door Lode Goukens in ’t Pallieterke .

In een parlementaire bespreking bleek dat 37 procent van de mensen die hun werkloosheidsuitkering verloren, plots uit de statistieken verdween. Voor veel mensen leidt dat tot de conclusie dat het om fraudeurs gaat. Niet voor de Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening (RVA). En waarschijnlijk klopt dat, maar niet op basis van de redenering die de RVA gaf.

De Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening

De Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening

De 37 procent komt uit de parlementaire bespreking over Vlaanderen : tot en met juni 2026 verloren 23.370 Vlamingen hun werkloosheidsuitkering. Daarvan vond 16,8 procent werk. Ongeveer één op drie klopte aan bij het OCMW voor een leefloon. Dertien procent stroomde door naar een ziekte-uitkering, en 37 procent viel in de restcategorie ‘van de radar’.

Administratieve fouten ?

In de RVA-monitoring betekent het technisch vooral : geen gekende uitstroom naar werk, ziekte, pensioen of overlijden in de gebruikte databestanden, en voorlopig ook geen gekoppelde leeflooninstroom. Ze lijken verdwenen uit de statistieken. Maar klopt dat wel ?

De RVA zegt zelf dat de categorie ‘overige’ personen bevat die niet als werkend, zelfstandige, zieke, gepensioneerde of overledene konden worden geïdentificeerd. Mogelijke verklaringen zijn verhuis naar het buitenland, late uitkeringsaanvragen, administratieve vertraging of ontbrekende datakoppelingen. Gaat het dan om administratieve fouten ?

Bestand:VDAB logo.svg

Nog ingeschreven bij de VDAB

De RVA waarschuwt ook expliciet dat de leeflooncijfers nog niet konden worden gekruist met de uitstroom uit werkloosheid. Bovendien kunnen werk en aanvullend leefloon samen voorkomen. De 37 procent is dus deels een artefact van nog ontbrekende gegevenskoppeling, niet een bewezen groep mensen die onwettig geld ontvangt.

Dat laatste valt zeer te betwijfelen. Cruciaal is dat 91,6 procent van de groep ‘overige’ bij het einde van het recht nog ingeschreven stond als werkzoekende bij de gewesten. In Vlaanderen is dat de VDAB. Dat is het tegengestelde van ‘geen teken van leven’. Deze mensen waren in grote meerderheid nog zichtbaar in het arbeidsbemiddelingssysteem, maar de RVA kon hun sociaaleconomische positie nog niet vaststellen.

Mogelijk denken die mensen geen leefloon of ziekte-uitkering te kunnen krijgen en leven ze op kosten van hun familie of partner. Tot het geld of de vrijgevigheid op is, uiteraard.

foto’s (c) Gazet van Hove.