Groen is zonder twijfel dé lieveling van de pers. Een debat over het milieu ? Iemand van Groen zit geheel vanzelfsprekend mee aan tafel. Een debat over immigratie ? Ook daar hoort iemand van Groen bij. En verder ook bij elk debat over de bankencrisis, het moslimterrorisme, mobiliteit in Vlaanderen en de aankoop van militair materieel. Kennis van zaken is zelfs geen vereiste. Alleen merkwaardig dat Groen, na zoveel jaren van hand-en spandiensten door de bevriende media, bij de verkiezingen maar niet over de drempel van tien procent geraakt.
De Vlaming houdt van de natuur. Als het even kan, legt hij een tuintje aan om groenten te verbouwen en fruit te kweken, afgeboord met een paar bomen voor het mooie zicht. Een lange dreef of een bos in de buurt weet hij wel te appreciëren voor een zondagse wandeling, of een fietstocht tussen de velden, of eens uitwaaien op het strand van onze Noordzeekust.
Maar kwezelachtig ecologisch fundamentalisme is aan hem niet besteed. De Vlaming ziet immers op tijd en stond ook graag een stukje van die geliefde natuur op z’n bord liggen, à point of saignant gebakken. Met hoeveel zouden ze zijn ? ‘s Middags in de bedrijfskantine nog meegedaan met “donderdag veggiedag”, en ‘s avonds toch maar lekker een snee hesp op de boterham om te compenseren ?
Dat de partij al decennialang tussen vijf en de tien procent zwalpt, heeft dus een logische verklaring. Een dioxinecrisis kon Agalev, de voorloper van Groen, ooit eens boven de tien procent uit duwen, de regeringsdeelname duwde ze vervolgens weer naar beneden tot onder vijf procent. Sindsdien is het voor Groen weer langzaamaan opbouwen, en hoopt men in 2019 (overigens net zoals in 2014) op tien procent of meer.
Of de partij er in 2019 daadwerkelijk in zal slagen meer dan tien procent te halen, zal sterk afhangen van de actualiteit van de dag. Als bijvoorbeeld Doel of Tihange op enkele weken of maanden van de verkiezingen ontploffen, zit de partij natuurlijk op rozen, of het zou het resultaat van sabotage of moslimterrorisme moeten zijn.
Het partijprogramma van Groen is weliswaar breder dan alleen maar het ecologisme, maar blijft traditioneel toch beperkt tot dezelfde kring van kiezers. Pacifisme, feminisme, andersglobalisme, holebirechten, ontwikkelingshulp, multiculturalisme : ben je aanhanger van het ene, dan ben je vrijwel zeker ook aanhanger van al de rest. Sinds een tiental jaar legt Groen zich echter nadrukkelijk toe op de verontwaardigingsbeweging als reactie op de bankencrisis en het soberheidsbeleid, en in het bijzonder voorzitster Meyrem Almaci heeft zich op dat thema sterk geprofileerd. Op zich heeft het thema potentieel om nieuwe kiezers aan te werven, maar wie echt bezorgd is over zijn pensioen of zijn uitkering kiest in het stemhoekje toch in de eerste plaats voor sp.a of PVDA, niet Groen.
Voor een kleine partij beschikt Groen over opvallend veel politiek personeel. Partijvoorzitster Meyrem Almaci en spring-in-’t-veld Kristof Calvo lopen op dit ogenblik het vaakst, om niet te zeggen heel de tijd in de kijker, maar daarnaast beschikt de partij ook nog over bekende gezichten als Wouter de Vriendt, Stefaan van Hecke, Elisabeth Meuleman, Petra de Sutter, Bruno de Lille, Bart Caron, Ingrid Pira, Hermes Sanctorum en Björn Rzoska. Daarbovenop beschikt de partij in de coulissen ook nog over Wouter van Besien, Bart Staes en Freya Piryns. Er zijn partijen met een grotere achterban die het met veel minder moeten doen.
Maar dat zijn dus veel bekende namen die ervoor zorgen dat de partij niet staat of valt met de figuur van de partijvoorzitter. Dat die partij over zulke luxe beschikt heeft veel te maken met de pers, die zowat alle politici van Groen regelmatig aan bod laat komen en hen zelden of nooit een kritische vraag voorlegt. Anderzijds, zelfs met de vele vriendschappelijke schouderklopjes van de media zou een kloefkapper al snel door de mand vallen, en dat is bij de meeste Groen-politici toch niet het geval.
De weelde aan politiek personeel heeft voor de partij ook het voordeel dat in een grote vijver gevist kan worden wanneer een nieuwe partijvoorzitter gekozen moet worden. De overgang van Wouter van Besien naar Meyrem Almaci kan gerust geslaagd genoemd worden. De stijl van Meyrem Almaci verschilt dan wel sterk van die van Wouter van Besien, men kan niet zeggen dat ze het slechter dan hem doet. Beter ook niet. Waar Meyrem Almaci te vaak te zuur en te verontwaardigd is, was Wouter van Besien vaak te wollig en te soft.
De partij heeft altijd al een sterke belgicistische inslag gehad, maar ideologisch heeft dat belgicisme niet veel om het lijf. Het belgicisme van Groen blijft immers steken in een cultivatie van een Belgisch-Brussels postmodern nihilisme, gebaseerd op een afkeer voor het rechtse Vlaams-nationalisme. Kristof Calvo, die er op Twitter altijd snel bij is om Belgische sportieve zeges te recupereren, deed niet zo lang gelegen een poging om in zijn boek dat belgicisme wat meer kleren om het lijf te geven, maar kwam van een kale reis thuis. Met voorstellen voor Franstalige ondertitels op de Vlaamse televisie maak je je natuurlijk alleen maar belachelijk, zeker als je tegelijkertijd niet van leer wilt trekken tegen de Franse eentaligheid van federale ministers zoals een François Bellot, of sommige (de meeste) Ecolo-collega’s.
We zouden er graag eens bij zijn, op de gezamenlijke fractievergaderingen van Groen en Ecolo, al was het maar om te horen welke taal daar gewoonlijk gebruikt wordt. De realiteit is dat die gezamenlijke fractie niet meer dan een restant is uit een tijd dat de twee partijtjes in de Kamer geen andere keuze hadden dan samen te hokken om nog erkend te worden als een fractie. Een fusie van Groen en Ecolo tot een unitaire partij, zoals de PVDA/PTB, is immers niet aan de orde. Trouwens, op cruciale ogenblikken stemt Groen Belgisch, beteuterd kijkend naar hun Ecolo-collega’s die gewoon lekker Franstalig stemmen.
Maakt de partij kans op een grote sprong voorwaarts in 2019 ? We betwijfelen het. De partij krijgt steeds meer te maken met de interne tegenstrijdigheden in haar partijprogramma. Je kan niet uit medelijden met de dieren meedoen aan donderdag veggie-dag en dagen zonder vlees enerzijds, en anderzijds aan de ramadan. Dan kom je vroeg of laat in de knoei met onverdoofd slachten. Idem dito voor de Gay Pride Parade enerzijds, en hoofddoeken en absolute vrijheid van meningsuiting voor aanhangers van IS anderzijds.
Het valt op dat de partij met al die ongerijmdheden en tegenstrijdigheden blijft wegkomen in de pers. Ook onzin over kernenergie of andere feitelijke onjuistheden over milieuvraagstukken leveren de partij of haar kopstukken nooit ook maar één lastige vraag op in een interview.
Bovendien heeft de partij in Vlaanderen niet alleen de grondstroom, maar ook de tijdsgeest tegen. “Wir schaffen das” werft hier niet. Bij het oudere deel van het kiezerskorps leeft nog de herinnering aan paars-groen onzaliger. Toch maakt de partij wel degelijk kans om in 2019 terug in een regering te mogen stappen, bijvoorbeeld als ze nodig en bruikbaar is om de N-VA uit alle regeringen te kegelen. Als daar maar geen nieuwe ecotaks-episodes van komen …
Dit artikel verscheen eerst in 't Pallieterke, nu in Sceptr .
www.sceptr.net .
Foto's (c) Gazet van Hove.
Groen is zonder twijfel dé lieveling van de pers. Een debat over het milieu ? Iemand van Groen zit geheel vanzelfsprekend mee aan tafel. Een debat over immigratie ? Ook daar hoort iemand van Groen bij. En verder ook bij elk debat over de bankencrisis, het moslimterrorisme, mobiliteit in VlaanderenLees verder
Op donderdag 19 januari 2017 nodigt AROS iedereen uit op de jaarlijkse projectenavond. Tijdens dat moment tellen een aantal Zuidprojecten zich voor en wordt samen het nieuwe jaar feestelijk ingezet. Het programma van de avond ziet er als volgt uit : 20.00 uur : verwelkoming door de voorzitter, 20.15 uur : voorstelling vanLees verder
Syriëstrijders : er zijn al ontelbare bladzijden aan hen gewijd in de Vlaamse pers. Waar ieder weldenkend mens het over eens is, is dat zij een gevaar vormen voor onze samenleving, zeker als zij terugkeren. Ook in Boom woonde tot voor kort een teruggekeerde Syriëstrijder. Gemeenteraadslid Hans Verreyt was ditLees verder
door Peter Dedecker “Kicking the can down the road. Aan dat spelletje komt beetje bij beetje een einde. Nadat de Raad van State de zaak doorschoof naar het Grondwettelijk Hof en dat Hof op zijn beurt doorverwees naar het Europees Hof van Justitie, heeft dat laatste eindelijk een definitieve uitspraak gedaan inLees verder
In zijn column reageert Marius Meremans (N-VA) op de nieuwe beeldenstorm. www.doorbraak.be . Er zullen ook in 2017 een aantal zekerheden blijven bestaan : de Sint die opnieuw langskomt, Kerstmis dat wordt gevierd, er zal weer veel volk langs de weg staan bij de voorjaarskoersen én het regent zonder twijfelLees verder
Vanaf donderdag 5 januari 2017 wordt de reeks badminton 50+ voortgezet. Door de grote vraag zullen er iedere donderdag weer twee sessies worden georganiseerd. Op deze manier hoopt de sportdienst niemand meer te moeten weigeren en zoveel mogelijk personen aan het sporten te krijgen. Deze sessies van beide twintig lessen gaan telkens door opLees verder
De jeugddienst van de gemeente Hove meldt ons dat er ook dit jaar een kindervoorstelling zal plaats vinden zoals traditioneel elk jaar voor de kerstboomverbranding in de gemeente. Dit jaar komt het Gooiks poppentheater op bezoek in het Jeugd Ontmoetingcentrum van de gemeente Hove aan de Paul Van Ostaijenlaan 6BLees verder
Door Nick Peeters – www.sceptr.net “A strange sight, truly!” Vandaag is het honderd jaar geleden dat soldaten, aan het westfront, voor het eerst niet samen Kerstmis vierden. Maanden voordien had de leiding van alle legers gewaarschuwd dat een herhaling van de twee voorgaande jaren niet kon en dreigde ermee deLees verder
Op deze kerstdag van zondag 25 december 2016 wil de redactie van Gazet van Hove al onze contactpersonen uit de regio, onze steunders en onze lezers een zalig, prettig en vrolijk kerstfeest toewensen. We hopen dat al jullie wensen mogen in vervulling gaan op deze kerstdag 2016 en ook nadien.Lees verder
Programma van de unieke zevende straattentoonstelling van 21 januari tot 4 februari 2017 rond het thema ‘Onderweg’ in het smalle stuk van de Mortselsesteenweg Openingsavond op zaterdag 21 januari 2017 in een verkeersvrije straat. Iedereen welkom ! Vanaf 18 uur wordt de Mortselsesteenweg verkeersvrij gemaakt. Zo kan iedereen tijdens de openingsavond genieten van de kunstwerken in een vijftigtal verlichte ramenLees verder