door Johan Sanctorum - www.doorbraak.be .
Mia barones Doornaert is door de N-VA voorgedragen als nieuwe voorzitter van het Vlaams Fonds voor de Letteren. Niet iedereen is daar blij om. Vooral ter linkerzijde wordt er gemord. Ene Bleri Lleshi, blijkbaar een collega-filosoof, heeft de deur al achter zich dicht geslagen en ook DS-columnist Marc Reynebeau heeft zijn bedenkingen. Die waren er blijkbaar niet bij de vorige voorzitter, Jos Geysels, de groene Stalinist die als voorzitter van boek.be bepaalde wie er wel en vooral niet welkom was op de Antwerpse Boekenbeurs. Kwestie van de democratie te beschermen.
Ach, dat Fonds is sinds zijn oprichting in 2000 een typisch voorbeeld van hoe de politiek cultuur probeert te bevoogden via een ondoorzichtige Sinterklaaslogica : wie braaf is krijgt lekkers, wie stout is niks. Het Fonds heeft zijn vaste klanten, waarin vooral dichter Leonard Nolens opvalt : al van het startjaar 2000 inde hij telkens het maximum, momenteel 20.000 euro netto per jaar. Een niet-onverdienstelijk dichter maar nu ook weer geen grensverleggend genie. Desondanks kan Nolens dankzij het Fonds fulltime over de velden turen en af en toe van een bundel bevallen. Ook zijn zoon David mag elk jaar langs de kassa passeren : het lijkt wel alsof dat Fonds speciaal voor de familie Nolens is opgericht. Niet dus, want ook Bart Moeyaert incasseerde de voorbije jaren telkens de volle pot. Andere klassieke grootverdieners zijn Carll Cneut (wie ?), Tom Schamp (id.) en Paul Claes (id. bis). Daarnaast weet de Nederlandse columnist/essayist Marc Reugebrink eveneens de Vlaamse literaire vetpotten te waarderen, waarbij men zich afvraagt of zo iemand niet eerder in eigen land moet gaan aankloppen voor een toelage.
De verklaring is simpel : in de adviescommissies zetelen recensenten met een uitgebreide literaire vriendenkring, en als je daar bijhoort is je dossier al half goedgekeurd. Reugebrink zetelde overigens in 2016 zelf in zon adviescommissie, dat creert toch al wat goodwill. Waarbij men zich dan nog de vraag kan stellen of deze essayist, die tot de stal behoort van grote uitgeverijen als De Bezige Bij en Meulenhoff/Manteau, plus dan nog goed betaalde columns schrijft voor o.m. De Standaard, n het land afdweilt met lezingen, wel nood heeft een een werkbeurs. Naar belangenvermenging ruiken ook bizarre vertaalprojecten zoals Problemski Hotel van Dimitri Verhulst, vertaald naar het Amhaars. Het wat ? Ja, dat is de eenheidstaal die in Ethiopi gesproken wordt, een land dat geteisterd wordt door droogte, hongersnood en andere rampspoed. Gelukkig is er de Vlaamse humor van Verhulst voor tussendoor.
De leden van de advies-commissies gaan ook graag op reis. Zo wordt de Bejing International Book Fair (BIBF) jaarlijks met een bezoek vereerd, georganiseerd door de officile Chinese Schrijversbond, een aanhangsel van de Communistische Partij die uiteraard dissidente schrijvers weert. Bezoekers worden ook op voorhand aangemaand om afstand te houden van deze niet-regimegetrouwe verraders. Het belette schrijver David Van Reybrouck, ook een Fondsklant van het eerste uur, niet om zijn enthousiasme te ventileren voor deze uitwisselingsprojecten.
door zijn samenstelling en werking fungeert het Fonds als een zelfbedieningswinkel van het cultureel establishment
Dat brengt ons op de politieke dimensie van deze vriendenclub met zijn hoog ons-kent-ons-gehalte : door zijn samenstelling en werking fungeert het Fonds als een zelfbedieningswinkel van het cultureel establishment, nauw verbonden met de mainstream media, en zo helemaal ingebed in de bestaande orde. Het is zo verdomd Chinees als wat, want als je schrijvers subsidieert, subsidieer je ook ideen, of net niet. Ik kan me voorstellen dat auteurs, die zich niet voegen naar de leefwereld van deze nomenklatura, geen enkele kans maken, van welke politieke gezindte ze ook zijn.
Deze incestueuze bedoening vloeit voort uit het idee dat de staat auteurs moet betoelagen, als waren het lakeien. Kan een dichter zich nog verschuilen achter de mist van de pozie, dan stel ik me werkelijk de vraag of een kritische essayist zich kan permitteren van zich door de overheid en al zijn aanhangsels te laten onderhouden. Neen toch ?
het Fonds spiegelt zich aan de Pekinese staatsbureaucratie
Het Vlaams Fonds voor de Letteren bevordert de afhankelijkheid van auteurs en zet zo een rem op culturele emancipatie, liberaal in de filosofische zin van dat woord. Bewust of onbewust wordt er proza en pozie geproduceerd die beantwoordt aan de maatstaven van de commissies, stilistisch n inhoudelijk. In plaats van deze subsidieval zou men auteurs kunnen begeleiden inzake zelfwerkzaamheid, het opzetten van zogenaamdecrowdfunding-systemen, het verwerven van materile onafhankelijkheid. Maar dat is tegen de logica van de culturele bevoogding, andermaal : het Fonds spiegelt zich aan de Pekinese staatsbureaucratie.
Dat de links-groene Geysels nu afgelost wordt door de hyper-conservatieve Doornaert met een uitgesproken liefde voor het Belgische ancien rgime en de monarchie, maakt in essentie weinig uit : de politieke correctheid zal verder bewaakt en uitgedragen worden door dit muffe gezelschap. Vermakelijk is daarbij uiteraard dat de partij, die nog altijd de oprichting van een Vlaamse republiek in haar statuten heeft staan, zon tricolore barones voordraagt. Het moet zijn dat haar rechts-conservatieve reputatie de doorslag geeft, en een progressief-republikeins elan van geen tel meer is bij die partij, maar dat wisten we al langer.
Een half millennium na Gutenberg springen de papiervlooien nog altijd rond in het kabinet van Sven Gatz.
Tot slot : zouden ze bij het Fonds al weten dat het internet bestaat ? Dat er misschien scribenten zijn die het papieren tijdperk achter zich hebben gelaten en als webauteur hun weg zoeken ? Voor een werkbeurs moet een schrijver minstens twee boeken uitgegeven hebben bij een professionele uitgeverij en een contract voor een nieuw boek op zak hebben. Het conglomeraat van uitgevers, schrijvers en papierindustrie draait nog altijd op volle toeren, met het achterliggende idee dat iemand die intellectueel voor vol wordt aanzien, ook minstens n plank van de boekenkast moet volgeschreven hebben. Een half millennium na Gutenberg springen de papiervlooien nog altijd rond in het kabinet van Sven Gatz. Wat ons weerom tot de slotsom brengt : misschien is de beste cultuurminister helemaal geen cultuurminister.
Foto's (c) Gazet van Hove.
door Johan Sanctorum – www.doorbraak.be . Mia barones Doornaert is door de N-VA voorgedragen als nieuwe voorzitter van het Vlaams Fonds voor de Letteren. Niet iedereen is daar blij om. Vooral ter linkerzijde wordt er gemord. Ene Bleri Lleshi, blijkbaar een collega-filosoof, heeft de deur al achter zich dicht geslagenLees verder
De meeste naambekendheid geniet de West-Vlaming Antoon Pype als voormalige politieke gevangene in de Sovjet-Unie. Dat is ook het hoofdthema van zijn recent verschenen herinneringen onder de titel Pype vrij ! Gevangen in de Sovjet-Unie en de verdere wedervaren van Antoon Pype. Op 21 december 1976 vertrok hij als actievoerderLees verder
Al wie cursist wordt in het schildersatelier, stapt de mooie en misschien wel nieuwe wereld van kleur, penseeltoets, palet-organisatie, dekkende en transparante verf, figuratie en abstractie, … binnen. Een wereld waar heel veel verschillende visies naast elkaar kunnen bestaan. Het ontwikkelen van een authentieke visie en persoonlijke schilderstaal is hetLees verder
www.doorbraak.be door Harry De Paepe . Brexitland, een Onverenigd Koninkrijk Farage staat achter in de pub met een groot glas bier in de hand. Hij draagt wellies, kniehoge rubberlaarzen die goed van pas komen op het zompige Engelse platteland, en een groene jagersjas. () Ik tik hem op de schouderLees verder
Vossen zijn na een lange periode van afwezigheid in Vlaanderen weer helemaal terug van weggeweest. De vos is een echte voedselopportunist. Hij lust heel graag ratten en muizen en houdt zo de populaties van deze schadelijke dieren mee in toom. Jammer genoeg belaagt de vos ook kippen. Gelukkig kan eenLees verder
Het dragen van een boerkini is blijkbaar nieuws voor zwembaden in Gent, maar in Nederland mag het vrouwencondoom vermomd als badpak al jaren in publieke zwembaden gedragen worden. Sterker nog, in vakantieparken als Center Parcs en Sunparks wordt dat al jaren toegestaan. Het gaat slechts om enkele bezoekers per jaar,Lees verder
Op zondag 14 oktober 2018 zijn er gemeente- en provincieraadsverkiezingen. Dit brengt heel wat administratief en praktisch werk met zich mee. Gemeentelijk cordinator verkiezingen in Hove Martine Cuyvers, cordinator Personeelsadministratie en Secretariaat verkiezingen@hove.be, tel. 03 / 460 33 35 Al je vragen inzake de organisatie van de verkiezingen en hetLees verder
Vooruitblikken in het verleden www.doorbraak.be door Paul Cordy Het jammere aan de Vlaamse feestdag op 11 juli is dat tien dagen later die andere dag valt, die dag waarop de Belgische monarchie zichzelf viert. Eigenlijk is 21 juli als Belgische feestdag een vreemde keuze. Men herdenkt niet de onafhankelijkheid vanLees verder
HOVE Microbrouwerij De Keukenbrouwers uit Hove bestaat 1 jaar. In het eerste jaar slaagden Koen en Jan erin 12 verschillende bieren te brouwen die zeer gesmaakt worden door de steeds groter wordende groep van craftbier liefhebbers. Micro mag je letterlijk nemen want de brouwerij meet 3 op 6 meter (Lees verder