooit lukken zonder ook communautair aan de knoppen te draaien.” Tegelijkertijd – en enigszins in tegenstelling tot het bovenstaande – voorspelt De Boeck dat de regering zich wel door de begrotingsbesprekingen zal spartelen. “Niemand heeft er belang bij om de regering te laten vallen.”
Het klopt natuurlijk dat de onvoorspelbare Trump en de extra defensie-uitgaven de financiële toestand van België er niet gemakkelijker op maken, maar laten we vooral de ware oorzaak van alle problemen – die al tientallen jaren aanslepen – niet vergeten : de bodemloze putten in het zuiden van het land. Ook dát moeten we hardop durven blijven zeggen. En de N-VA mag dat ook wel eens wat luider zeggen…
