door Johan Sanctorum - www.doorbraak.be .
De deining rond de fotoshoot van kamerlid Zuhal Demir (N-VA), genereus poserend in het federaal parlement voor de cover van P-magazine, is nog niet helemaal geweken. Dat was ook de bedoeling : op een moment dat haar partij het niet echt goed doet (Uplace enz…, ongeruste mantelzorgers, Vlaamse onafhankelijkheid helemaal van de agenda verdwenen), en een minister van Mobiliteit zich van zo’n schamele vier miljard vergist in een mobiliteitsdossier, mag het grof geschut wel worden bovengehaald.
En eerlijk : Zuhal heeft een mooi lijf, ze kijkt je met die zwoele Oriëntaalse blik aan als een prinses uit de sprookjes van duizend-en-één nacht, niet vulgair maar mysterieus, niet onnozel maar guitig, elk plekje bloot bestudeerd versluierd met half-doorzichtige stof, waaruit de waarheid van God spreekt, voor mannen dan toch.
Theologie dus. Het dichtst benaderde de commentaar van kerkjurist Rik Torfs nog de essentie : ‘Ik sta hier volledig achter. We kenden al de duizelingwekkende diepte van haar ideeën. Nu kennen we ook die van haar decolleté.’
Dat vereist enige duiding. Zuhal Demir is een neoliberale hardliner binnen de N-VA, bekend voor harde standpunten inzake werkloosheidsuitkeringen en stakingsrecht. Zo’n ijzeren imago kan best wel wat zacht satijn en kanten borduursel kan gebruiken. Torfs poneert daarmee subtiel de harde ideeën tegenover het zachte decolleté, en schat ze in als twee helften van éénzelfde perceptiemechanisme. Noem het de voor- en de achterkant van Zuhal.
Verdere beeldspraak over spreidstand zou hier ongepast zijn, maar toch : indien de N-VA de VOKA-kapitalisten én de kleine man/vrouw wil blijven aanspreken, de fameuze middenklasse maar ook diegenen die uit de boot vallen en straks, als het van Zuhal afhangt, als werkloze op de kasseien zullen terecht komen, is een brede, doelgroepgerichte communicatie wel gepast.
Op die manier worden de verhuurders bediend die niet willen ‘gepest’ worden met een indexsprong, maar ook de huurders die in het OCMW-wachtlokaal P-magazine mogen bestuderen en vaststellen dat ze toch goed gekozen hebben.
In die zin loopt elke vergelijking met iron lady Margaret Thatcher, die wel eens gemaakt wordt, mank. Thatcher straalde uit waarvoor ze stond en was iemand die je, zelfs als man met een zwarte gordel karate, niet in het donker wou tegenkomen. Liesbeth Homans heeft een gelijkaardig diepvriesimago : een compleet gebrek aan sex-appeal, waardoor ze gedoemd is om steeds maar weer op dezelfde nagel te kloppen en zo het anti-sociale beeld van haar partij versterkt.
Maar Zuhal Demir is andere koek. De softe erotisering van haar hardlinerschap beoogt een depolarisatie en een nieuwe cohesie van mannelijke bewonderaars,- evenwel zonder dat de vrouwen mogen gebruuskeerd worden. Raffinement is dus geboden. Vrouwelijke kritiek is er dan ook nauwelijks, op een paar oerlelijke – en dan nog Franstalige - jaloerse donders na, genre Catherine Fonck (cdH), die zich ging beklagen bij de kamervoorzitter omwille van deze dubbele kaakslag tegen de democratische instellingen én tegen het vrouwelijk fatsoen. Een kamervoorzitter die verdorie dezelfde partijkaart heeft als la Demir en dus nergens graten in zag. O tempora, o mores.
Meteen kunnen we de voltreffer van Rik Torfs ook volwaardig naar de moderne communicatiewetenschap terugkoppelen : the medium is the message, en in dit geval is the medium het lichaam van Zuhal Demir. Voor ouderwetse politieke koffiedikkijkers genre Kris Deschouwer, Stefaan Walgrave, Marc Swyngedouw e.a., die zich verliezen in discussies over het engelengeslacht van de kiezer, is dat een onbegrijpelijke zaak : welkom in de 21ste eeuw, heren. Wat er in het hoofd van de kiezer omgaat, is van geen tel meer. Het via de media gecreëerde beeld domineert alles en iedereen, tot en met de laat avondshow van Lieven Van Gils waar de P-cover opnieuw het onderwerp van de dag was, met Zuhal alweer in de glansrol.
Zei ik 21ste eeuw ? Al in 1967 had ene Guy Debord, situationist en anarchist, een vermakelijk boekje geschreven, ‘La Société du spectacle’, waarin hij uiteenzet hoe het beeld, en reeksen van beelden, een eigen realiteit gaan uitmaken, een ‘verhaal’ dat het onze niet is, maar dat we ons toch helemaal toe eigenen. Deze pseudo-werkelijkheid bepaalt onze keuzes als consument, als burger, als kiezer, als toeschouwer. De media, van De Standaard tot P-magazine, en van de VRT tot VTM, zijn beeldfabrieken waarin de verhalen ontstaan, gerecycleerd worden, of eventueel gedumpt. De zgn. sociale media doen niets anders dan ze verder viraal verspreiden en eventueel zelfs aandikken. Dé werkelijkheid, als iets onafhankelijk van de perceptie, bestaat niet meer, als ze al ooit heeft bestaan. We leven in een virtuele realiteit, iets waar ook mediafilosoof Jean Baudrillard zinnige dingen over heeft geschreven.
Dankzij die onderdompeling in de illusie kunnen we elke chaos aan en accepteren we elke ongerijmdheid. De TV-soap is het oermodel : miljoenen Vlamingen leven mee met de personages van de serie die heel toepasselijk ‘Thuis’ heet. De wedervaren van zatte Rita zijn veel reëler geworden dan wat zich in hun eigen bestaan afspeelt. Zij doet echt vergeten en nodigt ons uit om in haar huid te kruipen. Zij is niet zomaar een personage in een verhaal, zij is collectief bezit, een objectiviteit die zoals het weer dagelijks omslaat en die alles kijkers mee doet omslaan.
En dat brengt ons weer tot de P-cover van Zuhal Demir en de natte droom van politici om tot een icoon uit te groeien dat collectief bezit is. Bart De Wever bereikte die status op zijn manier, maar de N-VA kan geen éénmanspartij blijven en heeft nieuwe iconen nodig die ‘boven alle verdenking staan’. Die zullen de intellectuele klasse van De Wever niet hebben, maar des te meer decolleté. Ik bedoel dat niet eens seksistisch : Demir is niet op haar mondje gevallen en allerminst een domme bimbo. Maar de partij zal wel steeds meer beelden moeten verkopen en minder programma, wil ze haar status van dominante formatie behouden.
Het profiel van Zuhal Demir heeft dus een grote toekomst voor zich. Niet omwille van dat semi-bloot op zich, maar omdat ze zich voluit als publiek object en gemeengoed durft te presenteren,- iets waar alle ouderwetse feministen van gruwen en waar alle doorsnee-politici enkel van kunnen dromen. Kortom : Zuham Demir is van iedereen, zowel haar voor- als achterkant, in al haar duizelingwekkende diepten.
Dat een zogenaamd conservatieve partij als de N-VA zo goed weet om te gaan met deze postmoderne spektakeldemocratie, maakt haar tot een echte volkspartij,- of ik dat nu als gemeend compliment bedoel dan wel ironisch, dat doet zelfs niet ter zake.
Coverfoto : P-Magazine.
Foto's : (c) Reporters.
De mooie voorkant van Zuhal Demir doet de (harde) achterkant (een beetje) vergeten, en zo is iedereen gelukkig. door Johan Sanctorum – www.doorbraak.be . De deining rond de fotoshoot van kamerlid Zuhal Demir (N-VA), genereus poserend in het federaal parlement voor de cover van P-magazine, is nog niet helemaal geweken. DatLees verder
De laatste troef van Beke Door Daniel Walraeve – www.doorbraak.be . Wat heeft CD&V dat N-VA niet heeft ? De strategen rond Wouter Beke hebben het gevonden: ervaring. Het nieuwste wapen in een vuile oorlog. ‘De framing moet stoppen’, zei Kris Peeters vorige week over N-VA, maar intussen spinde zijnLees verder
’t Groen Schooltje zette de Gedichtenweek in de kijker met ‘Bo(o)mvol gedichten’ en sluit de creadagen af. Op donderdag 29 januari ging de Gedichtenweek van start. De leerkrachten van ’t Groen Schooltje daagden de kinderen uit : zoek of schrijf een gedicht. Alle gedichten, groot of klein, werden in eenLees verder
Het Autonoom Gemeentebedrijf (AGB) Mortsel lanceert een open oproep naar ondernemers voor de invulling van het gelijkvloers van een nieuwbouw op een absolute toplocatie in het centrum van de stad : het compleet vernieuwde Stadsplein te Mortsel. Zowel de invulling met detailhandel, horeca als kantoorruimte behoren tot de mogelijkheden. HetLees verder
HOVE / Mortsel De actie tegen de bouw van een zendmast in de Groenstraat, tussen de twee spoorwegen en op Hove’s grondgebied, begon midden 2013. Een plaatselijk ‘actiecomite Groenstraat’ organiseerde allerhande acties. Zowel de stad Mortsel als de gemeente Hove hadden toen een negatief advies uitgebracht over deze bouwaanvraag. HetLees verder
Zondag 29 maart 2015 – 9.30 u. Rond deze periode staat de voorjaarsflora op zijn hoogtepunt tenminste als de wintergoden niet abnormaal hard uithalen dit jaar ! Door zijn oud bosbiotoop en afwisseling aan natte en droge biotopen, kent het Uilenbos zijn gelijke niet in onze omgeving. Grote oppervlakten Bosanemonen,Lees verder
Er zaten 10 burgers in de publiekstribune. Raadslid Anne Van Put (Hove Beweegt) was verontschuldigd. Aanpassing meerjarenplan 2014-2019 en budget 2015 – brief van Agentschap binnenlands bestuur : kennisneming Op 5 januari 2015 heeft het Agentschap binnenlands bestuur een papieren versie ontvangen van de aanpassing van het meerjarenplan 2014-2019 enLees verder
Door Julien Borremans – www.doorbraak.be . Julien Borremans wil een grondig integratiedebat. Eentje dat al tien jaar geleden had gevoerd moeten worden. Laat ik het meteen maar toegeven : ik was aangenaam verrast toen ik vernam dat het weekblad Doorbraak een rubriek over de diversiteit in Vlaanderen opende. Anderzijds vondLees verder
RP2 ouderraad Hove nodigt uit voor een party in Edegem De RP2 school en ouderraad organiseert op vrijdag 6 maart 2015 een “kaas en wijnavond” en aansluitend een party in Hangar 27 in de Parklaan 161 in Edegem. Voor inschrijvingen voor de kaas en wijnavond is het al een beetjeLees verder
Donderdag 12 maart 2015 Kerkconcert De vzw Laurentius nodigt alle muziekliefhebbers uit op een concert met werken van J.S. Bach en G.P. Telemann. De kerkconcerten hebben gedurende decennia deel uitgemaakt van het culturele programma van onze gemeente en na een korte onderbreking zijn we intussen al aan de zesde editieLees verder