De overtuiging dat klimaatveranderingen onze wereld bedreigen, is vandaag dermate wijd verspreid dat ze als een van de belangrijkste dogma’s van de politieke correctheid moet worden beschouwd. Wie er geen geloof aan hecht of het gewoon nog maar in twijfel durft trekken, wordt al gauw door journalisten, politici, academici allerhande, etc. van ketterij beschuldigd en zonder recht op verhaal naar een soort morele brandstapel verwezen. Toch zijn er af en toe wetenschappers die het lef hebben om dit allemaal te trotseren en tegen de stoom in te varen door die bijna algemeen aanvaarde opinie tegen te spreken. Dit artikel is niet bedoeld om in dit conflict partij te kiezen.
Het gaat overigens om een debat dat slechts relevant kan zijn indien het door specialisten wordt gevoerd. Niemand kan echter om de vaststelling heen dat de overtuiging dat klimaatveranderingen voor ons en nog meer voor ons nageslacht heel wat gevaren inhouden, zo overheersend is geworden dat ze als een officiële waarheid geldt en o.m. in ons onderwijs permanent wordt gepredikt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat heel wat jonge mensen zich zeer bekommerd voelen omtrent het milieu en dat een aantal onder hen acties wil ondernemen om “de politiek” op haar verantwoordelijkheid te wijzen. De betogingen, die spijbelende Vlaamse leerlingen met dit doel nu al enkele weken na mekaar op donderdag op het getouw hebben gezet, zijn dus niet zomaar op een blauwe maandag uit de lucht komen vallen. Iets wat overigens ook blijkt uit de steun waarop ze in dit verband van heel wat politici, journalisten en zelfs van een aantal verantwoordelijken uit het onderwijs krijgen. Het is zeer kenmerkend dat die allemaal steeds weer in een soort extase de mantra herhalen dat die donderdagse demonstraties ‘een keerpunt in de geschiedenis zouden kunnen zijn, omdat ze aantonen dat er eindelijk een generatie opgestaan is, die zich bewust is van de risico’s die onze planeet in de toekomst zal lopen, indien er niets met betrekking tot het klimaat ondernomen wordt en dus hieromtrent ernstige maatregelen eist’. Men kan zich overigens de vraag stellen of ze ditzelfde enthousiasme aan de dag zouden leggen indien de acties van de scholieren op minder politieke eisen betrekking hebben : het stopzetten van de immigratie bijvoorbeeld…
Het volstaat nochtans om slechts een beetje vertrouwd te zijn met de recente politieke geschiedenis van dit land om te weten dat scholierenbetogingen niet zo uitzonderlijk zijn. In de tijd van de strijd voor Leuven Vlaams maakten ze in heel wat Vlaamse steden deel uit van een bijna dagelijks weerkerend ritueel. In de jaren zeventig lokten de legerhervormingsplannen van Paul Vanden Boeynants ook heel wat straatprotest van scholieren uit. Dat was er ook in de jaren tachtig naar aanleiding van het grote rakettendebat.
Er mag toch ook eens gezegd worden dat het heus niet moeilijk is om schoolgaande jongeren ervan te overtuigen aan een straatdemonstratie deel te nemen in plaats van de les bij te wonen. Spijbelen is nu eenmaal leuker dan in de klas zitten. Vooral wanneer geweten is dat het, zoals het nu toch vaak het geval is, straffeloos zal blijven. Er zullen tussen die manifestanten wel heel wat jongeren zijn die het met het doel van de betogingen ernstig menen. Maar zouden hun acties niet veel overtuigender overkomen, als ze op woensdagnamiddag zouden gevoerd worden, op een tijdstip dat niemand zou moeten ‘brossen’ om ze bij te wonen ?
Wat echter bijzonder verbazingwekkend kan genoemd worden, is de reactie van heel wat mensen uit het onderwijs ten opzichte van deze “Kinderkruistocht voor het milieu” (Jurgen Ceder in ’t Pallieterke). Zij moedigen zonder meer het spijbelen aan. “Sois jeune” en zwijg niet luidt de titel van een opiniestuk in De Standaard van 15 januari, en werd ondertekend is door een leraar van het Koninklijk Atheneum van Etterbeek. In diezelfde krant laat Patrick Lancsweerdt, directeur van het vrij CLB van Roeselare en voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Schoolpsychologie, weten dat spijbelen weliswaar niet toegestaan is en er voorzien is dat wie het toch doet een code B krijgt, dat er een rondzend brief van het ministerie van Onderwijs is, die zegt dat voor leerlingen met problematische afwezigheden de school in samenwerking met het CLB (Centrum voor Leerlingenbegeleiding) een leerplicht begeleiding moet opzetten, maar dat hij als CLB-directeur de boodschap zal geven dat dit nu niet geldt omdat de jongeren in dit specifiek geval hierdoor hun toekomst niet op het spel zetten en dat dit laatste de voorwaarde is om aan code B een gevolg te geven. Kortom : er mogen geen sancties worden getroffen. Voor de duidelijkheid voegt hij er zelfs aan toe dat wij volwassenen best een voorbeeld aan de spijbelende leerlingen zouden nemen !
Geloof vooral niet dat we hier met uitzonderingen te maken hebben. De spijbelende leerlingen van het Secundair Kunstinstituut van Gent moeten weliswaar de gemiste lessen inhalen maar er worden geen sancties getroffen. Dit laatste geldt ook voor die van het Sint-Rita-college in Kontich. In de Steinerschool van Gent krijgen ze geen strafstudie maar moeten ze een namiddag nadenken over wat ze lokaal voor het klimaat kunnen doen. Een aantal leraars roepen hun collega’s op om samen met de spijbelende leerlingen te gaan betogen. Een leraar van het Sint-Michielscollege uit Brasschaat had besloten om met zijn dochter naar Brussel te fietsen. De school heeft iedereen opgeroepen om zijn voorbeeld te volgen. “ We voorzien in begeleiding en ze krijgen een traktatie bij aankomst”, verklaarde directeur Patrick De Bruyn die tegelijkertijd liet weten dat hij van de leerlingen verwachtte dat ze aan de klimaatmars van 27 januari in Brussel zouden deelnemen. Het Atheneum van Gentbrugge organiseert zelfs de deelname aan de betogingen van 17 januari als een schooluitstap. De leerlingen kregen de keuze : mee naar Brussel trekken of les volgen (wie zou in die omstandigheden voor dit laatste opteren ?).
Beseffen die leraars dan niet dat hun verantwoordelijkheid in het gedrang zou kunnen komen wanneer een van de leerlingen, die met hun toestemming spijbelt, bij een ongeval zou betrokken geraken. Kunnen ze dan nog rekenen op hun polis ‘ beroepsaansprakelijkheid’ ? Dat is dan hun probleem, zult u denken. Maar het is ook dat van de ouders en van de betrokken leerling. En wat te denken van de minister van onderwijs, die in deze tijd waar zo vaak naar politieke verantwoordelijkheid wordt gewezen, deze leraars zonder meer hun gang laat gaan en openlijk verklaart dat ze begripvol staat tegenover de spijbelaars en hun betogingen ?
Maar er is erger. Leraars en scholen die leerlingen tot spijbelen aanzetten, doen precies het tegenovergestelde van wat van hen zou mogen verwacht worden : les geven en opvoeden. Ze zullen wel beweren dat de betrokken leerlingen duidelijk geëngageerde kritische burgers willen worden en dat spijbelen dan pedagogisch verantwoord is, maar hiermee blameren ze in feite die jongens en meisjes die niet mee willen doen. Er valt bovendien niet te loochenen dat het hier om politieke demonstraties gaat. De organisatoren willen hiermee immers politieke beslissingen afdwingen en het is veel betekenend dat bepaalde bekende politieke boegbeelden zich al op de betogingen komen vertonen (Kristof Calvo liet zich gewillig fotograferen terwijl hij met manifesterende jongeren opstapte). Het komt er dus op neer dat een aantal onderwijsinstellingen en/of leraars hun gezag en (eventueel) prestige gebruiken om zo hun eigen politieke standpunten aan de maatschappij op te dringen. Dit is precies wat de communistische partij met de Komsomol deed in de voormalige Sovjet-Unie of zo u wilt de NSDAP met de HJ in het Derde Rijk. Met andere woorden, een politiek misbruik van de jeugd, iets dat kenmerkend is voor ieder totalitair regime.
De directeur van het Atheneum van Mortsel spande op dat vlak de kroon door niet alleen de leerlingen tot spijbelen en betogingen aan te zetten maar hen ook de opdracht te geven in Brussel foto’s te maken zodat men maatregelen kan treffen tegen die leerlingen die wel uit de klas weg bleven maar niet op de betoging aanwezig waren. Voor zoiets bestaat een naam : klikken. Zoiets gebeurde ook in de voormalige DDR waar jonge mensen door de Stasi verplicht werden hun leeftijdsgenoten en zelfs hun eigen ouders te bespieden.
Francis Van den Eynde in Knooppunt Delta vzw
Foto's (c) Gazet van Hove.
De overtuiging dat klimaatveranderingen onze wereld bedreigen, is vandaag dermate wijd verspreid dat ze als een van de belangrijkste dogma’s van de politieke correctheid moet worden beschouwd. Wie er geen geloof aan hecht of het gewoon nog maar in twijfel durft trekken, wordt al gauw door journalisten, politici, academici allerhande,Lees verder
Jaarfeest Azura Op vrijdag 8 februari vindt naar goede traditie het jaarfeest van de Azura-afdelingen van de Fietsersbond plaats. Dit jaar wordt Fietsersbond Borsbeek als nieuwe afdeling verwelkomd, Fietsersbond Lint is de gastafdeling. Centrale gastspreker is planoloog Wouter Verhaert, mobiliteitsambtenaar van Turnhout. Wouter zal het hebben over ‘Kindvriendelijke open ruimte en mobiliteit’. Hij zal aanLees verder
‘Tijd voor kunst’ Op 23 februari is het de Dag van de Academies. De kunstacademie van Hove doet hier uiteraard aan mee. Van 10.00 tot 16.00 uur kan je er terecht om tijd te nemen voor kunst. Er vinden workshops plaats voor jong en oud. De lagere graad neemt onder deLees verder
UITNODIGING Dinsdag 12 februari 2019 om 20 uur De Markgraaf – Kapelstraat 8 in Hove “DER RING DES NIBELUNGEN” Over onverenigbaarheid van macht en liefde. Beste Davidsfondsleden en sympathisanten, Piet Lamberts Van Assche studeerde rechten, economische wetenschappen en filosofie aan de KU-Leuven. Hij werkte 13 jaar in de privésector enLees verder
door John Croughs – www.doorbraak.be . Tine Hens, de opperrechter van de debatrechtbank Met dichtgeknepen billen duwde ik op ‘play’ om De afspraak uitgesteld te bekijken. Het was maar een uurtje later dan de live versie. Op Twitter had ik al de infoweet van het account van het duidingsprogramma gezienLees verder
Hove Regina Pacis brengt hilarische familiemusical waarin blijkt dat ook meisjes te gekke piraten zijn. Amsterdam, zeventiende eeuw. Vier meisjes kunnen niet aan de lokroep van een groots avontuur op zee weerstaan. Ze brengen een knotsgekke bemanning op de been en gaan achter de schat aan die door een gevreesde piraat is buitgemaakt. Gaan zeLees verder
Meer info en inschrijven in het dienstencentrum aan de René Verbeecklaan 3, via e-mail : dienstencentrum@ocmwhove.be of tel. 03 / 454 08 37. Informatienamiddag ‘Een waardig levenseinde’ We denken allemaal wel eens aan het einde van ons leven. Hoe ouder men wordt, hoe vaker men eraan denkt: we willen nietLees verder
‘Poëtische Seizoenen’ met Geert Lapeire Aan de vleugelpiano: Geert Lapeire. Met gedichten door De Statiepoweten Hove. Zondag 17 februari om 15.00 uur (deuren : 14.15 uur) in zaal Da Capo (Lintsesteenweg 1A). Het concert is ten voordele van ’Huize Levensruimte’, een begeleidingstehuis voor jongeren en hun gezin in een moeilijke opvoedingssituatie. Toegangsprijs in voorverkoop : 9Lees verder
www.doorbraak.be – door Philip Roose . Ideeën zoals die van de natiestaat en de soevereiniteit doen de politiek correcte Europese wereldburgers huiveren. Wie in hun bijzijn spreekt over het ‘volk’ is een nationalist, wat in die kringen altijd synoniem is voor xenofoob en racist. Houdt u vast aan de rolLees verder
Zaterdag 2 februari 2019 – van 9.30u. tot 15.30u. Samenkomst : ingang Fort 7 Jaarlijks tellen we onze overwinterende vleertjes (vleermuizen) op het Fort. Het zijn er niet zo veel maar je leert wel veel over hun overwintering en over enkele typische soorten zoals de Water-, Baard- en Dwergvleermuis ofLees verder