Waait de Vlaamse leeuw aan de linkerzijde ?
Georgi Dimitrov en de Vlaamse identiteit www.doorbraak.be – door Nick Peeters Naar aanleiding van het Feest van de Vlaamse Gemeenschap op 11 juli hingen overtuigde Vlamingen vorige maand hun Vlaamse (strijd)vlag uit. Dit jaarlijkse teken van fierheid op onze identiteit en van verzet tegen het Belgische systeem gaat geregeld gepaard metLees verder

Bepaald ongemanierde reacties op de politiek geïnspireerde diefstallen, vaak verwijzend naar de jaren 1940 van de vorige eeuw, deden terugdenken aan een interessante discussie vorig jaar tussen het politieke duo Vuye en Wouters en een aantal progressieve opiniemakers. In een uitvoerig opiniestuk, waarin die eersten de instelling van de nationale symbolen van de Nederlandse Cultuurgemeenschap sinds de jaren 1970 beschreven, betreurden ze dat sommige opiniemakers meenden de Vlaamse beweging te moeten reduceren tot de collaboratie: ‘Dat is ook het geval voor de zwarte Leeuw. Het feit dat deze door collaboratiebewegingen is gebruikt, maakt van deze vlag helemaal niet de vlag van de collaboratie. Het is en blijft de vlag van de Vlaamse ontvoogding.’
Vandaag leeft deze discussie niet meer, hoewel onder meer de Vlaamse vleugel van de communistische partij een contradictorisch standpunt inneemt. Enerzijds geeft ze met regelmaat blijk van een Belgicistische reflex, waardoor ze zich een bondgenoot toont van het Belgische staatsnationalisme. Anderzijds keren aanhangers van de partij – slechts op de hoogte zijnde van een deel van het verleden van hun ‘beweging’ – zich ogenschijnlijk tegen de symbolen, die spontaan uit hun eigen volk gegroeid zijn. Het lijkt erop, dat de ‘Belgische’ identiteit in de ogen van radicaal-links geen bedreiging meer vormt voor hun streven, dit in tegenstelling van het Vlaamse identiteitsgevoel. Extreme stellingnamen voor of tegen de symbolen van ons volk resulteren al te vaak in ongeremd verbaal geweld, wat de kloof tussen significante groepen in onze samenleving geen centimeter doet krimpen.










