door Johan Sanctorum - www.doorbraak.be .
Momenteel piekert Hilde Crevits, Vlaams minister van Onderwijs (en voor alle duidelijkheid naar mijn mening een bekwame politica) zich suf over het feit dat zgn. onhandelbare kinderen wel eens van school worden gestuurd. Crevits introduceerde ook het M-decreet dat zoveel mogelijk kinderen met een (mentale) beperking in het gewoon onderwijs wil, en ziet een actievere rol weggelegd voor de CLB’s (Centra voor Leerlingenbegeleiding).
‘Zorg’ is het nieuwe sleutelwoord, ‘inclusief onderwijs’ het motto. Elk kind is uniek, zo heet het, en een klas moet vooral de diversiteit van de samenleving weerspiegelen.
Dat klinkt allemaal prachtig, maar daarmee zadelt mevrouw Crevits het onderwijzend personeel ook op met een enorme opdracht : elke leerkracht moet zich als therapeut opwerpen, tegenover een groep van kinderen die allemaal wel ‘een probleem’ hebben : te stil, te luidruchtig, te slim, te dom, overgevoelig, ondergevoelig, te sociaal, niet sociaal genoeg. De leerstof zelf komt op het tweede plan (vandaag kan een twaalfjarige nog geen zin ontleden of een degelijk opstel schrijven), er moet vooral geremedieerd worden, mede met behulp van een legertje zogenaamde zorgverleners die natuurlijk aan hun trekken moeten komen. De thuissituatie en de zogenaamde ‘achtergrond’ wordt een canvas waarop alle mogelijke correctiemodellen worden geprojecteerd. Overal loert de kansarmoede en elk kind is ergens wel slachtoffer. Tot overmaat van ramp heeft een bevraging uitgewezen dat een flink deel van de Vlaamse jeugd ‘met tegenzin naar school gaat’. Help !
Ik durf dit te benoemen als een nefaste vorm van feminisering. En nu weet ik dat een aantal vrouwelijke lezers zal steigeren, het zij zo. Volgens recente tellingen is in het basisonderwijs 86 procent van de leerkrachten en directieleden vrouwelijk. In het secundaire onderwijs ligt dat cijfer lager, maar toch nog 62 procent. De tendens is al decennia aan de gang, en werd aangescherpt door diverse factoren als het antidiscriminatiediscours, het gemak voor de vrouw om een pedagogisch beroep met het huishouden te combineren, maar ook de aangroei van het aantal allochtone schoolgangers met een ‘achtergrond’ die vraagt om extra begeleiding, en ten slotte, jawel, een groot contingent loslopende psychologen die onderwijs met permanente therapie verwarren.
Met het woord ‘vervrouwelijking’ bedoel ik niet eens het percentage vrouwen dat in het onderwijs werkt, maar vooral de neiging om elke probleem te psychologiseren, te emotionaliseren, en van elk kind een probleemkind te maken. Het is dus ook een mannenkwestie : de nieuwe man is soft, empathisch, begrijpend, geduldig en, nu ja, ‘vrouwelijk’. Wie aan die normen niet beantwoordt, is al snel een ‘psychopaat’, een titel die bijvoorbeeld nu ook presidentskandidaat Donald Trump heeft meegekregen omdat hij niet ‘empathisch’ genoeg zou zijn, nogal recht voor de raap spreekt, en een lichaamstaal bezigt die niet echt eigen is aan bijeenkomsten van onze boerinnenbond.
Daarmee is de opgang van de ‘zachte waarden’ ook verbonden met het fenomeen van de politieke correctheid. Hyperdemocratie, het koesteren van minderheden en de leuze dat ‘iedereen uniek is’, tegenwoordig in elke schoolfolder te vinden, ontaardt snel in een pamperlogica die het individu steeds weer definieert vanuit een diagnose. Nieuw uitgevonden kwaaltjes zoals ‘hypersensitiviteit’ moeten een en ander medicaliseren want het kind moet een naam hebben.
Cultureel vinden we deze vertrutting terug in fenomenen als K3 en heel de Studio-100-industrie (niet toevallig heel populair bij onderwijzeressen), de cultus van de laagdrempeligheid en ‘inclusie’, missverkiezingen voor kinderen, etc.
De ouders zijn een deel van het probleem : ofwel kijken ze naar hun kinderen niet om en verwachten ze dat de school hen ‘opvangt’, ofwel, net andersom, gaan ze mee in het zorgdiscours, zien hun kind als een ‘speciaal geval’ dat speciale begeleiding nodig heeft, en stellen haast absurde eisen aan leerkrachten.
Ergens zou men bijna gaan pleiten voor een nieuwe ‘vermannelijking’ van de pedagogie, met nadruk op structuur, regelmaat, no nonsense attitude en - horresco referens - een vorm van discipline. Gewoon tafels leren en zinnen ontleden. De school is geen inrichting en de meeste kinderen zijn gewoon normaal. Gun hen dat ook, mevrouw de minister.
Johan Sanctorum is filosoof, publicist, blogger en Doorbraak-columnist.
Foto's (c) Reporters.
Lijdt het onderwijs aan een zorg-obsessie door overmatige feminisering ? door Johan Sanctorum – www.doorbraak.be . Momenteel piekert Hilde Crevits, Vlaams minister van Onderwijs (en voor alle duidelijkheid naar mijn mening een bekwame politica) zich suf over het feit dat zgn. onhandelbare kinderen wel eens van school worden gestuurd. Crevits introduceerdeLees verder
Bij grote rampen en terreuraanslagen is het van levensbelang om massieve bloedingen bij slachtoffers zo snel mogelijk te stelpen. Opleiders van Campus Vesta volgden naar aanleiding van de recente terreuraanslagen in Brussel een opleiding Tactical First Aid. In de opleiding wordt aangeleerd hoe je met een tourniquet ledematen afbindt enLees verder
Burgers en architecten kunnen hun aanvraag voor een stedenbouwkundige vergunning digitaal indienen. Het gemeentebestuur stapt mee in het project van de digitale bouwaanvraag. Hove behoort daarmee tot de koplopers in de provincie Antwerpen. Via het Omgevingsloket van de Vlaamse Overheid kan je je stedenbouwkundige aanvraag digitaal indienen. Het digitaleLees verder
Op woensdagavond 20 april jl. was Karen Damen samen met de burgemeesters van Lint en Hove in het lokaal van Rode-Kruis Hove-Lint ‘De Pleister’ om steun te geven aan de lokale Rode Kruis-afdeling Hove-Lint. Beide gemeentes steunen reeds jaren actief deze afdeling en willen het belang van het Rode KruisLees verder
Mediaspecialist Frank Thevissen publiceerde op Youtube een videomontage waarin hij de verschillen aantoonde tussen de beelden van de VRT en VTM naar aanleiding van de rellen in Brussel. Dit filmpje werd overgenomen door de nieuwsites van HLN, Het Nieuwsblad, Het Belang van Limburg, Gazet van Antwerpen, De Tijd en enkele N-VALees verder
Bij aanvang van de openbare zitting van de gemeenteraad wordt aan niet-gemeenteraadsleden die het wensen het woord verleend. Dit spreekrecht voor burgers wordt als volgt gereglementeerd : 1. – Het spreekrecht wordt voorbehouden aan inwoners van Hove en aan erkende Hovese verenigingen. 2. – De burgers die van dit spreekrechtLees verder
Hove De kinderen van de Albrecht Rodenbachschool steunen dit jaar voor de mondiale vorming twee projecten in Senegal. Het eerste project is een klein schooltje in Yoff, een voorstad van Dakar. Dit schooltje ondersteunt kansarme kinderen en de ‘talibé’s’ (straatkinderen). Ze krijgen er onderwijs en kunnen er een warme maaltijdLees verder
Landschapspark Zuidrand betrekt grondeigenaars en –gebruikers bij het behoud van de Boshoek. Tussen de bebouwde zones van Boechout, Hove, Lint en Lier ligt een groot open landschap, bestaande uit landbouwweides en -akkers, kleine waterlopen, oude bosfragmenten, een kasteeldomein en fiets- en wandelwegen. Landschapspark Zuidrand en de Bosgroep Antwerpen Zuid vzwLees verder
EEN PERVERS DISCOURS Door Miel Swillens – www.doorbraak.be Een aantal weken bleef het uit, maar langzaam keren de vertrouwde redeneringen terug De linkse intelligentsia is gefascineerd door revolutionair geweld en heeft een lange traditie in het goedpraten van terreur. Denk maar aan de fascinatie die de Rote Armee Fraktion uitoefende op een ganseLees verder
Wanneer iemand die je dierbaar is sterft, komt de nabestaande vaak terecht in een moeilijke, verwarrende periode. Het is alsof de grond onder de voeten wegzinkt en men door verdriet overmand alleen nog naar zichzelf en de overledene kan kijken. Ondertussen draait de wereld verder alsof er weinig of niets aanLees verder