door Daniël Walraeve - www.doorbraak.be .
Ronduit ontroerend, hoe Belgische commentatoren zich plots bezorgd tonen over het Vlaams-Nationalisme. 'Graaft N-VA het eigen graf ?', schrijven journalisten die zelf niets liever doen dan elke dag een diepe kuil zoeken voor Bart De Wever en al zijn getrouwen. Plots herinneren sommige kranten zich het bestaan van de Vlaamse Beweging - een stroming die ze liever doodzwijgen, tenzij ze er N-VA mee kunnen kietelen. Doorgaans wordt elke Vlaams-Nationale overtuiging afgedaan als de treurige hobby van caractériels, maar nu is er opeens grote bezorgdheid over een schijnbaar gebrek aan Vlaams-Nationaal doorzettingsvermogen bij N-VA. Dezelfde criticasters die het idee van een volgende staatshervorming absurd vinden, roepen nu schande omdat N-VA geen communautaire eisen op tafel werpt.
De Wever heeft het weer eens aan zichzelf te danken. In een interview met De Tijd (14/09/2016) zei de N-VA-voorzitter : 'Als de kiezer het toelaat, doen we verder zonder de PS. Dwingt de kiezer ons toch met de PS te spreken, zullen we ons communautaire programma op tafel leggen. Zo eenvoudig is het'. Begrijp : plan A is een nieuwe centrumrechtse regering zonder staatshervorming. Het confederalisme van weleer is gedevalueerd tot Plan B. Een opdoffer voor alle N-VA-leden die dachten dat uitstel geen afstel was en dat 2019 sowieso het confederale kantelmoment zou worden. Vlaams Belang kan weer een pamflet vullen over 'het verraad van N-VA'. Militante journalisten hebben een hele kluif aan het 'bochtenwerk van Bart'. Maar het is dan ook niet het eerste signaal dat N-VA mikt op een regering Michel II na 2019. Wat is er aan de hand ?
Het zal N-VA in 2019 niet ontbreken aan ambitie - het kader van de partij bestaat nog steeds uit oprechte flaminganten. Het zal N-VA in 2019 ook niet ontbreken aan concrete en uitgewerkte voorstellen - Hendrik Vuye zal ze desnoods allemaal zelf bij elkaar pennen. Het zal N-VA in 2019 wellicht wél ontbreken aan een breekijzer : een manier om de Franstaligen te bewegen tot échte hervormingen. Een goede staatshervorming, die de Belgische bakens écht verplaatst, heeft momentum nodig. In de cockpit van N-VA oordeelt men dat het moment nog niet nabij is. Dus moeten de communautaire plannen waarschijnlijk weer 5 jaar in de diepvries.
Wordt de N-VA dan een Belgische systeempartij ? Het tegendeel is waar. N-VA probeert net af te rekenen met een zeer Belgische systematiek, die Vlaanderen altijd laat verliezen. Traditioneel zijn er drie fases. In de eerste fase laten de Franstaligen de Vlamingen de communautaire trom roeren. In een tweede fase komen er eindeloze onderhandelingen, ergens in een kasteel : de Franstaligen vormen een gesloten front en de Vlamingen worden langzaam gek. In een derde fase dwingen de Franstaligen de Vlamingen tot een eerloos akkoord. Er wordt een veel te hoge prijs betaald voor een ingewikkelde staatshervorming, die vooral het Belgische feit verder bestendigt. De Vlamingen doen alsof ze gewonnen hebben, maar de Franstaligen wrijven zich in de handen. De onnozelaars hebben zich weer eens laten vangen.
De top van N-VA is getraumatiseerd door de gebeurtenissen van 2010-2011. De Franstaligen lieten de communautaire onderhandelingen toen honderden dagen aanslepen, tot N-VA naar de zijlijn werd gemanoeuvreerd. De partij kon vervolgens toekijken hoe een van de slechtste staatshervormingen uit onze institutionele geschiedenis beklonken werd. Dat nooit meer, hebben veel N-VA-betrokkenen toen gezworen. Als een Geert Bourgeois vandaag meer communautaire ijver aan de dag lijkt te leggen, dan komt dat voor een deel omdat hij als Vlaams minister minder intens betrokken was bij de horrorformatie van Elio Di Rupo. Wie wel aan tafel zat, herinnert zich hoe de Franstaligen hun prijs kunstmatig de hoogte konden injagen. De Vlamingen hadden van alles nodig - ze hadden van alles beloofd - maar aan de overzijde bleef men stoïcijns demandeur de rien.
Als het van Bart De Wever afhangt, zwemmen de Vlamingen nooit meer in dezelfde fuik. De nieuwe strategie heet geduld. Wachten tot de Franstaligen moegetergd zijn. Wachten tot de Walen de Vlamingen komen smeken om verder te regionaliseren. Wachten tot de PS de vragende partij wordt. Vroeger zaten de Franstaligen altijd in een zetel : N-VA wil de rollen omdraaien. Als Vlamingen de communautaire vijandelijkheden openen, wordt hen hoogstens een Pyrrusoverwinning gegund. Maar als we wachten tot het Franstalige huis stevig in de fik staat, valt er veel meer uit de brand te slepen. Vroeg of laat draaien de Franstalige financiën in de soep, verrijst de regionalistische vleugel binnen de PS, drijft het rechtse regeringsbeleid het linkse Wallonië tot wanhoop. Pas dan staan de sterren juist voor een Grote Staatshervorming : een Systeemhervorming.
Een confederale hervorming in 2019 was altijd al een naïef idee. Die strakke timing veronderstelde dat 5 jaar zou volstaan om de PS uit te zweten. Zo makkelijk laten de Walen zich niet bekeren. Veel Franstaligen bekijken de regering Michel nog als een accident de parcours. Een kabinet zonder serieuze steun in Franstalig België is niets meer dan een eenmalige uitschuiver, die in 2019 wel weer rechtgezet wordt. Eén legislatuur oppositie overleeft de PS wel. Communautaire oprispingen in Franstalige rangen worden zorgvuldig ingetoomd. De Franstaligen ergeren zich wel aan het te rechtse (en te Vlaamse) beleid van de federale regering, maar ze laten zich (nog) niet tot wanhoop drijven. De kans dat de Franstaligen in 2019 uitpakken met een eigen communautair verlanglijstje is zo goed als onbestaande.
Vlaams-Nationalisten moeten oppassen voor ijdele romantiek. In 2019 als enige ten strijde trekken, tegenover Franstaligen die rustig in hun loopgraven blijven zitten : dat is de kroniek van een aangekondigde slachtpartij. Het is The Charge of the Light Brigade : schijnbaar moedig, maar uiteindelijk volslagen zinloos. Beter is te wachten tot de tegenstander naar jou komt. Tien jaar oppositie kan een machtspartij als de PS niet aan. Opgejaagd door de communisten van de PTB zullen de Waalse socialisten in 2024 niet meer zonder staatshervorming kunnen. De beste staatshervormingen uit de Belgische geschiedenis zijn tot stand gekomen op momenten dat de Franstaligen in de penarie zaten. Telkens wanneer de Franstaligen geen dringende nood voelden, werd het een martelgang.
De Vlaamse Beweging moet aanvaarden dat Vlamingen de agenda niet controleren in dit land. Dat is ook niet zo erg. Op de keper beschouwd is de timing van de start zowat het minst belangrijke aspect van een onderhandeling. Veel belangrijker zijn de spelregels van de onderhandelingen, de perimeter van de gesprekken en de ingesteldheid van de partners aan de andere kant van de tafel. Zolang Wallonië niet hongerig is naar meer bevoegdheden, zal Vlaanderen de Franstaligen nooit een serieuze staatshervorming kunnen oplepelen. De volgende institutionele hervorming uitstellen tot minstens 2024 is geen vaandelvlucht : het is een investering. Met al dat geduld kopen de Vlamingen een nieuwe wereld, waarin de Franstaligen niet langer de luxe hebben om de Vlaamse wensen stuk voor stuk te torpederen.
Vlaanderen wacht al honderd jaar. We kunnen nog 5 jaar langer wachten.
Foto's (c) Reporters.
Waarom wachten werkt Als de Vlamingen slim zijn, vragen ze geen nieuwe staatshervorming in 2019. Ze wachten tot de Franstaligen het komen vragen. door Daniël Walraeve – www.doorbraak.be . Ronduit ontroerend, hoe Belgische commentatoren zich plots bezorgd tonen over het Vlaams-Nationalisme. ‘Graaft N-VA het eigen graf ?’, schrijven journalisten dieLees verder
Ken je helemaal niks van computers, maar wil je er toch wel mee leren werken ? Al was het alleen maar om met je kleinkinderen mee te kunnen en te begrijpen waar zij allemaal mee bezig zijn ? In het dienstencentrum organiseren ze cursussen op een laag niveau en aanLees verder
Onze hoofdredacteur verzorgt deze week de ‘Mening’ in DS Avond, op dag 1 over Hendrik Vuye. door Pieter Bauwens – www.doorbraak.be . De titel van dit stuk kon ook #jesuisVeerleWouters geweest zijn of #teleurgesteld. De partijtop heeft wraak genomen voor de openlijke dissidentie van Vuye en Wouters. Pijnlijk en droevig.Lees verder
HOVE “Sinds 3 jaar onderhandelt het Hovese schepencollege over de ontwikkeling van het gebied ten Zuiden van de Lege Veldkantlaan in Hove, eigendom van het OCMW Antwerpen. Een gebied van meer dan 8 hectare waarvan 7 hectare mogelijk bebouwbaar! Gedurende die 3 jaren krijgt de gemeenteraad hierover geen enkel duidelijkLees verder
Het evenementenloket helpt je een evenement in Hove, Edegem, Kontich, Lint, Aartselaar of Mortsel aan te vragen of te melden. Met het formulier doe je een aanvraag voor het organiseren van een activiteit of doe je een melding ervan. In geval van een aanvraag zal het gemeentebestuur je zo vlugLees verder
Waarheen leidt de weg die N-VA wil gaan ? Blijft dat Vlaamse onafhankelijkheid of wordt het degelijkheid? door Pieter Bauwens – www.doorbraak.be . Kan u zich voorstellen dat Groen niet meer over de klimaatopwarming spreekt, omdat onderzoek toont dat je rond dat thema niet kan werven? Neen, je doet erLees verder
Minister van Landsverdediging Steven Vandeput (N-VA) is bezig met zijn reorganisatieplannen van het Belgisch leger. In 2030 zou onze strijdmacht nog 25.000 militairen kennen, tegen 32.000 vandaag. Er worden een aantal kazernes gesloten, interne reorganisaties doorgevoerd en eenheden samengevoegd. Het is dan altijd van belang om te kijken waar deLees verder
Na een driejarig intermezzo start de Hovese Gezinsbond de zwemclub graag terug op. Zwembad ‘De Nachtegaal’ in Kontich opende opnieuw de deuren. Dit betekent dat de zwemlessen vanaf september terug kunnen worden opgestart. De organisatie blijft dezelfde als drie jaar geleden, wat betekent dat er nog steeds aan gezinnen deLees verder
Tijdens het cultureel weekeinde, pakt de Paul van Ostaijenkring uit met een primeur : Hovenaar Marc Andries wordt er, op zondag 25 september om 11.00 uur, in “Da Capo”, geïnterviewd over zijn nieuw boek : “ALS ROOK OVER DE BERGEN”. Dit boek is een geïllustreerde historische roman, gebaseerd op hetLees verder
Gemeentelijke fusies zijn peperduur en maken de afstand tussen de burger en de politiek alleen maar groter, stelt Peter Reekmans. www.doorbraak.be Gemeenten zoals Kruishouten en Zingem (allebei Oost-Vlaanderen) denken na over een fusie, kondigden hun burgemeesters afgelopen weekend aan. Nochtans is de Dorpstraat helemaal geen vragende partij voor fusies vanLees verder