‘De federale sleutel ligt bij Open vld en CD&V’
Interview met Europees parlementslid Geert Bourgeois (N-VA) Interview – www.doorbraak.be – door Nicolas Van Haecke Geert Bourgeois behoeft weinig introductie. Hij stond aan de wieg van de N-VA en was al jaren Vlaams minister voor hij in 2014 minister-president werd. Die bladzijde heeft hij intussen omgedraaid: ‘Ik ben 68 jaar, ikLees verder

Bourgeois : ‘Dat is politiek de mooiste periode geweest uit mijn leven. Je zit aan het stuur, je bepaalt het beleid. Waar ik meest trots op ben, is dat we grote lijnen getrokken hebben voor de toekomst, zware investeringen gedaan hebben, ook een omslag gemaakt hebben in de bestedingen. Dit land leidt namelijk aan de ziekte dat de lopende uitgaven altijd maar gestegen zijn en dat er een tekort is aan publieke investeringen. Daar hebben we een omslag gemaakt. We hebben ook een heel sterk pad getrokken voor onderzoek en ontwikkeling en budgettair orde op zaken gezet. Als enige in het land zijn we erin geslaagd een evenwicht te bereiken. De begroting 2019 zal ook in evenwicht zijn, Oosterweel inbegrepen. Dit ondanks de zeer grote besparing die we hebben moeten doorvoeren in het begin (2 miljard euro omwille van de zesde staatshervorming). Alle bevoegdheden die overgedragen zijn door de zesde staatshervorming zijn uitgevoerd. Dus vooral : orde op zaken budgettair, overheid afgeslankt en klemtoon op zware investeringen, klemtoon op de toekomst, zoals onder meer Oosterweel, waar we na zowat twintig jaar de knoop eindelijk hebben kunnen doorhakken. Maar ook de nieuwe sluizen voor het kanaal Gent-Terneuzen en voor Zeebrugge, de verbinding Seine-Schelde, enzovoort.’
Maar wat wel lukt, en daar heb ik toch een goed gevoel bij, dat is dat je in die commissies kunt wegen, ook al behoor je dus niet tot die meerderheidspartijen. Ik zie dat de Eurocommissarissen in die commissies waarin ik actief ben met mij komen praten, steun komen vragen voor een aantal zaken. Ik ben in drie commissies : internationale handel, AFCO (dat zijn de constitutionele zaken) en interne markt. In internationale handel en AFCO ben ik ook coördinator voor mijn fractie. Die coördinatoren vormen een dagelijks bestuur van die commissies, die heel omvangrijk zijn. Daar beslis je over de agenda, spreek je een aantal zaken af enz. Daar weeg je dus wel op het beleid. Maar op het beleid wegen, bestaat ook uit netwerken, contacten leggen, mensen overtuigen… Ik heb me er volop ingegooid. Er heerst hier wel een heel andere cultuur en een heel andere manier van werken. Het duurt een tijdje voor je dat volledig in de vingers hebt.‘
Daarnaast is er het klimaatdossier. Het zat ook voor een deel in de
Dat zal het grote debat zijn voor de komende jaren. Men wil een conferentie over de toekomst van de EU. Er zijn drijvende krachten, zoals Guy Verhofstadt, die een soort van superstaat op Europees niveau lijken willen, waartegen wij ons verzetten. De nieuwe EU-commissievoorzitter gaat nu ook in die richting, met een sociale en fiscale pijler. De convergentie in de EU ontstaat echter automatisch door de interne markt. Kijk maar hoe sterk de welvaart gegroeid is in de Midden- en Oost-Europese landen die laatst toegetreden zijn. Dat is omdat zij, net als Vlaanderen, sterk geprofiteerd hebben van die grote, interne markt. Maar één gemeenschappelijk sociaal of fiscaal beleid heeft geen enkele zin. Men wil bijvoorbeeld opleggen dat elk land een minimumloon kent, een slecht plan. Er zijn in de EU maar 6 landen die geen minimumloon hebben, waaronder toplanden als Zweden, Finland en Denemarken. Waarom moet er daar dan een minimumloon komen ? Wat is het probleem ? De volgende stap is dat de unie gaat bepalen : dat minimumloon zal zoveel bedragen. Zo ga je die economieën kwetsbaar maken. Ze zijn te verschillend. Je moet zorgen dat ze een flexibel beleid kunnen voeren.’
‘Ja, ik vind het onterecht dat de EU daarvan wegkijkt. Let wel : het probleem in Spanje is van een andere orde dan in Polen of Hongarije. Omdat Spanje zegt: wij respecteren de scheiding der machten, de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht. Het probleem zit hem vooral in die wetgeving daar waar rebellie in het strafwetboek staat. Je kunt er tot 70, 80 jaar gevangenisstraf voor krijgen, zelfs zonder geweld te gebruiken. Ook de definitie van ‘opruiing’ is er problematisch.
‘Didier Reynders, die nu daarvoor bevoegd is, heeft gezegd dat hij elk land elk jaar zal onderzoeken op de naleving van de principes van de rechtsstaat. België zal ook aan de beurt komen. Wij hopen dat men dan aandacht heeft voor de inhoud. Een interessantere casus is het zelfbeschikkingsrecht. De Schotten hebben de mogelijkheid gehad om zich uit te spreken in een referendum over onafhankelijkheid. De Schotten hebben niet voor onafhankelijkheid gestemd. Hadden zij wel voor onafhankelijkheid gestemd, dan zat je met een ‘casus’ die de EU echt tot een fundamentele keuze verplicht zou hebben. Moet men dan die Schotten, die alle Europese regels naleven, nog toelaten tot de EU ? Voorlopig heeft Boris Johnson niet de wil om een nieuw referendum te organiseren. Maar dit zou wel een sterke casus geweest zijn voor alle volkeren zonder staat die op een wettige manier onafhankelijkheid willen verwerven.’ (NB : die kwestie is intussen opnieuw brandend actueel nu Nicola Sturgeon van de SNP in Schotland overtuigend de verkiezingen gewonnen heeft en voluit gaat voor een nieuw referendum)
Bij een dispuut kom je zo op een beschaafde manier tot een beslechting. De preventieve werking van de WTO is nog veel groter geweest : er zijn honderden geschillen vermeden. De Nieuw-Zeelandse ambassadeur bij de WTO in Genève, heeft een rapport gemaakt met voorstellen om tegemoet te komen aan de kritiek van de VS. Het is trouwens niet zo dat Trump geen terechte punten van kritiek heeft. Wij zeggen echter: los ze op zonder de organisatie lam te leggen. Na 25 jaar mag je wel eens de regels gaan veranderen. Maar wat nu gebeurt, zal een enorme schade toebrengen aan de stabiliteit in de wereld. Dan kom je tot bilaterale discussies waarbij de wet van de sterkste geldt.’









