Door Anton Maertens – www.doorbraak.be .
Een staking is geen plezierige methode, het is geen uitstap en het is geen wondermiddel. Het is een noodrem waar werknemers aan trekken wanneer ze alle andere middelen uitgeput hebben. De werknemers willen niet staken, maar deze regering verplicht ze.
Sommigen vinden dat werknemers en ipso facto werknemersorganisatie maar hun kans moe(s)ten grijpen op het sociaal overleg. Dat is een illusie als je voor zoveel voldongen feiten wordt gesteld. Waarover valt er nog te onderhandelen ? Carlos Brito van ABInbev, de ‘local brewer’, dreigt om te vertrekken als de regels veranderen. Intussen veranderen de regels voor werknemers aan de lopende band : hun pensioen wordt uitgesteld, hun brugpensioen onmogelijk gemaakt, hun loon bevroren, hun index overgeslagen, hun tijdskrediet ingeperkt, hun belastingvermindering gekortwiekt en hun dokterskosten verhoogd.
Een aantal leden van deze regering verwijst voor hun maatregelen op een vreemde manier naar experts, zoals Frank Vandenbroucke over de verhoogde pensioenleeftijd en Wim Moesen over de begrotingsnorm. Wanneer beide heren zelf het woord nemen, klinkt het helemaal anders : er staat nergens in het rapport van de pensioencommissie dat de pensioenleeftijd moet verhoogd worden. Prof. Wim Moesen heeft nooit voor een nulgroei van de uitgaven gepleit. Integendeel, hij – en vele intelligente mensen met hem – pleitte voor een tax shift die verdwaald geraakt is in de gangen van Hertoginnedal. Dezelfde plaats waar een Vlaamse meerderheid blijkbaar te weinig aandacht had voor de zware lasten op arbeid. Want men wou die lasten wel verlagen, maar de put die daaruit ontstond ... moest dan maar gedragen worden op kap van gewone Vlamingen. Vestzak broekzak. Dat is op het perfide af: je acties valselijk afwentelen op de autoriteit van anderen om de aandacht af te leiden van het kwaad dat je aanricht bij gewone mensen.
Een andere zondebok is ‘Europa’. Je kunt je afvragen waarom we in Vlaanderen zoveel autonomie veroverd hebben om dan slaafs de parameters van de (vorige) Europese Commissie te volgen die heel liberaal en technocratisch, zonder veel voeling met de bevolking parameters opdringen en een relance van de economie bemoeilijkten. Je kunt dan wel schermen met de dooddoener van de ‘toekomst van onze kinderen’ die door de schuldenberg in gevaar komt, maar als één op de tien kinderen in armoede opgroeit, dan ga je die toekomst met deze maatregelen alleen nog bezwaren en krijgen vele kinderen in Vlaanderen een gitzwart perspectief voorgeschoteld. Is dat het kostbare weefsel waarvoor we willen gaan ?
Arme mensen kunnen hun euro’s maar één keer uitgeven. Wie krap bij kas zit, gaat geen extra’s kopen bij de bakker, gaat niet op restaurant en gaat geen nieuwe koersfiets kopen. Hoeveel mensen beseffen dat sommige werknemers nooit een loonsverhoging krijgen, en alleen een index hebben om een tikkeltje meer te krijgen en bij te blijven met de levensduurte ? We moeten het Carlos Brito niet proberen uit te leggen, maar velen in Vlaanderen begrijpen dat goed. Het is dan ook niet verbazend dat er begin november 120.000 mensen op straat kwamen in Brussel als je zo fel en diep snijdt, en nauwelijks oren hebt naar de stem van de gewone man in de straat.
Het eerste Gravensteenmanifest (2008) zei het zo : ‘Het solidariteitsprincipe stoelt op de idee van gelijkwaardigheid en verdraagzaamheid. Het veronderstelt wederkerigheid en vrijwilligheid. Wie zich solidair verklaart, aanvaardt een gedeelde verantwoordelijkheid, vanuit het diepe morele besef dat het normaal is dat wij de medemens hulp bieden, wanneer wij daartoe in staat zijn. In een solidaire samenleving wordt louter liefdadigheid vervangen door een sociale structuur, die niet zomaar het leed verzacht, maar ook en vooral de economische en politieke ongelijkheden aanpakt, die van dat leed de oorzaak vormen.’
Meer armen, grotere ongelijkheid en alle essentiële middelen die duurder worden : dat is nochtans het onvermijdelijke bilan waarop we nu al afstevenen, als er geen actie komt. Als er één ding nu al duidelijk is – ondanks alle mist die gespoten wordt - over de maatregelen van de regering Michel is dat ze de ongelijkheid gaan doen toenemen. Tussen kapitaalkrachtige en vermogende burgers – Woeste indachtig – en de gewone werknemer die als hij een job heeft ‘nog blij mag zijn dat hij een job heeft’, ook al wordt zijn loon bevroren en zijn index overgeslagen. Maar ook tussen de grote multinationals met poten in alle mogelijke belastingparadijzen en de kleine zelfstandige, de familie-kmo die een onevenredig grote fiscale last draagt en die ziet hoe zijn klanten elke week minder en minder kunnen veroorloven.
Johan Van Overtveldt klaagde als hoofdredacteur van Trends dat de Europese bankenunie er alleen maar kwam ‘aan een snelheid waarvoor zelfs het begrip slakkengangetje niet van stal kan gehaald worden’ en dat de EU-ministers van Financiën met ‘vuur spelen’. Maar als het gaat over de miljarden euro’s belastingontwijking van Luxleaks – toch een belangrijk wapenfeit als alle Europese landen een groot deficit hebben en er miljarden euro’s geurloos en kleurloos weggesluisd worden – dan gaat de nieuwe minister van Financiën als één van de enigen op de rem staan voor een verbeterde EU-richtlijn. Blijkbaar is dat niet zo dringend en mag dit wel aan een slakkengangetje gaan. Dat alle landen zich intussen maar kapot concurreren om de belastingkruimels die op tafel overblijven te claimen en de gewone man het gelag mag betalen, lijkt de minister niet tot enige urgentie te drijven. Het kostbare weefsel is ook hier ver weg.
Cicero, geliefd orator van een bekend politiek leider, zei nochtans dat belastingen de spieren van de staat zijn. Hoe erg willen we die verzwakken ? In het vijfde Gravensteenmanifest (2010) stond het zo : ‘In België tolereert links een onrechtvaardige fiscale politiek.’ De nieuwe Vlaamse meerderheid - die van zich zelf zegt dat ze centrumrechts is - wil die onrechtvaardige fiscale politiek blijkbaar nog verlengen en Europees betonneren. Dat is onbegrijpelijk. Zeker van de huidige minister van Financiën die – vroeger althans – vond dat politici te veel surplacen en een ‘Tommeke’ moeten placeren.
Bij zoveel lichtzinnigheid is manifesteren de enige en laatst overblijvende optie. De tax shift, die door de OESO, de Hoge Raad van Financiën en lang vóór de verkiezingen door een aantal mensen werd aangekaart – had de gemoederen eventueel nog kunnen bedaren. Maar de systematische verhoging van de prijs voor essentiële middelen, het bevriezen van lonen, het verbreken van vele rechten in het sociaal contract en het ongemoeid laten van fiscale achterdeurtjes is zo’n manifeste slag in het gezicht van de gewone man, dat er geen andere opties meer waren. Wie niet wil staken, hoeft zich niet aangesproken te voelen. Maar weet : ‘silence never won rights. They are not handed down from above; they are forced by pressures from below.’ (Roger Baldwin)
Anton Maertens
De auteur is eindredacteur van De gids op maatschappelijk gebied, maandblad van beweging.net en schrijft in eigen naam.
Foto's : staking 24/11/14, Agfa-Gevaert Mortsel.
Foto's (c) Gazet van Hove.
Door Anton Maertens – www.doorbraak.be . Een staking is geen plezierige methode, het is geen uitstap en het is geen wondermiddel. Het is een noodrem waar werknemers aan trekken wanneer ze alle andere middelen uitgeput hebben. De werknemers willen niet staken, maar deze regering verplicht ze. Sommigen vinden dat werknemersLees verder
Surf naar www.igean.be en wordt een PMD-sorteerkampioen ! De Vlaming is een echte sorteerkampioen. We behoren tot de wereldtop en daar mogen we terecht fier op zijn. Hoe beter we sorteren, hoe meer afval er immers gerecycleerd kan worden. Zo moet er minder afval verbrand worden, en dat is uiteraardLees verder
Maandag 1 december 2014 . Vergadering Jeugdraad JAanimo, Paul van Ostaijenlaan 4 Hove. 20.00u. Gratis. Kom jij graag op voor de jeugd ? Je bent altijd welkom op de Jeugdraad. Meer info tel. 03 / 454 38 97 . Fietsen (bij gunstige weersomstandigheden) 13.30u. afspraak aan D.C. “Ten Hove”,Lees verder
Brussel als stadstaat In het derde deel van het interview vraagt Paul Muys naar de visie van Jules Gheude op Vlaanderen en Brussel. www.doorbraak.be Doorbraak : En wat ziet u met Vlaanderen gebeuren ? Gheude : ‘Ach, Vlaanderen evolueert onherroepelijk naar zijn onafhankelijkheid. Ik kan alleen maar vaststellen dat hetLees verder
www.doorbraak.be Pieter Jan Verstraete las het jongste boek van Harry Van Velthoven over de strijd van christendemocraten en katholieke flaminganten om een plaatsje onder de katholieke zon. De Gentse historicus en hoogleraar Harry van Velthoven publiceerde tijdens zijn lange loopbaan tal van werken in verband met de taalproblematiek. Een paarLees verder
Jules Gheude, een andere Waalse stem (deel 2) Door Paul Muys – www.doorbraak.be . Voor de auteur en organisator van de Waalse Staten-Generaal, Jules Gheude, ook bekend als politiek commentator voor het weekblad Knack, lijdt het geen twijfel : de dagen van België zijn geteld. Maar moet Wallonië dan verweesdLees verder
Opening : donderdag 27 november 2014 om 20 uur Openingsuren fotosalon : – vrijdag 28 november 2014 van 18.00 tot 21.00 uur – zaterdag 29 november 2014 van 14.00 tot 18.00 uur – zondag 30 november 2014 van 10.00 tot 18.00 uur Gemeentelijk Ontmoetingscentrum “De Markgraaf” Kapelstraat , 8 2540 HoveLees verder
MEDIA EN POLITIEK ANDERS GELEZEN Tijdens gesprekken met CD&V’ers valt op hoezeer de christendemocratie vandaag wordt verscheurd door de tegenstellingen tussen de ACW-militanten en de rechtse vleugel. In een opmerkelijke bijdrage in De Tijd over ‘De uitgeteerde staat’ geeft Rik Van Cauwelaert aan hoe slecht het gesteld is met deLees verder
De Groenstraat ligt op de gemeentegrens van Hove en Mortsel, gelegen tussen de Wouwstraat en de Mechelsesteenweg (N-1). Het stuk tussen de twee spoorwegbruggen (Wouwstraat en Jordaenslei) is levensgevaarlijk voor fietsers. Per uur komen er dan nog een achttal bussen van De Lijn voorbij en deze grote gevaartes vormen eenLees verder
Jules Gheude, een andere Waalse stem (deel I) Door Paul Muys – www.doorbraak.be Volgens Jules Gheude wordt de toekomst van België steeds onzekerder. De toekomst van Wallonië ziet hij in Frankrijk. Paul Muys interviewde deze opmerkelijke Franstalige stem, dit is het eerste deel van het interview. ‘De opheffing van BelgiëLees verder