Een andere eigenschap van klassieke werken is, zegt hij, dat ook een eerste lectuur ervan al een herlezen is. Inderdaad kun je bijvoorbeeld de fabels van Aesopus niet echt voor het eerst lezen, want die zijn ingebakken in onze cultuur en als kind kende je wellicht al de versie van de La Fontaine. Benno Barnard zei daarover iets dat wat mij betreft als een soort definitie van cultuur mag doorgaan : ‘…dat is allemaal door de kaken van de beschaving allang vermalen, en dat is allang verwerkt. Dus je weet al wat erin staat. Er staat niks in waarvan je zegt: Jezus, dat is nu helemaal verbazingwekkend nieuw !’
Met dat laatste zou Calvino het overigens niet eens zijn geweest: bij een klassiek werk is namelijk elke herlezing ook weer een eerste lectuur, zegt hij, want telkens weer springen er nieuwe dingen uit.
Maar de klassieken, of we nu aan Cervantes denken, of aan Shakespeare, Montaigne, Vondel, Poesjkin, Dante of Goethe … dat zijn in de eerste plaats toch de Grieken en Romeinen (als we de nog oudere Soemeriërs buiten beschouwing laten, want die kennen we nog niet zo lang). Rechtstreeks contact met die ouden en hun talen moet dan wel belangrijk zijn ?
NU HET SCHOOLJAAR WEER IN AANTOCHT IS
2016-08-14
Zoals Brassens zong : sans le Latin, sans le Latin, la messe nous emmerde … In Frankrijk of waar dan ook : het is overal hetzelfde. door Marc Vanfraechem – www.doorbraak.be Wanneer noemen we een boek klassiek ? Italo Calvino gaf ooit een grappige definitie : een klassiek boek isLees verder
