Sinds het einde van de jaren zestig wordt Europa door een immigratiegolf overspoeld. De wetgeving met betrekking tot de gezinshereniging heeft ervoor gezorgd dat het een ware volksverhuizing werd. Sinds de jaren negentig heeft die zich steeds feller uitgebreid. Frankrijk telt 69 miljoen inwoners. 20% daarvan zijn van vreemde oorsprong, dat betekent 14 a 15 miljoen mensen. Het lijdt geen twijfel dat dit aantal nog zal stijgen. We mogen ons immers enerzijds aan een nieuwe instroom verwachten en anderzijds aan een uittocht van nogal wat autochtonen. Er is bovendien ook een verschil in demografische groei tussen die beide groepen. Vandaag de dag zijn in de “Ïle-de-France“ zeven op tien pasgeboren baby’s van niet-Europese oorsprong. Daarbij komt nog dat 18,5% van de borelingen een Arabische moslim-voornaam krijgen, wat gelijk staat met het bevolkingsaantal van steden zoals Nîmes of Angers. De samenstelling van de Franse bevolking is dus grondig aan het wijzigen. Wat zal dit binnen twintig jaar betekenen ?
Voor de nieuwkomers is de emigratie steeds een pijnlijke ontworteling. Men zou het zelfdeportatie kunnen noemen. Voeg hier de droevige realiteit bij van het door hen gezochte eldorado : de verdrinkingen op zee, de mensensmokkelaars, de interneringcentra, de drugdealers en zo veel maffiose praktijken en je kan gerust van een nieuwe vorm van slavernij spreken. Wie de slavernij wil bestrijden, vergrijpt zich niet aan de slaven, maar des te meer aan de smokkelaars.
Alle peilingen tonen overduidelijk aan dat de lokale bevolking allesbehalve gelukkig is met die immigratie. Met het terrorisme en het groeiend jihadisme die op de achtergrond ervan zichtbaar zijn, kunnen de mensen niet langer de door haar veroorzaakte sociale pathologie verdragen en nog minder de vaststelling dat een aantal migratie-diaspora’s zich organiseren als een soort sociaal tussenverdiep waar de autochtoon geen toegang toe heeft. Een soort parallelle maatschappij dus die dan op haar beurt nieuwe migraties in de hand werkt. In deze maatschappij in ontbinding die de weg van de culturele onveiligheid opgaat, wordt de sedentaire bevolking (zij die ergens thuishoren en er blijven, in tegenstelling tot de ‘migranten’, een nieuwe magisch-ontologische categorie van mensen die volgens sommigen zich steeds aan het verplaatsen zijn) woedend van de tranerige preken van de heersende ideologie die steeds weer gebruik maakt van een ontkrachtend emotionele vorm van chantage. De enige manier om niet van racisme verdacht te worden, is zich uitspreken voor het afschaffen van de grenzen.
Robert Putnam (een Amerikaans politicoloog en hoogleraar aan de universiteit van Harvard) heeft aangetoond dat het de heterogene maatschappijen zijn die het meest gewelddadig zijn. Wederzijds vertrouwen werd er immers vervangen door wantrouwen en verdenking en die maken empathie en samenwerking onmogelijk. Multiraciale maatschappijen worden multi-racistische maatschappijen ! Wanneer de inwoners van een land zich niet meer erkennen in de bevolking waarin ze leven, wanneer ze zich een minderheid en zelfs vreemdeling in eigen land voelen, wanneer het woord ‘wij’ betekenisloos geworden is, dan is de grens van wat verdragen kan worden al lang overschreden. Het moet rustig en duidelijk gezegd worden : zich in Europa komen vestigen kan geenszins de roeping zijn van de derde wereld, zich aan de nieuwkomers aanpassen is ook helemaal niet die van het ontvangend volk en zich tot de islam bekeren is niet de opdracht van de Europese naties.
Omdat de economische argumentatie het niet langer doet, beperkt de immigratietheorie zich vandaag tot een les moraal die gegeven wordt door al diegenen die bij het universalistisch complot betrokken zijn. Het patronaat, de leiding van de grote financiële markten, de bobo’s van extreem links, de pastoors: ze hebben zich allemaal met veel pathos en sentimentalisme verenigd om diegenen die hun eigen levenswijze, hun eigen maatschappelijke normen en hun eigen zeden (kortom, alles wat hen gemeenschappelijk is) willen behouden, van xenofobie te beschuldigen. Een bijzonder vunzige argumentatie want ze maakt misbruik van de mooiste menselijke deugden, te weten de vrijgevigheid, het belangeloos altruïsme en de gastvrijheid, om een welbepaald politiek-ideologisch doel te bereiken : namelijk de verdwijning van de verwortelde volkeren ten voordele van een niet gedifferentieerde soort mensheid.
Paus Franciscus vertegenwoordigt op perfecte wijze deze manier van denken en handelen. Hij ijvert voor een “open maatschappij”, die hij promoot ten opzichte van een “harteloze maatschappij”, een onvoorwaardelijke en ongebreidelde gastvrije ontvangst van om het even welke immigranten aan wie hij trouwens het gelaat van Christus toedicht, want hij herinnert eraan dat er voor het volk Gods geen grenzen bestaan. “De migratiestromen kunnen de ruimte scheppen waarin de nieuwe mensheid kan ontstaan die door het mysterie van Pasen aangekondigd werd : een mensheid die elk vreemd land als een eigen vaderland zal beschouwen en elk vaderland als vreemd gebied zal ervaren” (Ik was een vreemdeling en u hebt mij binnen gelaten 2016). Hij ziet over het hoofd dat de privémoraal niet overeenstemt met de openbare moraal die het gemeenschappelijke welzijn van de burgers op het oog moet hebben. De liefdadigheid past bij de individuele moraal maar niet bij de democratie.
Meer dan ooit een taboe
Economisten maken een verschil tussen ‘materiaalstroom’ en ‘materiaalstock’. Als het om immigratie gaat is het op de stroom dat kan ingewerkt worden. Op voorwaarde uiteraard dat men er de wil toe heeft en dat men niet onder het gezag staat van rechters die een absolute voorrang verlenen aan de ideologie van de rechten van de mens. We zijn al lang op dat pad beland vermits al wat immigratie betreft, nog steeds als een absolute taboe wordt beschouwd. Voor of tegen immigratie zijn heeft op zich geen zin. Alles hangt af van wie immigreert; in welk aantal en in welke omstandigheden dit gebeurt. Het probleem is dat het in het raam van het huidige steeds brutalere en hysterische sociaal klimaat zeer moeilijk geworden is over immigratie te praten, voor wie op gelijke afstand wil blijven van hen die hallucinerend een burger oorlog prediken (de” brutale kereltjes” waarover Bernanos sprak, die mensen dus die zich niet kunnen inbeelden dat ze zouden kunnen leven zonder iemand te haten), zij die willen dat de kritiek van de immigratie gelijkgesteld wordt met het haten van het land van herkomst en van zijn oorspronkelijke cultuur en aan de andere kant de naïeve ‘Gutmenschen’ die ons voorhouden, dat er geen problemen zijn, dat er nooit zo weinig migranten geweest zijn als nu en ons tegelijkertijd vertellen dat ze veel te talrijk zijn om er nog iets aan te kunnen doen.
Op het ogenblik dat Europa ten gevolge van het migratieprobleem aan het kapseizen is, beweert de paus dat we bruggen moeten bouwen en geen muren ... Iemand zou hem moeten vertellen dat er zoiets bestaat als deuren, vensters en ook ophaalbruggen !
Tekst : Alain de Benoist (F)
Vertaling : Francis Van den Eynde (NL) in Knooppunt Delta vzw.
Foto’s © Gazet van Hove
Sinds het einde van de jaren zestig wordt Europa door een immigratiegolf overspoeld. De wetgeving met betrekking tot de gezinshereniging heeft ervoor gezorgd dat het een ware volksverhuizing werd. Sinds de jaren negentig heeft die zich steeds feller uitgebreid. Frankrijk telt 69 miljoen inwoners. 20% daarvan zijn van vreemde oorsprong,Lees verder
Regio Meer dan 102.000 lezers van de populaire krant “Het Nieuwsblad” kozen ‘de Plezantste Vereniging’ uit hun gemeente. Buren en collega’s kozen hun favoriet, mama’s en papa’s voerden enthousiast mee campagne voor de club van hun kinderen, leden haalden alles uit de kast om de titel voor hun vereniging inLees verder
Donderdag 11 juli is het Vlaamse feestdag, voor velen is de vakantie al begonnen en zijn op reis, sommigen hebben een dagje officieel vakantie en nog anderen moeten werken. Om de Vlaamse feestdag te vieren nodigde het Hovese gemeentebestuur cineast Jan Verheyen uit. De regisseur en televisiemaker manifesteerde zich inLees verder
www.doorbraak.be – door Karl Drabbe . Afgelopen weken was hij niet uit de schrijvende pers weg te slaan. Met een vuistdik boek over rechts-nationalisme in Europa, baande de Nederlandse historicus en politicoloog Kemal Rijken zich door de Vlaamse media. Met verkiezingen in Vlaanderen, België en Europa achter de rug, eenLees verder
Doorgang Hove-centrum zal het wel voelen Vanaf maandag 24 juni kan men terug met de auto door Boechout-centrum rijden ter hoogte van de Sint-Bavokerk, de gemeentelijke bibliotheek en gemeenteschool. Het wegdek is er volledig geherprofileerd, smaller en trager geworden voor het autoverkeer. Ook veiliger voor de fietsers en voetgangers. WeLees verder
Antwerpen Het Middelheimmuseum ligt sinds 1950 in het Antwerpse Middelheimpark. Dit openluchtmuseum werd in de loop der jaren opmerkelijk uitgebreid. In een bijzondere setting biedt het openluchtmuseum een boeiend overzicht van meer dan honderd jaar beeldende kunst. Tot op vandaag blijft de collectie van het museum groeien met aankopen. Na een grondige metamorfose gingLees verder
Regio Voor de versterking van het team van de recyclageparken zoekt IGEAN voor de maand augustus gemotiveerde jobstudenten (m/v) voor de volgende recyclageparken : Essen, Kalmthout, Wuustwezel, Stabroek, Kapellen, Brasschaat, Brecht, Malle, Schilde, Zoersel, Wommelgem, Borsbeek, Ranst, Mortsel, Boechout, Hove, Lint, Aartselaar, Kontich, Schelle, Niel, Boom, Rumst. Per recyclagepark wordtLees verder
Wouter Duyck : ‘De Guimardstraat bepaalt, de overheid betaalt.’ Interview met Wouter Duyck (UGent), cognitief psycholoog i Interview – www.doorbraak.be – door Wout Patyn . De verkiezingen zijn voorbij en de regeringsonderhandelingen vinden volop plaats. Een nieuwe federale regering zal hoogstwaarschijnlijk nog een tijdje op zich laten wachten. In VlaanderenLees verder
Grabbelpas is een activiteitenaanbod voor kinderen van 4 tot 9 jaar. Voor tieners vanaf 10 jaar wordt er een apart programma voorzien onder de naam Swap. Deze activiteiten zijn aangepast aan de leeftijd en de interesses van 10- tot en met 15-jarigen. Het volledige aanbod is te vinden in deLees verder
In onze reeks gesprekken met politieke anciens trokken we in Mortsel niet naar het oudste gemeenteraadslid, – dat is Jan Blommaert van N-VA, die later wel aan bod komt, – maar naar Luc Van Grieken. De politieke actualiteit, waarin zijn zoon Tom momenteel een hoofdrol speelt, leek ons een idealeLees verder