Het was in kasteel Fruithof, vlak op de grens van Hove met Boechout dat onze dorpsgenoot Erik Stoffelen, voorzitter van het Algemeen Nederlands Zangverbond (ANZ), het 77ste Vlaams Nationaal Zangfeest van zondag 16 maart e.k. in de Antwerpse Lotto-Arena mocht voorstellen.
Ja voor Vlaanderen
2014 wordt een historisch jaar. Dankzij de referenda die dit jaar zullen plaatsvinden kunnen Schotten en Catalanen hun land definitief op weg zetten richting onafhankelijkheid. Met een welgemeend “Ja” kunnen ze aan de wereld duidelijk maken dat ze zelf de toekomst in handen willen nemen en dat die toekomst alleen kan liggen in een onafhankelijke Schotse of Catalaanse staat. En Vlaanderen ? Wij zijn helaas zo ver nog niet. Maar ook wij kunnen dit jaar onze ja-stem goed gebruiken. De Vlaamse natie staat dit jaar voor cruciale verkiezingen die bepalend zullen zijn voor de toekomst van alle Vlamingen. Gaan we verder ten onder in het Belgische dodenhuis of hebben we eindelijk de moed om een andere richting in te slaan en ons lot zelf te bepalen. Het is de plicht van iedere Vlaming om op 25 mei een volmondig “Ja !” voor Vlaanderen te laten horen en met zijn of haar stem de gerechtvaardigde eis naar Vlaamse zelfstandigheid kracht bij te zetten.
Ondertussen is een hele machinerie op gang gekomen om dit onafhankelijkheidsstreven de kop in te drukken, gaande van de expliciete bedreigingen door de Spaanse staat tot de meer verhulde maar daarom niet minder dreigende verklaringen van Europese politici over de nefaste gevolgen als de Catalaanse, Schotse of Vlaamse naties zich onafhankelijk zouden verklaren : de nieuwe staten zouden uit de EU worden gezet en zouden internationaal geïsoleerd raken met alle nefaste gevolgen van dien voor welvaart en welzijn van de pas onafhankelijk geworden naties. Hoe reëel zijn die dreigementen ? Ons continent heeft de afgelopen decennia verschillende staten onafhankelijk zien worden. Soms waren de barensweeën van die nieuwe naties verschrikkelijk, maar in de meeste gevallen verliep het staatsvormingsproces democratisch, geordend en geweldloos. Die nieuwe staten werden dan ook relatief snel door de internationale gemeenschap aanvaard. Pragmatisme en respect voor een democratisch gelegitimeerd beslissingsproces bleken uiteindelijk doorslaggevender dan de principiële afkeer van de grote Europese voormalige glories voor nieuwe, kleine en performante staten.
Waarom zou een democratisch, breed gedragen keuze van Schotten, Catalanen en Vlamingen niet kunnen leiden tot de onafhankelijkheid die Tsjechen, Slovaken, Litouwers of Slovenen nu genieten ?
Ook in eigen land wordt een amalgaam van valse beschuldigingen, oneigenlijke argumenten en vage bedreigingen gebruikt om het onafhankelijkheidsstreven te discrediteren. Het zou leiden tot een op zichzelf gekeerd land, afkerig van al wat niet Vlaams is. Autonomie, laat staan onafhankelijkheid, zou de welvaart van de Vlamingen bedreigen. Een onafhankelijk Vlaanderen zou ons onze hoofdstad definitief doen verliezen… kortom, Vlaanderen zou alleen gezond blijven als het onder Belgische voogdij blijft. Afgezien van het inherente racisme dat in die opvatting schuilt steunen die argumenten op alles behalve op de realiteit. Maar nog belangrijker, ze gaan voorbij aan de essentie van de onafhankelijkheidseis. Of een vrij Vlaanderen nu een onverdraagzame gemeenschap of een economisch rampgebied zou zijn is louter en alleen een kwestie die de Vlamingen aangaat en die de Vlamingen in dat geval moeten aanpakken. De essentie is niet dat onafhankelijkheid meer of minder welvaart zou opleveren, de essentie is dat Vlaanderen een natie is die recht heeft op onafhankelijkheid, ja zelfs de plicht heeft die onafhankelijkheid na te streven.
De Vlaamse ontvoogdingsstrijd is een lange strijd geweest. De Vlaamse natie is in de loop van die strijd opgebouwd en uitgegroeid tot wat ze nu is. Vertrokken van een culturele bewustwording over de eigen identiteit zijn we geëvolueerd tot een volwaardige natie die niet alleen op eigen benen kan staan, maar zich ook verder ten volle kan ontplooien. Het Zangfeest is tegelijk instrument en getuige geweest van dit proces. Instrument omdat hier de Vlaamse eisen steeds een forum hebben gekend, getuige omdat doorheen de muzikale evolutie die ook ons Zangfeest heeft meegemaakt de culturele evolutie van Vlaanderen is af te lezen. Het zangfeest is tegelijkertijd zowel de bevestiging van een traditie als het toneel waar die traditie wordt vernieuwd. En vooral, het is een feest waar geen toeschouwers en artiesten maar alleen deelnemers zijn. Een feest waar Vlamingen eensgezind uiting geven aan hun wil om de eigen natie een onafhankelijke staat te schenken. Een feest waar we niet alleen in 2014 maar al vele decennia met evenveel overtuiging zeggen : “Ja voor Vlaanderen !”
Motivatie 2014
Reeds 76 zangfeesten proberen we Vlaanderen vrij te zingen. Het motto van het 77ste zangfeest klinkt in dit verkiezingsjaar klaar en duidelijk : “Ja voor Vlaanderen”. Ja voor een Vlaanderen dat soeverein over zijn toekomst beschikt. Ja voor een Vlaanderen dat vrij is van Belgische schoonmoeders. Ja voor een Vlaanderen dat zelf de hefbomen – alle hefbomen – voor welvaart en welzijn van alle Vlamingen in handen krijgt. Samen met de Vlaamse Volksbeweging wil het ANZ de schouders zetten onder het project ‘Ja voor Vlaanderen’ (www.javoorvlaanderen.be ). De VVB zal in Vlaanderen rondtrekken met een campagnebus om de eventueel twijfelende Vlaming te overtuigen om te kiezen voor Vlaanderen, om Vlamingen te overtuigen van de voordelen van Vlaamse onafhankelijkheid.
Op naar de 100
De toekomst van het Zangfeest ziet er mooi uit. Het aantal aanwezigen stijgt jaar na jaar, hierbij ook telkens heel wat jonge mensen die niet langer te beroerd zijn om zich zonder complexen te uiten als Vlaming. We kijken dus vol vertrouwen uit naar de 77ste editie in een tot de nok gevulde Lotto Arena met vanaf de eerste noot een unieke sfeer van samenhorigheid. De regieploeg heeft er opnieuw een mooi en strijdbaar Zangfeest van gemaakt waar het publiek zich de longen uit het lijf kan zingen en de batterijen opladen.
100 jaar Grote Oorlog
Ook het Zangfeest wil stilstaan bij het begin van de Eerste Wereldoorlog. De Vlaamse Beweging is groot geworden in de loopgraven van de IJzer waar zowel de gewone Vlaamse frontsoldaat als de Vlaams bewuste studenten keihard geconfronteerd werden met de manier waarop de Belgische staat zijn Vlaamse burgers discrimineerde. Vele van deze Vlaamse soldaten overleefden de IJzertragedie niet. Het mannenkoor De Kerels brengt onder leiding van Wim Berteloot een aangrijpende evocatie van deze zinloze oorlog.
(lees verder op pagina 2)